Danie jednogarnkowe

Zła czy dobra mama?

2011-09-12T14:23:00.005+02:00

Przeczytałam ciekawy artykuł, oto on:
http://www.kafeteria.pl/przykawie/obiekt.php?id_t=1083
(proszę wybaczyć, mam problem z wstawieniem aktywnego linka)
Artykuł oczywiście porusza problem matek małych dzieci a przecież,gdy dziecko osiągnie wiek szkolny wtedy nagle nie przestaje się być matką.To jest niekończąca się historia...

Muszę stwierdzić- chciałam być idealną matką ale nie byłam.
Ubranka i pieluchy prasowałam przez 2 tygodnie-potem wymiękłam.
Piersią karmiłam jakiś tydzień-potem wymiękłam.
Gotowałam jedzonko przed każdym karmieniem jakiś tydzień-potem wymiękłam.
Wysłałam dzieci do przedszkola w wieku 2,5 lat, bo już wymiękałam w domu.
Mamona była ważniejsza.
Do szkoły odprowadzałam tylko przez pierwsze 2 tygodnie.Potem musiały sobie radzić same.
Pozwalałam się dzieciom brudzić,wyjadać kurom ziemniaki w kurniku (bo były lepsze niż te w domu).
Nie płacę za studia córki, a młodsza musi w wakacje pracować by zaspokoić swoje "wyższe" potrzeby.

Jestem złą matką...Czy jestem złą matką? Chyba powinny to ocenić nasze dzieci.

cd. Pieniny

2011-09-08T12:54:00.003+02:00

Nie udało mi się zdjęć wstawić za jednym zamachem. Prezentuję więc jeszcze: malowidło na tamie w Niedzicy i urokliwy wąwóz Homole.

Wakacje za nami.

2011-09-08T12:46:00.003+02:00

Te wakacje upłynęły pod znakiem deszczu.Zdążyłam jednak zaliczyć Pieniny.

Spłynęliśmy Dunajcem, wspięliśmy się na Trzy Korony,Sokolicę czy Wysoką.

Wąwóz Homole też już za mną. Zaliczony. Niezwykle urokliwy zresztą.

W Pieniny chyba już nie wrócę...Góry strasznie rozdeptane i w sumie w 2-3 dni można zaliczyć wszystkie atrakcje w okolicy.

Było miło, spokojnie i nawet udało mi się lekko spocić wdrapując się na Sokolicę.
Widok na przełom Dunajca wart był tego potu.
Polecam .

Yuppies.

2011-06-29T08:11:00.003+02:00

Byłam ostatnio na weselu.
Wesele ekskluzywne, takie ą ę.
Jednak nie o weselu chciałam a o gościach. Byli goście tradycyjni i nowocześni.
Po małych obserwacjach poczyniłam następujące wnioski:

Większość gości (oprócz mnie) to młodzi yuppies.
Wyraz ten pochodzi od angielskiego określenia yuppie. Oznacza on po angielsku Young Urban Professional (młody wielkomiejski specjalista), choć spotykane są też inne tłumaczenia, np. Young Upwardly Mobile Professionals (pnący się młodzi profesjonaliści). Określenie przylgnęło do pokolenia młodzieży z USA, które wkroczyło na rynek pracy w latach 80. XX wieku. Podobnie mówi się na młodzież wychowującą się w latach 90. w Polsce.
Tyle teorii.
Praktyka wygląda tak,że ci yuppies nie są wcale doskonali.To wschodnioeuropejska wersja czyli japiszon.

Japiszon to negatywne określenie młodej osoby, która nie bacząc na nic pnie się po szczeblach kariery, zazwyczaj rujnując swoje zdrowie oraz nie dbając o względy innych.
Oj, rujnują swoje zdrowie...rujnują. Wypijają hektolitry wódy, łiski i wszystkiego z alkoholem i jeszcze trzymają się na nogach a często kierownicy swojego wypasionego auta.

Dążą bez zahamowań do dóbr i sukcesów.Kupują swoje M na kredyt w dobrej dzielnicy "wielkiego " miasta,co tydzień mają inną laskę a każdy weekend to męka dla wątroby.

Ich życie to ciężka praca .Zaległe urlopy, zapełnione kalendarze, napięte grafiki. Nadgodziny brane nawet nie po to, żeby mieć więcej tylko spłacać coraz więcej. American dream w wydaniu wschodnioeuropejskim.
A weekendy to totalne chlanie połączone z jazdą na nartach czy pływalnią.

Dokąd to wszystko prowadzi?

Ale to tylko moje obserwacje...

WIADOMOŚĆ Z OSTATNIEJ CHWILI:
Trzydziesto- i czterdziestolatkowie mają dosyć dotychczasowego życia. Zamiast spokojnie się starzeć, odmładzają się na potęgę. Nadchodzi era "grupsów"!

Sesja.

2011-06-14T13:16:00.000+02:00

Uffff.Kolejna sesja za mną.
Teraz czekam na wyniki...

Chorować czas zacząć.Myśli durnowate.

2011-04-28T12:10:00.006+02:00

Ostatnio odczuwam drętwienie stawów rąk i nóg. Pewnie to coś reumatoidalnego tym bardziej ,że w młodosci chorowałam na zapalenie stawów.

Udałam się więc do doktora google…
A doktor zaczął jak zwykle: jest źle, będzie gorzej a może i najgorzej.
Zawsze z nim tak jest.Dzięki niemu już umarlam już jakies 20 razy.

No i czytam min. :

REUMATYZMU MOŻNA DOSTAĆ "OD WILGOCI".

Prawda. Precyzując - chodzi raczej o niekorzystne warunki bytowe (np. zimne, zagrzybione mieszkanie), które mogą być czynnikiem wyzwalającym choroby reumatyczne u osób mających do nich predyspozycje. Podobnie działa głód, zmęczenie, stres. Nie oznacza to, że reumatyk ma się bać "wody jak ognia". Krótkie przepierki bez przemęczania stawów mogą wręcz stanowić świetną gimnastykę rąk.
Basen też jest doskonałą gimnastyką na stawy...

I tak sobie siedzę i myslę...

Jak wilgoć moze szkodzić naszym stawom, przecież skóra ludzka jest nieprzemakalna. Przecież jak się kąpiemy nie naleje nam się woda do srodka...

Dlaczego więc buty skórzane przemakają?

Weekend.

2011-03-29T12:28:00.003+02:00

Weekend uplynąl pod znakiem ładnej pogody. Choć bylo chlodno wybralismy się na spacer po Pieskowej Skale.
Oto parę fotek.

Uśmiech.

2011-03-21T07:19:00.002+01:00

" Nic nie kosztuje, ale wiele daje. Wzbogaca tych, którzy go otrzymują, nie zubażających tych, którzy go dają. Trwa tylko chwilę, a pamięta się go czasem przez całe życie. Nikt nie jest na tyle bogaty, by mógł bez niego żyć, i nikt nie jest tak biedny, by nie móc sobie nań pozwolić.
Przynosi szczęście do domu, decyduje o powodzeniu w interesach i jest hasłem dla przyjaciół.
Jest odpoczynkiem zmęczonych, światłem zniechęconych, słońcem smutnych i najlepszym, danym przez Naturę, środkiem na kłopoty.
Jednak nie można go kupić, wyżebrać, pożyczyć ani ukraść, ponieważ dla nikogo nie stanowi żadnej wartości, dopóki się go nie podaruje.
I jeśli okaże się, że w gorączce przedświątecznych zakupów nasi sprzedawcy będą zbyt zmęczeni, aby obdarzyć nas uśmiechem, czy możemy prosić, abyście podarowali im swój ?
Nikt bowiem nie potrzebuje śmiać się tak bardzo jak ci, którym nie zostało już nic do dania "

Potęga Uśmiechu
Powszechnie jest wiadomo, że ludzie uśmiechnięci są postrzegani jako inteligentniejsi, powszechnie jest wiadomo, że ludzie szczęśliwsi mają łatwiej w kontaktach międzyludzkich. Uśmiech rozjaśnia życie wszystkich, którzy go widzą. Dla kogoś, kto ogląda dziesiątki ponurych i zachmurzonych odwracających wzrok, twój uśmiech to promień słońca przebijający się przez chmury.

Np. w rozmowie telefonicznej, nie śmiech, lecz uśmiech jest wyraźnie wyczuwalny i sprawiamy wrażenie sympatycznych, co w efekcie przyciągamy do siebie ludzi, łatwiej zawieramy znajomości, z sukcesem wykonujemy swoje obowiązki zawodowe.
Ciężka praca nie jest magicznym kluczem do sukcesu, Sukces zależy od tego czy traktujemy pracę jako obowiązek, czy jako zabawę i przyjemność.
Jakie są wasze doświadczenia w relacjach z ludźmi, czy jest wam łatwiej coś osiągnąć, załatwić, uśmiechając się szczerze do drugiej osoby?
Ile znaczy dla was uśmiech, co oznacza, kto uśmiecha się najczęściej, czy można się uśmiechać mimo problemów?

Darząc uśmiechem
uszczęśliwiasz serce.
Uśmiech bogaci obdarzonego
nie zubożając dającego.
Nie trwa dłużej niż chwila,
ale jego wspomnienie zostaje na długo.

Nikt nie jest tak bogaty,
by mógł nim pogardzić,
ani tak ubogi,
by nie mógł nic darzyć.

Uśmiech niesie radość w rodzinie,
umacnia w pracy,
świadczy o przyjaźni.

Uśmiech podnosi na duchu zmęczonych,
leczy ze smutku.

Gdy więc napotkasz kogoś o twarzy ponurej,
obdarz go hojnie uśmiechem;
któż bowiem bardziej go potrzebuje niż ten,
kto nie potrafi go dawać?

Ja.

2011-02-22T07:12:00.016+01:00

Oto ja.
Nigdy nie używam odżywki do włosów, bo to zabiera zbyt dużo czasu.Cała ja- nie dalej jak wczoraj wieczorem pomyliłam krem do stóp z pastą do zębów. Teraz nie wiem co mam swieższe, zęby czy stopy.
To ja. Wierzę, że nalepsze ćwiczenia fizyczne to intensywne, energiczne leżenie na mojej kanapie.Medycyna dostarcza dowodów,że aerobik może powodować pocenie i przegrzanie. Wiem,że gdyby manekiny sklepowe były kobietami, nie miały by miesiaczki, bo są za chude.Wiem, że 3 miliardy kobiet na swiecie nie ma figury supermodelki, i tylko 6 ma. Ja należę do tej pierwszej grupy.Lubię stawać koło dużych kobiet w autobusie. Dobrze jest sie z taką zaprzyjaźnić i wszędzie ją ze sobą zabierać. Na zasadzie kontrastu.
Wkładam rajstopy (gdy chcę wyglądać lepiej), które uciskają ciało jak talibowie Afganistan.
Tak, to ja. Golę nogi do kolan i to tylko w lecie.Resztę przecież przykryję spódnicą. Gdy już biorę się za golenie, zawsze opuszczę jakis kawałek i w rezultacie paraduję z kępą włosów na łydce.
Na plażę wybieram strój od szyi do kolan, rodem z lat 20-tych zeszłego wieku. Nie ma to jak porządny ortopedyczny kostium kąpielowy.
Krawieckie preferencje- spodnie od dresu.
Moje motto: jelsi cos dobrze leży, nie wkładaj.
Lubię nosić rzeczy na tyle obszerne, by zakryć lotniskowiec. Nie znoszę ubrań, które mnie dotykają.
Do tego wszystkiego wielkie majty - tak, reformy zawsze sie odznaczają pod letnią odzieżą, ale na stringi mam uczulenie.
Uważam, że uroda to kwestia przerostu formy nad trescią. Z formalnego punktu widzenia, nic nie znaczy. Liczy się przecież wnętrze.

Uważam (czasem), że wiek nie ma znaczenia, chyba że sie jest camembertem.
To ja pouczam wszystkich jak należy nakładać makijaż, sama prawie się nie malując.
Kremy to nic innego jak wzbogacone białkiem szachrajstwo.
Nazywa się je cudem. Faktycznie cud, że je kto kupuje.Wolne rodniki, antyutleniacze i inne ciulstwo to hasła bez sensu i poparcia naukowego.

Mimo to wszystko, pracuję wsród ludzi, którzy udają że mnie lubią.
Z wiekiem jestem coraz bardziej niedojrzała.
Studiuję,dekupażuję (czasem), maluję, zachwycam się przyrodą,zaczynam odczuwać empatię dla ludzi...

Niestety mam i drugą twarz.
Twarz tej drugiej pokrywa gruba warstwa kremu co wieczór.
Ta druga czuje się uwięziona w ciele, które nie jest moje.To dlatego sapię zziajana jak chomik w kołowrotku samodoskonalenia i samorealizacji.
Samorealizacja jest przereklamowana ale ja studiuję, chodzę na kursy ...byle nie dopadła mnie starosć.
Co ze mną nie tak? Skąd ta schizofrenia?
Mam 43 lata.Własnie stad.

To idzie starość.

2011-02-16T08:32:00.003+01:00

- Lustereczko powiedz przecie kto jest najpiękniejszy na świecie?
-Tyś Kasieńko, ale…
-Żadnego ale!- krzyknęłam uderzając ręką w stół i zaczęłam się zwijać z bólu, bo właśnie wybiłam sobie mały palec.
- O cholera! (w oryginale było inaczej, ale nie chcę ranić uszu (oczu?) szanownego czytelnika.
Spojrzałam mu głęboko w oczy…i ujrzałam zmęczone oczy z opadniętymi powiekami, bezkształtną twarz i mnóstwo zmarszczek. Rozgarnęłam włosy. Między palcami coś mi zaskrzyło.
-Jeszcze do tego siwizna…eh!
-…ale…-lusterko usiłowało kontynuować .
-Cisza! Bo Cię potłukę! Albo nie, bo to nieszczęście.-rzekłam.
Tak naprawdę zobaczyłam w tym lusterku starą kobietę, której jakakolwiek uroda już dawno przeminęła, którą świat nazywa: „ w średnim wieku”.
Poczułam się bardzo stara. Stara fizycznie. Ciało już nie takie (wszystko zwisa) , włosy linieją, mózg mało plastyczny.

Czym jest starość?
Starość – z punktu biologicznego to schyłkowa część życia, w której owo schylanie następuje w wyniku przygniecenia starca przez ciężkie życie.
Starcy są najbardziej niedocenianą grupą społeczną ze względu na to, że mimo, że częstokroć są dość mądrzy, są dodatkowo brzydcy. A tego nie ścierpi opinia publiczna.
Mogli w końcu pomyśleć wcześniej i zamiast płacić ZUS zbierać na rozmaite zabiegi medycyny estetycznej, które zabezpieczyłyby ich przed byciem starym, brzydkim i obrzydliwym.

Moja opinia publiczna (czyli ja) tego właśnie nie może ścierpieć, że taka jest kolej rzeczy, że już lepiej nie będzie.

Pośród starców możemy wyróżnić kilka następujących kategorii:
1. Zadowolony z życia emeryt niemiecki lub japoński (rozpoznawany po niepasującej do powagi jego wieku radości życia i aparacie fotograficznym, na który długo mnie jeszcze nie będzie stać.)
2. Starzec polski, w tej kategorii występują podkategorie - jedna z nich to na pewno omawiana babcia w moherowym berecie, drugi to były żołnierz AK lub AL, dość związany z Polską, ale splamiony komunistyczną przeszłością (twoja wina, żeś uwierzył), na pewno ma bohaterską przeszłość. Wszyscy Polacy mają bohaterską przeszłość. Te opowieści o szmalcownikach to neożydowsko-masońsko-komunistyczno-marksistowski spisek.
3. Staruszkowie węgierscy. Na Węgrzech co 10 osoba kończy życie samobójstwem (sic!), więc ci, którzy przeżyli są szczególnie szczęśliwymi ludźmi i spędzają całe dnie na ławeczkach przed domami, pijąc węgrzyna/tokaj i jedząc salami. Rzadki przykład starca zawsze zadowolonego z życia.
4. Babcie ezoteryczne. Największa ofiara New Age. W młodości były hippiskami, z tym, ze było to dość dawno temu i ideały free love są już, delikatnie mówiąc, nie do osiągnięcia. Więc babcie zmieniły front. Zajęły się ezoteryką czytają Czwarty Wymiar, Wróżkę i inne tego typu, sieją zioła, mają rozpuszczone włosy, głoszą chodzenie boso (ale w ostrogach!) i zmuszają wnuki do jedzenia zdrowej żywności. Ćwiczą reiki, tai chi i Bóg wie co jeszcze. Gdyby żyły w średniowieczu spalono by je na stosie. Niestety żyją teraz.

Wracając do lusterka….
Już nie wystarczą zwykłe zwierciadła w pięknych ramach. Naukowcy, wynalazcy i inni nawet to potrafili zepsuć i wynaleźli MIRROR SCREEN .
Pełni ono podwójną funkcję: telewizora oraz lustra. To multimedialne zwierciadło działa na zasadzie podobnej do "lustra weneckiego". Po włączeniu, na tafli pojawia się obraz, który jakością dorównuje najnowszym ekranom technologii HD. Ogromnym jego atutem jest lustrzana powłoka, która sprawia, że w chwili wyłączenia tafla odzyskuje pełnowartościową, użytkową funkcję lustra.

Szczęście.

2011-02-08T08:58:00.006+01:00

Już starożytni filozofowie zauważyli, że człowiek posiada zdolność rozróżniania dobra i zła , zresztą przekonanie to jest powszechnie obecne np. w każdej religii .
Zdolność ta umożliwia mu wybór dobra, a w związku z tym różnicuje jego postępowanie, które określamy moralnie dobrym lub złym. Postępowanie to z jednej strony wypływa z „wnętrza człowieka”, a z drugiej jakoś zwrotnie na niego oddziałuje, czyniąc go lepszym lub gorszym. Wgląd zarówno w elementarne fakty życia codziennego, jak i najwyższe czynności ludzkie prowadzi do przekonania, że nie jest możliwe zrozumienie człowieka bez odniesienia go do jego celu – spełnienia się.

O celach i spełnieniu juz pisałam.

Zasadne staje się pytanie o naturę tego spełnienia i jego sposoby czy środki doń prowadzące. Tradycyjnie zwano je szczęściem.

I tu ładnie przechodzę od celów , przez spełnienie do szczęścia.
Wyczytane w Wikipedii:

Szczęście jest emocją, spowodowaną doświadczeniami ocenianymi przez podmiot jako pozytywne. Psychologia wydziela w pojęciu szczęście rozbawienie i zadowolenie.

W rozważaniach o jego naturze szczęście najczęściej określane jest w dwu aspektach:
• mieć szczęście oznacza:
o sprzyjający zbieg, splot okoliczności;
o pomyślny los, fortuna, dola, traf, przypadek;
o powodzenie w realizacji celów życiowych, korzystny bilans doświadczeń życiowych
• odczuwać szczęście oznacza:
o (chwilowe) odczucie bezgranicznej radości, przyjemności, euforii, zadowolenia, upojenia,
o (trwałe) zadowolenie z życia połączone z pogodą ducha i optymizmem; ocena własnego życia jako udanego, wartościowego, sensownego

A teraz tak mądrze i niezrozumiale:

Według niektórych neurologów, szczęście pozostaje w ścisłym związku z poziomem serotoniny w synapsach jąder szwu, a także dopaminy w jądrze półleżącym oraz endorfin. Jako dowód przytacza się odczuwane szczęścia pod wpływem substancji dopaminergicznych, serotoninergicznych oraz agonistów receptora opioidowego.

Wracamy do filozofów....

Filozofowie przynajmniej od czasów Sokratesa dociekają natury szczęścia i jego osiągalności. Obydwa zagadnienia rozważane są w kontekście pytania czy szczęście zależy jedynie od życia filozoficznego, czy też zależy również od okoliczności życiowych.
Zwłaszcza w starożytności rozumienie szczęścia było pochodną rozumienia ludzkiej natury. Napotykamy w związku z tym rozmaite stanowiska:

• Jako pewien ideał, szczęście w życiu ziemskim jest nieosiągalne. Może ono jednak zostać osiągnięte jako nagroda za sprawowanie w życiu pozagrobowym (raj).
• Według Arystotelesa szczęście to działanie zgodne z naturą. Ryby są szczęśliwe pływając, a ptaki latając. Ponieważ do natury człowieka należy przede wszystkim myślenie i tworzenie organizacji politycznej, najszczęśliwsze jest życie filozofa lub męża stanu. Arystoteles podkreślał też rolę zaspokojenia potrzeb fizjologicznych (uważał, że by być szczęśliwym trzeba być dobrze odżywionym)
• Można też osiągnąć szczęście rozumiane jako subiektywnie ocenianą, najlepszą z możliwych sytuację życiową, ocenianą:
o miarą przyjemności życiowych (na przykład w epikureizmie)
o siłą charakteru, uniezależniającą człowieka od zmiennych okoliczności (na przykład w stoicyzmie lub buddyzmie)
• Według chrześcijan absolutnym szczęściem jest bezpośredni kontakt z Bogiem – określany przez Tomasza z Akwinu jako wizja uszczęśliwiająca. Boecjusz pisał, że Bóg jest Szczęściem, a ludzie mogą być szczęśliwi dzięki uczestnictwu w szczęściu Boga.
• Według nauk islamu szczęście jest związane z postępowaniem zgodnym z wolą Allaha – osoby prawe są szczęśliwe, zaś grzesznicy nieszczęśliwi – zarówno w życiu doczesnym jak i pozagrobowym.
• Według nauk buddyzmu nie jest możliwe osiągnięcie szczęścia poprzez podążenie za pragnieniami, gdyż ich całkowite zaspokojenie jest niemożliwe. Jedynym sposobem na osiągnięcie trwałego szczęścia jest więc wyzbycie się owych pragnień. Osiąga się wówczas stan Nirwany.

Szczęście według wielu mądrych nie tego świata uznawane nie za coś płytkiego emocjonalnie,afektywnego odczucia lecz jako coś o wiele głębszego,mistycznego przezywania rzeczywistości,które oparte jest na duchowości tzn czystości serca i ciała.

Według amerykańskiego psychologa Abrahama Maslowa istotą szczęścia jest zaspokojenie potrzeb. O czym już pisałam i pokazywałam piramidę Maslowa.

Po zaspokojeniu danej potrzeby dochodzi do głosu potrzeba wyższego rzędu. Osoba szczęśliwa to osoba która zaspokoiła wszystkie potrzeby. Ponieważ najwyższą z nich jest potrzeba samorealizacji, można przyjąć że ludzie szczęśliwi to ludzie samorealizujący się.

Według Maslowa ludzie ci posiadają następujące cechy:
• realistyczne nastawienie do świata
• akceptacja samego siebie
• przyjazny stosunek do otoczenia
• spontaniczność
• niezależność
• niekonwencjonalne podejście do życia (unikanie stereotypów)
• głęboka duchowość
• głębokie przeżywanie miłości
• filozoficzne, niezłośliwe poczucie humoru
• kreatywność
• bogata osobowość, odporna na wpływy otoczenia

Współczesna psychologia podkreśla również rolę wewnętrznie motywowanej aktywności. Jeżeli robimy coś dla samej przyjemności i koncentrujemy się wyłącznie na tej czynności, a nie na przyszłych korzyściach z niej. Na przykład sport może przynieść szczęście, jeżeli troska o wyniki nie przesłoni nam samej radości z gry.

Wg niektórych uczonych poziom szczęścia danej osoby jest zaprogramowany genetycznie i choć wydarzenia mogą mieć nań wpływ, prędzej czy później wrócimy do stanu wyjściowego.

Pozytywy.

2011-02-08T07:41:00.007+01:00

1.Sesja zakończona sukcesem: srednia : 4,45, srednia ważona : 4,82.
2.Idzie wiosna.
3.Kiedys wypłacą mi 13-tkę to kasa będzie.
4.Trochę schudłam.

Sens i podejmowanie decyzji.Istota życia.

2011-01-28T09:31:00.000+01:00

cd.

Ad. II) Jeśli chodzi o podejmowanie decyzji – im wyżej postawiony organizm na drodze ewolucji, tym decyzje są bardziej skomplikowane. Na przykład taka ameba w południowo-amerykańskiej kałuży to sobie podejmuje decyzję, w którą stronę sobie popłynąć, roślinka jak wypuszcza korzenie i natrafi na przeszkodę to sobie decyduje czy ma ją ominąć z prawej, lewej, dołu czy góry, drapieżnik podejmuje decyzję czy już ma napaść na ofiarę czy też jeszcze chwilę poczekać, taki lew to się zastanawia też np. którą samicę dziś przelecieć, itd. itp. ... to samo tyczy się nas, ludzi.
Codziennie podejmujemy setki decyzji, od tych najprostszych jak ta, którą ręką się podrapiemy w "cztery litery", aż po te najbardziej skomplikowane, czyli "jak zrobić, żeby nic nie robić a dobrze zarobić". ;)

WIEMY JUŻ, ŻE ZASPOKAJANIE POTRZEB I PODEJMOWANIE DECYZJI – SĄ ISTOTĄ ŻYCIA, ALE NIE STANOWIĄ JEGO SENSU

Teraz zajmiemy się tytułowym SENSEM ŻYCIA i tutaj proszę o szczególną uwagę:

Wg Wikipedii: Sens w wyjaśnianiu lub podjęciu jakiegoś działania jest synonimem jego "celu", zwykle jednak zawężany jest do celu pozytywnego (dobrego w skutkach).

ŻYCIE NIE MA CELU, PO PROSTU JEST – istnieje, do niczego nie prowadzi, tzn. prowadzi do jednego – do śmierci. Lecz przecież śmierć nie jest celem życia ale jedynie jego końcem, tak samo jak narodziny są jego początkiem.

Nie powiemy, przecież że celem samochodu czy pralki jest popsucie się, chociaż ich "żywot" nieuchronnie do tego prowadzi – celem istnienia samochodu jest służenie nam do jazdy, a celem istnienia pralki jest pranie nam rzeczy. Istotą ich bytu jest zaś pobieranie energii po to, by realizować te cele, do których je stworzyliśmy. Tak samo celem życia nie jest śmierć. Proste ? Nie ?

Wiemy już, że celem a co za tym idzie sensem istnienia samochodu i pralki jest służenie nam, ludziom.

SKORO ŻYCIE NIE MA CELU, NIE MA TEŻ SENSU.

Lecz UWAGA! ... na pewno wszyscy spotkaliście się z powiedzeniem w stylu „moje życie straciło sens”, "moje życie nie ma już sensu” itp. Czyli, jednak dla kogoś ten sens miało. BINGO!, a zatem:

ŻYCIE SAMO W SOBIE NIE MA SENSU, JEST BEZSENSOWNE - LECZ CZŁOWIEK NADAJE MU SENS POPRZEZ STAWIANIE PRZED SOBĄ RÓŻNYCH CELÓW I DĄŻENIE DO NICH BĄDŻ TEŻ POPRZEZ OSIĄGNIĘCIE PEWNEGO STANU DUCHA I TRWANIE W NIM.

I tak na przykład sensem życia może być:

- Twoje dziecko, dla którego żyjesz, chcesz jak najlepiej, opiekujesz się nim, dbasz o nie, wychowujesz, itp.
- Twoja praca, dająca Ci satysfakcję, poczucie spełnienia, itd.
- Zabawa, rozrywka i uciechy cielesne, które dają Ci radość
- Dążenie do rozwoju intelektualnego, duchowego, kształcenie się, itp.
- Zwiedzanie świata, poznawanie nowych kultur i ludzi
- Muzyka którą tworzysz, obrazy które malujesz, posągi które rzeźbisz, budynki które projektujesz
- Dążenie do nieustannego pomnażania majątku
- Robienie wszystkiego, by dzieci w Afryce miały co jeść, ludzie się nie zabijali a AIDS nie panoszyło po globie.
Przykłady można mnożyć w nieskończoność.
JEŚLI NIE WIDZISZ W SWOIM ŻYCIU CELU, TO NIE WIDZISZ TEŻ SENSU. LECZ UWAGA – NAWET JEŚLI OSIĄGNIESZ ZAMIERZONY CEL, TO TWOJE ŻYCIE NIE TRACI AUTOMATYCZNIE SENSU
Bo czy Twoje życie straci sens, gdy nie będzie już głodnych dzieci, wojen i chorób? W końcu cel został osiągnięty. Nie ma już celu, więc czy nie ma sensu? Nie! Pozostaje napawanie się osiągniętym celem bądź stanem rzeczy i to stanowi wtedy sens życia.
Zawsze też można wyznaczyć sobie nowy cel. A może jednak się mylę ? ;)
Ufff ....
I na koniec takie małe pytanie:
CZY TA NOTKA MIAŁA WOGÓLE JAKIŚ SENS ?!

JAKI JEST SENS ŻYCIA ? ŻADEN, BO ŻYCIE JEST BEZ SENSU

2011-01-25T09:11:00.000+01:00

Każdy z nas kiedyś zadał sobie pytanie, czy życie ma jakiś sens, a jeśli tak – to co nim jest?.

Jeśli zastanawialiście się kiedykolwiek nad tym, po co żyjemy i nadal nie wiecie po co, jeśli myśleliście nad tym, czy życie w ogóle ma jakiś sens, to już nie musicie się nad tym głowić,nasze Stowarzyszenie NoN sens jest dla Was . To My, członkowie i Zarząd w jednym (aktualnie przybyło jeszcze 2 członków) w sposób prosty i przystępny damy odpowiedzi na te i inne pytania.

BRACIA I SIOSTRY NIE BŁĄDŹCIE I NIE SZUKAJCIE PRAWDY, PRAWDA ZAPISANA JEST PONIŻEJ,
... i jest brutalna, gdyż:

ŻYCIE SAMO W SOBIE NIE MA ŻADNEGO SENSU

Lecz nie martwcie się, sytuacja nie wygląda wcale tak źle jakby się mogło wydawać. Fakt, iż życie samo w sobie nie ma żadnego sensu nie oznacza bowiem, że nie możemy mu wspomnianego sensu nadać. No ale do rzeczy ...

Istota życia opiera się na dwóch filarach:
I) ZASPOKAJANIU POTRZEB
II) PODEJMOWANIU DECYZJI

Ad.I) Jeśli chodzi o zaspokajanie potrzeb - idealnie opisuje je tzw. Piramida Maslowa (taka jestem mądra po zajęciach z mikroekonomii i psychologii), która mówi, że w życiu zaspokajane są najpierw potrzeby niższego rzędu, a gdy już je zaspokoimy, to „bierzemy się” za te, które stoją w hierarchii potrzeb wyżej. Hierarchia potrzeb według pana Maslowa wygląda tak:

1) Potrzeby fizjologiczne – czyli jedzonko i „pićko”, siusiu i kupka, „lulu”, „bara-bara”, żeby mieć na sobie szmatki i żeby nam nie kapało na głowę jak śpimy - gdy nie są zaspokojone to reszta potrzeb chowa się po kątach – tak, tak moi kochani, człowiek to mądre zwierzę, ale wciąż zwierzę funkcjonujące na tych samych zasadach co Burek sąsiada czy też małpa w afrykańskiej dżungli.

2) Potrzeby bezpieczeństwa – wymienia się tu zabezpieczenie przed chorobą, bezrobociem, kalectwem itd. Ogólnie rzecz biorąc chodzi o to, by w spokoju przetrwać kolejny dzień/tydzień/rok i żeby mieć chociaż teoretyczne poczucie, że pewne rzeczy nie zmienią się w tym czasie na gorsze, czyli poczucie tzw. stabilizacji czego brak u nas w skali makroekonomicznej a dopiero w skali mikroekonomicznej...

3) Potrzeby przynależności – czyli to żeby inni nas akceptowali, lubili, kochali, żebyśmy czuli się częścią jakiejś grupy i tego typu pierdoły ... bo przecież jak ktoś jest samotnikiem to ma wspomniane rzeczy głęboko w „czterech literach”. No ale że człowiek zwierzęciem stadnym jest, więc dyskutować z przyrodą nie będę ;)i zaproszę tych wyrzutków do naszego Stowarzyszenia, a niech się czują przynależni...

4) Potrzeby uznania – ta nazwa mówi sama za siebie. Lecz uwaga! Nie chodzi tu o to, żeby mieć poważanie, szacunek, prestiż i uznanie tylko w oczach innych, lecz przede wszystkim, żeby MIEĆ SZACUNEK WOBEC SAMEGO SIEBIE, bo jeśli my siebie szanujemy to inni też nas będą szanować. Ot taka mała „razowa mądrość” ;)

5) Potrzeby samorealizacji – czyli rozwijania siebie, swoich zainteresowań i zdolności, poszerzanie wiedzy, a także szeroko rozumiany „rozwój duchowy”, który w niektórych piramidach jest wymieniony osobno, na samym czubku jako „6” ale za cholerę nie wiem dlaczego :)

Trawka na łące, grzybek w lesie, rybka w jeziorze, żmija na pustyni, goryl w dżungli oraz przeciętny Kowalski – WSZYSCY zaspokajają swoje potrzeby, z tym że niektórzy zatrzymują się na 1, inni na 3, a jeszcze inni dochodzą do piąteczki.

cdn....

Bez sens.

2011-01-23T11:47:00.001+01:00

Bezsens – coś absolutnie głupiego. Jest tak idiotyczne, że nikt na to nie może patrzeć, ani tego słuchać.
Jednak nie o taki bezsens mi chodzi.
Chodzi o bezsens życia, istnienia, czynienia czegokolwiek...chodzi o depresję?!
Nie...trzymam się myśli,że chodzi mi o bezsens.

Istnieją różne rodzaje bezsensów, którymi wszyscy pogardzają, albo odwrotnie: czczą je i sami chcą się nimi stać.Jako i ja i moja siostra.

Oto one:
Bezsens zwyczajny (Bezsensus Głupus Alus Niezbytus Nomalnus) cechuje się jedną wielką paplaniną bez składu i ładu. Jak rozpoznać bezsens zwyczajny? Ludzie będą się gapić na jakiegoś człowieka i wytykać go palcami. Człek zaatakowany przez bezsens zwyczajny będzie plótł coś w stylu Ja lubić amciu amciu e-e i komar mnie ty rowerek bum-bum jesteście worek. Oczywiście wtedy dzwoń po pracowników wariatkowa.

Bezsens dziecięcy (Bezsensus czasamus przemijus samus alus niemusus wcalus) najczęściej atakuje dzieci w wieku od urodzenia do 3 latek. Jeśli się nie uczy dziecka mówić, wtedy utrzymuje się dłużej. Czasem przemija sam, a czasem nie, a jak nie przemija to spójrz w kalendarz. Może twój dzieciak nie ukończył 3 roku życia. Dziecko rodzi się z tą wadą wymowy, a jeśli się nie rodzi, to masz kłopoty. Jeśli się urodziło, ale potem nie gada nic, to po prostu jest rybą.
Bezsens Wikipedyczny (Bezsensus Wikipedicus) - najgorszy z możliwych rodzajów bezsensu. Dzieło szatana stworzone by siać zamęt i ogłupiać ludzi za pomocą kłamliwej Wikipedii.

Bezsens pIsAnY (Bezsensus alus paskudnus odmianus nius idealnus dlus pisarzus ijus równius artystus) – zŁoŚlWa OdMiAnA bEzSeNsU. jEśLi,TwÓj KoLeGa Z rOdZiNy AlBo Ty Ma BeZsEnS pIsAnY tO sIę BóJ. bO nIe! MoŻeSz ZoStAć PiSaRzEm? Bo PiSzEsZ sAmE gŁuPoTy...TyPu ;Faergshgkshkgzhslk{Tygd}.!?,:.)(ssc.

Jak zapobiegać bezsensowi? To bardzo proste:
...
Nic nie rozumiesz? To dobrze,to znaczy że jesteś zdrowy. Nie potrzebny ci ten wzór. No chyba że się jeszcze trochę boisz, to tu jest łatwiejszy:
...
Łykaj aspirynę nie częściej jak 60 razy na minutę, dużo chrap i zachowuj się w miarę normalnie.

Historia bezsensu jest bardzo krótka

Kiedy człowiek zobaczył (i poczuł), że ogień grzeje, z radości nie mógł wydusić czegoś sensownego i wydał serię niekartykułowanych, cokolwiek to znaczy, dźwięków. Zdarzyło się to o godzinie 4:00 rano. Grupka przyjaciół tego człowieka rozniosła o tym wieść i tak kilka procent świata jest chore na bezsens. Czemu? Bo dzień wcześniej człowiek powiedział swoim kolegom, że jutro o 4:00 pokaże język mądrości. Ale nazajutrz o tej godzinie wynalazł ogień. I tyle.

Bezsensem często w swoich wypowiedziach posługują się kłamcy i politycy (to to samo)

Znaczy się nasze Stowarzyszenie musi z czasem przerodzić się w partię. Oby tylko nazwa nie była zastrzeżona.

Żrodło wiedzy: Nonsensopedia

NoN sens.

2011-01-20T11:24:00.003+01:00

W pewien dołujący dzień, razem z siostrą postanowiłyśmy założyć Stowarzyszenie "NoN sens" dla ludzi odczuwających bezsens życia.Posiada ono dokładnie dwóch członków.Wyborów samorządu jeszcze nie było.
Jesteśmy na etapie tworzenia haseł i ideologii.
Pierwsze, może i nie udane, ale jakże ważne:
Bo życie jest bez sensu a Polska jest najważniejsza.

Wytropiłam w internecie już jakiegoś wroga naszej myśli, co świadczy o tym,że zostałyśmy zauważone.
Oto co pisze ten dureń:

"Dziękuje za:

-Bałagan , który muszę posprzątać po imprezie, bo to oznacza, że mam przyjaciół,
-Podatki, które muszę zapłacić, ponieważ to oznacza, że jestem zatrudniony,
-Trawnik, który muszę skosić, okna, które trzeba umyć, i rynny, które wymagają naprawy, bo to oznacza, że mam dom,
-Ubranie, które jest troszeczkę ciasne, ponieważ to oznacza, że mam co jeść,
-Cień, który patrzy, kiedy pracuję, bo to oznacza, że jestem na słońcu,
-Ciągłe narzekanie na rząd, ponieważ to oznacza, że mamy wolność słowa,
-Duży rachunek za ogrzewanie, bo to oznacza, ze jest mi ciepło,
-Panią, która siedzi za mną w kościele i drażni swoim śpiewem, ponieważ to oznacza, że słyszę,
-Stosy rzeczy do prania i prasowania, bo to oznacza, że moi ukochani są blisko,
-Budzik, który odzywa się każdego ranka, ponieważ to oznacza, że żyję,
-Zmęczenie i obolałe mięsnie pod koniec dnia, bo to oznacza, że byłem aktywny".

Blue Monday.

2011-01-12T08:14:00.004+01:00

O długim styczniu pisała Stardust . Zaczęłam myśleć o tym dlaczego on taki długi...i co się na niego składa?

Pomimo że ma 20 dni roboczych wydaje się taki długi...bo:

Właśnie w styczniu wypada najgorszy dzień roku: w poniedziałek 24 stycznia.
Naukowcy podobno są w stanie to udowodnić, nawet za pomocą wzoru matematycznego.

Do tej pory myślałam, że najgorszy i najlepszy dzień w roku to sprawa indywidualna. Że szczęśliwe - bądź też pechowe - zdarzenia losu określają poziom naszych dni, a natężenie tych zdarzeń sprawia, że możemy powiedzieć "to był najszczęśliwszy dzień w tym roku" albo wręcz odwrotnie.
Otóż nieprawda.Jednak naukowcy wzięli się i za to (ciekawe kto im za to płaci?)

Naukowe dowody.

Wzór na najgorszy i najlepszy dzień w roku został opracowany w 2004 roku przez Cliffa Arnalla, współpracującego z Cardiff University. Twierdzi on, że biorąc pod uwagę kilka czynników, jesteśmy w stanie obliczyć taki dzień w roku.
Oto wzór:

gdzie:
W - pogoda (ang. weather)
D - dług, debet (ang. debt)
d - miesięczne wynagrodzenie
T - czas od Bożego Narodzenia (ang. time)
Q - niedotrzymanie postanowień noworocznych
M - niski poziom motywacji (ang. motivational)
Na - poczucie konieczności podjęcia działań (ang. a need to take action)

Według niego najgorszy dzień w roku przypada zawsze w poniedziałek w trzeciej dekadzie stycznia, czyli w tym roku jest to 24 stycznia 2011. Autor tej teorii nazwał ten dzień "blue Monday" – czyli, w wolnym tłumaczeniu, "smętny poniedziałek".
Dzień ten ma być wspólny dla większości ludzi w naszej części świata (północnej i zimnej).
Czy to prawda? Co z popularnym trzynastym w piątek? A długie, ciemne, listopadowe dni, kiedy to wszelkie wyszukiwarki internetowe odnotowują największe zainteresowanie słowem "depresja"? Dlaczego inne dni nie mogą przystąpić do tej konkurencji?

Jak zamienić najgorszy dzień roku w coś odrobinę radośniejszego?
Jak wygląda wzór na BARDZO udany dzień?

Jest prosty: O + (N xS) + Cpm/T + He

Szczęście każdego z nas jest sprawą indywidualną. Jednak Cliff Arnall twierdzi, że istnieje ogólny wzór. I według jego obliczeń szczęśliwy dzień wypada właśnie 17 czerwca.

O + (N xS) + Cpm/T + He - tak wygląda magiczna formuła naszego szczęścia.
O - oznacza, jak często zdarza się nam wychodzić z domu.
N - to nasz kontakt z naturą.
S - kontakty ze znajomymi, sąsiadami. Cpm - to miłe wspomnienia z dzieciństwa.
T - średnia temperatura powietrza.
He - nasze wakacyjne plany.

Argumentacja

Podobno w naszej części Europy w trzeciej dekadzie stycznia co 3 człowiek cierpi na depresję. A patrząc na skomplikowany wzór opracowany przez dra Arnalla, można odnieść wrażenie, że rzeczywiście ma on rację. Wśród czynników określających najgorszy dzień w roku znajdują się: pogoda, czas, który upłynął od świąt, długi, niski poziom motywacji, czas, w którym nie dotrzymaliśmy naszych noworocznych postanowień, poczucie, że musimy coś ze sobą zrobić.

Pogoda wydaje się oczywistym argumentem. Zimno, ponuro, niski stopień nasłonecznienia w ciągu dnia.
Wydajemy na święta ogromną ilość pieniędzy. Najpierw prezenty świąteczne, na które niejednokrotnie zaciągane są długi lub czyszczone do zera limity kredytowe. Potem poświąteczne wyprzedaże, na które uruchamiane są absolutne rezerwy finansowe. W trzecim tygodniu nowego roku przychodzą rachunki, wyciągi z kart, pierwsze raty kredytowe.

Często jest to moment, kiedy orientujemy się, że nasze możliwości finansowe są znacznie mniejsze niż zadłużenie. To także czas, w którym zaczyna nam brakować pieniędzy na zwykłe życie. Poprzednia wypłata, która była przed świętami, już dawno odeszła w zapomnienie, do następnej jeszcze kilka dni i trzeba to jakoś przetrwać.

Czas, który upłynął od świąt, jest na tyle długi, że zdążyliśmy się już nacieszyć prezentami, pochwalić wszystkim znajomym. Od kilku tygodni nic nowego się nie wydarzyło, nie ma też na co czekać. Następne święta dopiero za rok, a do wakacji daleko. Dzień do dnia podobny. Opadły świąteczne emocje, trzeba było wrócić do normalnego rytmu pracy po świątecznym lenistwie i obżarstwie. Nic z tych przyjemnych rzeczy nie jest już naszym udziałem. Za to, zamiast bujać w obłokach, musimy znów wpaść w codzienną rutynę, dotrzymywać terminów w pracy, wstawać rano, a perspektywa następnego czasu wolnego jest daleko przed nami.

Czas jest nieubłagany. Odmierza on wszystko, co robimy w naszym życiu. I to czego nie robimy też. Np. jeśli nie spełniamy naszych noworocznych postanowień. Podobno trzy tygodnie po sylwestrze zdajemy sobie sprawę, że nie rzuciliśmy palenia, nie dotrzymaliśmy diety, nie zrobiliśmy miliona rzeczy, które obiecaliśmy sobie tak niedawno.

To wszystko wpływa na nasz niski poziom motywacji. Znów nam się nie udało, więc czy jakiekolwiek wysiłki mają sens? Czy tylko nas pogrążają w depresji? Zaczynają nas dręczyć wyrzuty sumienia, że powinniśmy coś ze sobą zrobić, podjąć jakieś działania. Że coś w naszym życiu powinno się dziać… tylko sił nam na to wszystko brak. Brak też optymistycznych perspektyw na przyszłość: pogoda nie poprawi się jeszcze przez wiele tygodni, przeciągająca się recesja przygnębia jeszcze bardziej...podatki, i cała nasza polska rzeczywistość.

No i najgorsze… to znów jest poniedziałek.

Z niektórymi wyznacznikami można dyskutować.

Na przykład: co na kwestie meteorologiczne powiedzą ci wszyscy, którzy nie mogą się doczekać stycznia i związanego z tym białego szaleństwa? W wielu częściach Europy fani narciarstwa przeżywają entuzjazm i nieopisane szczęście! Alpy w tym czasie doświadczają istnego najazdu turystów, dla których styczniowe mrozy to wręcz wymarzona pogoda, na którą czekali cały rok. Tatry, Karpaty i inne mniejsze i większe pagórki także cieszą się ogromną popularnością.

Poza tym jak głosi staropolskie powiedzenie "na Nowy Rok dnia przybywa na barani skok" – czyli dni robią się coraz dłuższe, mamy coraz więcej światła.Powoli wraca nadzieja, że będzie coraz lepiej.

Najlepsze 340 dni w roku

Musimy jakoś przeżyć ten najgorszy dzień.
Po pierwsze – rano trzeba o siebie zadbać. Ładnie się ubrać, uczesać, przygotować do wyjścia. Jeśli dobrze wyglądamy - zwykle też lepiej się czujemy. Jeśli gnębią nas problemy – warto się spotkać z przyjaciółmi. Wyżalić, wypłakać, porozmawiać. Przypomnieć sobie też, co dobrego dzieje się w naszym życiu. Posłuchać historii i smutków innych ludzi, to często uświadamia nam, że wcale nie jesteśmy w takiej złej sytuacji. Innym sposobem na pokonanie noworocznej depresji jest dobra książka i kieliszek wina. Można też udać się na basen, siłownię, aerobik albo pobiegać wokół parku – podobno ćwiczenia poprawiają nastrój.

Pozytywną stroną "najgorszego dnia w roku" jest to, że styczniowy poniedziałek szybko minie, a potem czeka nas co najmniej 340 dobrych i najlepszych dni w roku!

Według wzoru Arnalla najszczęśliwszy dzień w 2010 roku powinien przypaść na piątek, 17 czerwca.

Życzenia

2010-12-20T07:32:00.000+01:00

Aby Święta były wyjątkowymi dniami w roku,
by choinka w każdych oczach zalśniła blaskiem,
By kolacja wigilijna wniosła w serca spokój
a radość pojawiała się z każdym nowym brzaskiem.
By prezenty ucieszyły każde smutne oczy,
by spokojna przerwa ukoiła złość
By Sylwester zapewnił szampańską zabawę,
a kolędowych śpiewów nie było dość!

Tego życzę wszystkim znajomym i nieznajomym.
Dziękuję za kolejny wspólny rok. Kaśka

Dzieci listy piszą....

2010-12-17T07:45:00.003+01:00

Drogi Święty Mikołaju na Święta tego roku chciałabym dostać grę NINTENDODS w komplecie z grą SUPER MARIO WORD którą łatwo można kupić w sklepie SATURN za bardzo małe pieniądze;)
POZDRAWIAM CIĘ ŚWIĘTY MIKOŁAJU .

Kochany Mikołaju Chciałbym dostać pod choinke Gry Fifa 11, Gta 4, Gothic 4,ASSASSIN'S CREED 2 Just Cause 2,Mafia 2,CALL OF DUTY BLACK OPS, na Komputer i , gre planszową Eurobiznes, Piórnik Manchester United, Zestaw Kredek ,Wędke i zestaw wędkarski, i konsole Sony PSP z grą Fifa 11 i Laptop ASUS G73JW i7-740 1TB 8G GTX460 Win7 z procesorem 2,91Ghz i z myszką i plecakiem i
z kamerką i telefon Nokia N8 .....

KOCHAM CIE MIKOŁAJU

kochany Mikołaju bardzo chciałbym dostać pod hoinkę elektrycznom hulajnogę i mnustwo słodyczy...

A ja gdy byłam dzieckiem zawsze prosiłam o rękawiczki skórzane (takie z baraniej skóry z jednym palcem), lalkę i jabłko. Czasem dochodził szalik lub czapka.
Więcej fantów nie pamiętam a prośby o jabłko nie rozumie do dziś....

Kolokwia, zaliczenia.

2010-12-02T09:23:00.003+01:00

No i zaczęło się....pierwsze zaliczenia i kolokwia. Zabawne ale mam "stresa".
Normalnie się denerwuję....Za tydzień kolejne kolokwia. Nie mam na nic czasu.
Kurcze, muszę się uczyć.

No i jeszcze pogoda ....dobiła drogowców w mojej mieścinie. Zaskoczyła ich zima jak nic. Zapomnieli odśnieżyć miasto.Na środku drogi stoją utopione w śniegu samochody i to w centrum pipidówy.
Za miastem nie lepiej.
Kiedyś była w gazecie mapa kolejności odśnieżania dróg w Małopolsce i drogi z Krakowa do Wolbromia na niej nie było.
Śmiałam się,że nie będzie odśnieżana...
Przedwczoraj do Krakowa (40 km) jechałam 3 godziny. Dziś 2,5 godziny.
Miałam rację: nie jest odśnieżana.

Cięcia w firmie.

2010-11-24T07:45:00.004+01:00

Szef wezwał swoich pracowników na rozmowę. Rozmawia z każdym z osobna.Wiadomo , w kupie siła...a osobno to już inna sprawa.

-Chciałem panią przeprosić – powiedział szef.
- Ale… - chciała coś powiedzieć Sister.
- Niech pani nic nie mówi, wszystko sobie przemyślałem – podniósł rękę szef.
- Ale…
- Nie, nie, ta permanentna inwigilacja, ten obrzydliwy monitoring, to niedowierzanie pracownikom, ech…

- Ale…

- Od dziś będzie inaczej. W końcu kurde jestem szefem, nie policjantem .

- Ale…

- Żadne ale, od dziś mnie nie interesuje, że służbowym autem jeździ pani w weekendy na zakupy do Macro (na służbową kartę) – szef puknął w wydruk z monitoringu GPS, po cholerę mi to wiedzieć. Dostanie pani ryczałt kilometrów w tygodniu do wyjeżdżenia, w piątek wieczorem spisze Pani licznik, prześle wskazania mailem.W poniedziałek rano to samo. A w weekendy hulaj dusza...prywatnym, gdzie pani chce i jak chce.

- Ale…

- Służbową komórkę też pani zabiorę, bo to uwłacza i panu i mnie. Co mnie interesuje, że wydzwoniła pani dwadzieścia pięć złotych, z abonamentu firmy? Zbiednieję, czy co?

- Ale….

- Efekt końcowy się liczy, a nie bilingi.A pani efekt jest wyśmienity.Dawno nikt nie wypracował takiego obrotu. Dam pani ryczałt na prywatną komórką i dzwoń pani do kogo chcesz.

- Ale…

- Żadne ale, ja teraz widzę ile krzywdy wam zrobiłem. Te programy szpiegujące w komputerach na przykład – szef wykrzywił się z obrzydzeniem.

- Ale…

- I co mi z wiedzy, że pan Heniek lubi www.panienki.com a pani była w ostatnim tygodniu dwieście razy na Facebooku? Po co mi to wiedzieć, jak robota zrobiona? No po co?

- Ale…

- Tylko niech pani nie protestuje. Boże, jaki ja byłem zakłamany – załkał szef – Ja nawet sam przez chwilę myślałem, że ta fura i komóra służbowa to prestiż, dodatkowe wynagrodzenie dla pani, przywilej...

- Ale…

- No albo delegacje...istna papieromania. Po co to komu. Szarpać się o parę złotych. Nocleg? Przecież woli pani szybko znów być w swoim przytulnym domku, to szybciutko pani wróci z delegacji...Nie wolno mi wyrywać pani z domowych pieleszy i burzyć życie rodzinne.

- Ale…

***

- I coś więcej zdążyłaś powiedzieć? – zapytałam.

- Nic. Na początku mnie zatkało a potem nie zdążyłam – Sister wybuchnęła płaczem.

- Tak, czy siak, ludzki pan z tego twojego szefa – pokiwałam głową.

- Pięć dych ryczałtu na komórkę wydaję tylko na jego „ pani do mnie oddzwoni za pięć minut, jest sprawa”. - wybuchnęła Sister- przecież swoją robotę i tak muszę zrobić. Z delegacji wracam po nocy i usypiam za kierownicą.Życie rodzinne cierpi bo jestem wkurzona i się wyżywam w domu.A relacje z klientami mam nawiązywać po 16.00 jednocześnie pytając szefa czy mogę mu herbatę postawić na koszt firmy.

- Ale za to jesteś wolnym człowiekiem, a te niebieskie kołnierzyki w swoich służbowych klatkach służą bezwolnie międzynarodowym korporacjom, godząc się na stałe podglądanie .Albo ja- ja mam gorzej...wchodzę do firmy,odbijam kartę elektroniczną...

- Ale…

- Nic nie mów, wiesz ilu ludzi ci zazdrości? Po prostu, wypijmy za wolność. Wolny człowiek stawia.

-Wyraz twarzy Sister i jej koloryt- bezcenny.

Szachy.Opowieści drobne.

2010-11-09T12:11:00.004+01:00

Gdy ojciec próbował zabić we mnie żyłkę hazardzisty, postanowił nauczyć mnie grać w szachy. Uznał,że gra królów może mieć tylko dobry wpływ na mnie.
Zaczynałam młodo.Poznałam ruchy pionów i tak z ojcem graliśmy.Zawsze wygrywał a ja byłam "szmaciarzem". Coś tam się pykało po tej szachownicy, ale bez namiętności.
W szkole średniej, nauczyłam grać moją kumpelę. Szybko uczeń przerósł mistrza (to niby ja). Jej umysł ścisły szybko zapamiętywał. Tak nie mogło być.
Wtedy jeszcze w dziennikach drukowali mistrzowskie partie szachowe.Zaczęłam od analizy tego.By być lepszą od niej i tyłek jej sklepać.Ponieważ była dobra i szybko się uczyła, musiałam sięgnąć po książki, potem po kolejne i kolejne.

Chodziłyśmy czasem na wagary, a jakże.
Wagary wyglądały tak,że zostawałyśmy w domu i od rana do wieczora grałyśmy w szachy. Kiedyś na wagary wybrała się z nami siostra kumpeli.
Wymiękła.Stwierdziła,że jesteśmy wariatki. Byłyśmy.
Wtedy pokochałyśmy szachy.

Nasza miłość do szachów rozkwitała. Ja w międzyczasie zaczęłam jeździć na zawody szachowe.Jakieś sukcesy miałam.
Chodziłam na treningi.
Wyobrażacie sobie treningi szachowe?
To kolejne książki do przerobienia, to symultany, to ekspresowe partie.Istne pranie mózgu.
Moja drużyna...składała się z autentycznych czubów.A zarazem geniuszy.
Ja odstawałam od tej grupy, ale byłam koniecznością, bo dziewczyna była obowiązkowa.

Pewnego dnia, gdy przyjechałam do domu od drzwi krzyczę:
-Ojciec rozstawiaj szachy!
-Ze "szmaciarzami" nie gram- on na to.
-Rozstawiaj, zaraz Ci dupsko sklepię.

Zagraliśmy. Pierwszy raz w życiu wygrałam.
Ojciec jakiś czas milczał nad szachownicą, po czym rzekł:
-Zwracam honor. Nie jesteś "szmaciarzem". Nigdy już z Tobą nie zagram.

Słowa dotrzymał.

Sporty zimowe.Opowiastki drobne.

2010-11-07T08:52:00.000+01:00

Miałam szczęście wychowywać się w małej mieścinie w Beskidach.
Moja wolność ograniczona była tylko nakazami rodzicielskimi. Jakieś zasady musiały obowiązywać.

Całe miasteczko było moim domem. I tak jak pisała Jaszczurka, wychowywali nas często różni ludzie, jednak nikt dzieci nie krzywdził. Było bezpiecznie.

Porą zimową, gdy tylko wracałam ze szkoły, wkładałam gruby sweter i szłam oddawać się rozpuście zimowych szaleństw.
W tej dziedzinie też były rzeczy niedozwolone.Kto by się tym przejmował.

No więc jeździliśmy na sankach po halach, bo przecież nie można po trasach wyznaczonych.Hale były często zakończone uskokiem (coś jak tarasy w Chinach).Więc jazda na sankach, była nie małym wyzwaniem. Do skutku.

Pewnego dnia tak mną dupnęło z ostatniej hali na ulicę,że chyba uszkodziłam kość ogonową. Ból niemiłosierny. Bolało parę lat. Matka o niczym nie wiedziała, bo było by trzepanie spodni.

Jazda na sankach nie mogła odbywać się w bezpiecznych warunkach...zawsze wynalazło się jakiś ciekawy zjazd. I tak chodziliśmy na szlak, który biegł równolegle do górskiego potoku. To była jazda. Tak kierować , by nie wpaść do wody.Oczywiście trzeba było jeszcze być specem od wyścigów.

Sporty zimowe umiłowałam sobie. Często jeździłam na łyżwach. Lodowisko dla dzieciarni robił pan palacz z kotłowni w ramach dobrego serca, ale to my potem musieliśmy o nie dbać.
Zanim jednak pan palacz zrobił lodowisko, bez zezwolenia rodziców chodziliśmy jeździć na rzekę.
Bystra, górska rzeka.Skawa. Jakiż człowiek był durny....Nie pamiętam wprawdzie by ktoś się utopił, ale jednak...

W dziedzinie sportów zimowych moi rodziciele, nie bardzo byli w stanie mnie kontrolować, bo kto by szedł w mróz i szukał dzieciaka wśród takiej zgrai dzieci i na tylu górkach? Nie mieliśmy smyczy zwanej komórką. I chwała Bogu.

Potem w liceum...było nie lepiej.Też chodziliśmy na sanki.Też szukaliśmy jak najbardziej ciekawych zjazdów i jak najbardziej ekstremalnych.

I tak właśnie zjeżdżałam z koleżanką z malowniczo położonego stoku Makowskiej Góry, gdy nasz droga zjazdu gwałtownie skręciła a na zakręcie stała Syrenka.
Przychrzaniłyśmy tak mocno,że aż mi się w głowie zakręciło. Dostałam opieprz od koleżanki,że mówiłam,że umie dobrze kierować sankami.Przecież umie....
Szybko odjechałyśmy z miejsca przestępstwa.Bardzo szybko. Tak szybko,że nie wyrobiłam na kolejnym zakręcie. Wylądowałyśmy w śniegu na miedzy z sankami na plecach i brakiem oddechu.Myślałam,że umarłam.

Potrwało zanim się zebrałyśmy.
Koleżanka więcej już ze mną nie chciała jeździć na sankach.

Często z takich eskapad wracałam do domu zamarznięta. Dosłownie.
By odsznurować buty, musiały sznurówki odtajeć, by zdjąć spodnie trzeba było poczekać,aż zmiękną, a rękawiczki....

Prąd. Opowiastki drobne.

2010-11-05T07:33:00.003+01:00

Nauczeni doświadczeniem z "nocnym moczeniem" łóżka , nie zostawiali mnie już samej. Zatrudniali babcie do pilnowania.
Pamiętam takie zdarzenie: Ja anioł piwnooki o blond lokach bawię się na rozłożonej wersalce.Mam zabawki. Na brzegu wersalki siedzi babcia i mnie pilnuje. Robi sobie na drutach i rzuca okiem na mnie.

Ja, słodkie dziecko, grzecznie się bawię. W pewnym momencie zaintrygowało mnie pewne urządzenie na ścianie. Gniazdko.
Próbuję wsadzić palce.Nie mieszczą się. Kombinuję co by tu wepchnąć. Wsuwka do włosów!
Wkładam.
Efekt piorunujący, odrzut nieziemski. Babcia w panice.

Gdy babcia opowiada to ojcu, on tylko kiwa głową. Nie ma sposobu na mnie bym coś nie zmalowała pomiędzy jednym mrugnięciem oka a drugim.

Moje doświadczenia z prądem w szkole średniej przybrały bardziej skomplikowanych form.
Wieczorkiem ( chyba w piątki) siedziało się przy radiu i słuchało "listy przebojów trójki". Czasem się nagrywało na Grundinga czy Kasprzaka. Nagle coś strzeliło i zgasł prąd w całym mieszkaniu. Okazało że kabelek od radia mi się przepalił i zrobił zwarcie.

Ojciec przyniósł nową wtyczkę, nożyk i izolacje: Napraw.
No to naprawiłam. Wkładam wtyczkę do gniazdka. Efekt piorunujący, odrzut nieziemski. Wokół smród palonego mięsa.
Ojciec wpada do pokoju: Żyjesz? To napraw to porządnie. :-)

Naprawiłam. Już nie podłączę nigdy uziemienia do fazy, już nie pomylę kabelków.

Wyjście do kina.Opowiastki drobne.

2010-11-03T14:13:00.003+01:00

Dziecięciem byłam ślicznym aczkolwiek upartym. Pomysłowym również.
I chyba dosyć pamiętliwym, bo do dziś pamiętam jak rodzice wybrali się do kina beze mnie. Byłam dziecięciem może 3 letnim.

Wszystko mi wytłumaczyli: idziemy do kina, zostajesz sama w domu. Idziesz spać. Tu masz nocnik, światło będzie włączone.

Ok. Zgodziłam się na wszystko, bo miałam pokazać swoje bohaterstwo.
Ja do spania a oni sobie poszli.
Do dziś pamiętam,że zbudził mnie mocz. Światło się świeciło a nocnik czekał.

Jak to? Nikt mnie nie wysadzi?!

Szybko zdecydowałam,że boję się chodzić po podłodze, bo może pod łóżkiem są boboki?
Przeszłam z łóżeczka na łóżko rodziców i wysikałam się. Potem wróciłam do siebie i poszłam spać.
Chyba im się to nie spodobało, bo pamiętam przez sen, ruch, zamieszanie i zdziwienie gdy wrócili do domu.
Ojciec tylko się śmiał i śmiał.

Na drugi dzień nawet nie okrzyczeli mnie, nie zwrócili uwagi. Przemilczeli temat.Uznali pewnie,że im się należało.

W każdym razie długo już nie zostawili mnie samej.

My, dzieci tamtych rodziców.

2010-10-28T08:20:00.001+02:00

Tekst doskonały made by Jaszczurka http://www.eioba.pl/a134371/my_dzieci_tamtych_rodzic_w

Ja, moi bracia i reszta naszej ulicy spędzaliśmy dzieciństwo na obrzeżach
małego miasteczka—właściwie na wsi. Byliśmy wychowywani w sposób, który
psychologom śni się zazwyczaj w koszmarach zawodowych, czyli patologiczny.
Na szczęście, nasi starzy nie wiedzieli, że są patologicznymi rodzicami. My
nie wiedzieliśmy, że jesteśmy patologicznymi dziećmi. W tej słodkiej
niewiedzy przyszło nam spędzić nasz wiek dziecięcy. Wspominany z nostalgią
nasze szalone lata 80.:
•Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się na licznych w
naszej okolicy budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka go wyciągnęła i
odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu szliśmy się bawić na budowę.
Matka nie drżała ze strachu, że się pozabijamy. Wiedziała, że pasek uczy
zasad BHZ (Bezpieczeństwo Higieny Zabaw).

•Nie chodziliśmy do przedszkola. Rodzice nie martwili się, że będziemy
opóźnieni w rozwoju. Uznawali, że wystarczy jeśli zaczniemy się uczyć od
zerówki.

• Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się
spociliśmy.

•Z chorobami sezonowymi walczyła babcia. Do walki z grypą służył czosnek,
herbata ze spirytusem i pierzyna. Dzięki temu nigdy nie stwierdzano u nas
zapalenia płuc czy anginy. Zresztą lekarz u nas nie bywał, zatem nie miał
szans nic stwierdzić. Stwierdzała zawsze babcia. Dodam, że nikt nie wsadził
babci do wariatkowa za raczenie dzieci spirytusem.

•Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody, na które
wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk, zarazimy
się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i wrócimy.
Oczywiście na czas. Powrót po bajce był nagradzany paskiem.

•Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał nam karę. Sąsiad
nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie go w obowiązkach
wychowawczych. Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo—jak zwykle.

•Nikt nie pomagał nam odrabiać lekcji, gdy już znaleźliśmy się w
podstawówce. Rodzice stwierdzali, że skoro skończyli już szkołę, to nie
muszą do niej wracać.

•Latem jeździliśmy rowerami nad rzekę, nie pilnowali nas dorośli. Nikt nie
utonął. Każdy potrafił pływać i nikt nie potrzebował specjalnych lekcji aby
się tej sztuki nauczyć.

•Zimą ojciec urządzał nam kulig starym fiatem, zawsze przyspieszał na
zakrętach. Czasami sanki zahaczyły o drzewo lub płot. Wtedy spadaliśmy. Nikt
nie płakał, chociaż wszyscy się trochę baliśmy. Dorośli nie wiedzieli do
czego służą kaski i ochraniacze.

•Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny pedagog nie wysyłał
nas z tego powodu do psychologa rodzinnego.

•Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na policję, żeby zakablować
rodziców. Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy. Niestety, pasek
był wtedy pomocą dydaktyczną, a policja zajmowała się sprawami dorosłych.

•Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice trzymali się
od tego z daleka. Nikt, z tego powodu, nie trafiał do poprawczaka.

•W sobotę wieczorem zostawaliśmy sami w domu, rodzice szli do kina. Nie
potrzebowano opiekunki. Po całym dniu spędzonym na dworze i tak szliśmy
grzecznie spać.

•Pies łaził z nami—bez smyczy i kagańca. Srał gdzie chciał, nikt nie zwracał
nam uwagi.

•Raz uwiązaliśmy psa na „sznurku od presy” i poszliśmy z nim na spacer,
udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec powiązał nas na sznurkach i też
wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy wolność psu, na zawsze.

•Mogliśmy dotykać innych zwierząt. Nikt nie wiedział, co to są choroby
odzwierzęce.

•Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru, żeby się nie
osikać lub „tam” nie zaziębić. Każdy dzieciak to wiedział. Oczywiście nikt
nie mył, po tej czynności, rąk.

•Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską. Ciągle
chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać, mówić dzień
dobry i nosić za nią zakupy.

• Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić dzień dobry. A każdy dorosły
miał prawo na nas to dzień dobry wymusić.

•Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką. Potem się głośno śmiał, gdy
powykrzywiały się nam gęby. Trzymaliśmy się z daleka od fajki dziadka.

•Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad. Ojciec
postawił mu piwo.

•Do szkoły chodziliśmy półtorej kilometra piechotą. Ojciec twierdził, że
mieszkamy zbyt blisko szkoły, on chodził pięć kilometrów.

•Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą stroną ulicy i
nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot.

•Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał chodzić na lekcje
pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni maltretowaniem dziecka w tym
wieku. My również.

•Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza gdy byliśmy
zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz.

•Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków.
Czasami próbowaliśmy to jeść.

•Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności. Nikt nam nie liczył
kalorii.

•Żuliśmy wszyscy jedną gumę, na zmianę, przez tydzień. Nikt się nie
brzydził.

•Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze strugi. Nikt nie
umarł.

•Nikt nam nie mówił, że jesteśmy ślicznymi aniołkami. Dorośli wiedzieli, że
dla nas, to wstyd.

•Musieliśmy całować w policzek starą ciotkę na powitanie—bez beczenia i
wycierania ust rękawem.

•Nikt się nie bawił z babcią, opiekunką lub mamą. Od zabawy mieliśmy siebie
nawzajem.

•Nikt nas nie chronił przed złym światem. Idąc się bawić, musieliśmy sobie
dawać radę sami.

•Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie same. Poza nimi,
wolność była naszą własnością.

•Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi przechodnie i koledzy
ze starszej klasy. Rodzice chętnie przyjmowali pomoc przypadkowych
wychowawców.

Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy skończyli
studia, ale każdy z nas zdobył zawód. Niektórzy pozakładali rodziny i
wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów. Nie odważyli się zostać
patologicznymi rodzicami. Dziś jesteśmy o wiele bardziej ucywilizowani.
My, dzieci z naszego podwórka, kochamy rodziców za to, że wtedy jeszcze nie
wiedzieli, jak należy nas dobrze wychować. To dzięki nim spędziliśmy
dzieciństwo bez ADHD, bakterii, psychologów, znudzonych opiekunek, żłobków,
zamkniętych placów zabaw i lekcji baletu.
A nam się wydawało, że wszystkiego nam zabraniają!

Chciwość.

2010-10-22T07:43:00.003+02:00

Na chwilę przerwałam swoje rozważania na temat grzechów głównych.Omówiłam już: nieczystość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, pychę.Czas na chciwość.
Na jej temat nawet nie chce mi się żartować.

Oszczędność skąpstwo to to samo co chciwość?
Wydaje się,że tak.Tak nie jest. Chciwość kojarzy się z nadmiernym przywiązaniem do dóbr materialnych. Nie chodzi tu o sentyment czy przywiązanie do pewnych przedmiotów.

Dziś wyraźnie przesadne przywiązywanie się do dóbr materialnych — zwłaszcza w obliczu groźby bezrobocia i wysokich kosztów utrzymania - wydaje się rozsądną postawą. W naszych czasach coraz rzadziej mówimy o chciwości, a jeśli już dostrzegamy u kogoś taką postawę, to skłonni jesteśmy interpretować ją w sposób niemal pozytywny, traktując tego typu zachowanie jako unikanie rozrzutności, jako jedynie skąpstwo czy jako przejaw roztropnego oszczędzania pieniędzy.

Otóż chciwość to postawa, która sprawia, że rzeczy materialne stają się dla człowieka ważniejsze od osób. Chciwiec bardziej „kocha” pieniądze niż ludzi. W konsekwencji staje się niewrażliwy na los i na potrzeby bliźnich. Nie jest w stanie nikomu pomóc w bezinteresowny sposób. Chciwość nie tylko blokuje zdolność do miłości, lecz prowadzi do bolesnych konfliktów w relacjach międzyludzkich. W sposób szczególnie dramatyczny chciwość niszczy więzi w małżeństwie i rodzinie, gdyż prowadzi do zazdrości, niesnasek, wrogości i zawiści. Chyba ,że małżeństwo tworzą ludzie jednakowo chciwi i potrafią się w tej materii dogadać.
Osobiście znam takie małżeństwo.Sprawdza się :-)

Są tak chytrzy dla samych siebie,że kupują chleb na wyprzedażach, kiełbasę tylko najtańszą, odzież przeważnie w second handach.Uwierzcie, nie są biedni.Nie bieda nakazuje im jeść przeterminowane produkty.

Człowiek chciwy czuje się zawsze pokrzywdzony materialnie. Dla pieniędzy potrafi podać do sądu swoich krewnych. Jedno z niemieckich przysłów wyraża tę prawdę w formie ironicznego pytania: „Podzieliliście już majątek między sobą czy też panuje jeszcze zgoda w waszej rodzinie?”

W moim mieście żył człowiek. Bardzo ubogi.Nazywano go Władek Krowa.Chodził nędznie ubrany i prowadził ze sobą krowę.Pewnie chodził ją gdzieś pasać. Człowiek był lekko szturchnięty, śmierdzący i mieszkający w walącym się domu.
Gdy zmarł ów człowiek, podczas rutynowej kontroli policji w jego chałupie okazało się, że zgromadził on pokaźne sumy pieniędzy.Trzymał je w sienniku.

Był więc bogaty czy biedny? Był biedny, bo mamy naprawdę tylko te pieniądze, które wydaliśmy. Dopiero bowiem wtedy, gdy „tracimy” posiadane pieniądze, zamieniamy symbol, możliwość, na faktyczne dobra: na ubranie, jedzenie, prezent dla przyjaciela czy dar dla człowieka w potrzebie. Banknoty nie mają żadnego innego zastosowania niż to, by je wydać. Człowiek chciwy nie chce o tym wiedzieć i dlatego staje się okrutnie „oszczędny” nawet dla samego siebie.

I am a student.

2010-10-21T07:30:00.003+02:00

No i zaczęło się.
Podekscytowana ruszyłam na podbój świata...czyli na studia.

Zaczęło się ostro: wykłady, wykłady, wykłady, ćwiczenia.
Już po pierwszych wykładach stwierdziłam, że to nie jest miejsce dla mnie a studiować to powinni młodzi a nie osoby w podeszłym wieku.
22 lata przerwy w nauce to strasznie dużo a tu na pierwszy ogień poszła matematyka.
Cóż może stetryczały mózg ? Otóż niewiele.
Po pierwszym wykładzie z matmy padł na nas blady strach, a potem przybili nas matmą finansową, psychologią oraz cholernie nudną ekonomią.Na koniec angielski. Większość uczyła się angielskiego.Ja nie. Oznacza to,że gdy inni będą leżeć na kanapie w zaciszu domku , ja będę kuła angielski.

Nasza grupa tetryków (średnia wieku to chyba ze 40 lat)zaczęła się łamać.
Fajna grupa, szkoda by jej było...ale obawiam się,że się rozpadnie choć profesorowie ciągle powtarzają: nie łamać się.Będzie dobrze.

Jako osoba,której wstyd,że nie umie podstawowych działań matematycznych postanowiłam się podszkolić i wzięłam w galop córkę. Wymiękała, załamywała ręce, łapała się za głowę.
Na nic zdały się jej jęki.Musiała odpowiadać na tysiące pytań jak ja kiedyś...Musiała to odrobić.
Gorzej będzie z przedmiotami, które trzeba wykuć na pamięć. Kucie w ogóle mi nie idzie.Mój mózg jest tabula rasa, ale trudno strasznie ją zapisać. Jest z jakieś bardzo twardego materiału.

Rozruch mózgu uważam za rozpoczęty.

Pycha.

2010-10-15T12:25:00.005+02:00

Wszyscy wiedzą co to jest pycha i daremna jest pisanina co i jak.Jednak podam jej definicję.Taką swojską. A tak to skleciłam:
Pycha - jest to obłędny stan świadomości wynoszący naszą osobę ponad inne i dający się czasami odczuć przez innych w przykry sposób.

Pycha to nałóg. Moim nałogiem jest jedzenie.I to ono wynosi mnie w obłędny stan świadomości.
Jako osoba starająca się nie grzeszyć pychą podam przepis na pyszną paprykę:

Papryka PYCHA.

-papryka czerwona
-czosnek
-cebula
-jarzynka, pieprz, chili
-olej

Do garnka na dno wlać olej, wrzucić pokrojoną w kostkę cebulę i czosnek. Zeszklić. Wrzucić paprykę pokrojoną na części (dowolne).Dusić aż papryka zmięknie, przyprawić do smaku.
Należy starać się odparować większość płynu powstałego przy duszeniu.
Przełożyć do salaterki.
Podawać na ciepło, zimno...
Można włożyć do słoików i zapasteryzować.

Czasami i dziad jest pyszny, bo kombinuje tak: dziadostwo to ubóstwo, ubóstwo to cnota, a z cnoty można być dumnym.

Całkiem jak ta papryka. Niby nic, niby prosta, uboga i mało wyrafinowana a jest pyszna.

...i jedzeniu.

2010-10-15T07:49:00.000+02:00

Kiedyś podczas wizyty u lekarki, okazało się,że jestem anorektyczno-bulimiczna.
Wyśmiałam babkę:
-Niech Pani na mnie patrzy: 80 kg żywej wagi.Ja anorektyczna?

Wydawało mi się to niedorzeczne.Śmiałam się z tego, ale jak to ja mam w życiu:szybciej gadam jak myślę, aż nagle włączyło mi się myślenie.(To jest taki nagły przebłysk intelektualny i muszę z niego szybko korzystać zanim zgaśnie.)

A jak coś w tym jest? Przecież te choroby zaczynają się w głowie.A z moją głową nie jest tak w 100% w porządku.

No i myślę:
-Jak mam "stresa" to nie jem.Nie jem długi czas. Nie czuję głodu a jedzenie jest obrzydliwe. Potem mija ....i nachodzi mnie żarłoczność. Zjadłabym wtedy wszystko co żywe i martwe, co miękkie i chrupiące, co smażone i gotowane.Pilnuję się by tego nie zrobić, ale czasem sobie nawrzucam do brzuszka takich różnych różności...Potem mam wyrzuty sumienia.Ogromne jak wrzody.

Postanawiam wtedy poprawę, że niby nie będę jadła, muszę się odchudzać.
Najdłużej wytrzymałam w takim postanowieniu 2 lata, bo zdeterminowała mnie wtedy moja tusza.
Dziś...sobie mówię,że kochanego ciała nigdy dosyć, że nie wiem od czego tyję, przecież nie jem,że odżywiam się zdrowo a tyję. To na pewno genetyka jest winna. Szukam winnych poza sobą.
Tak naprawdę kocham jedzonko.Jak zrezygnować z czegoś co kocham?

Nieumiarkowanie w piciu....

2010-10-14T07:31:00.003+02:00

Jestem alkoholikiem.Szczere wyznanie? Lubię alkohol. Jestem takim malutkim, przydomowym pijaczkiem.
Lubię wódkę, drinki, likierki,winko, piwko. Lubię wszystko. No oprócz koniaku, chyba że to ajerkoniak....
Co czyni ze mnie alkoholika? Alkohol? Przecież nie piję dużo. Myślałam,że umiarkowanie. Nie, to nie alkohol a testy które kiedyś znalazłam w necie. Nieopatrznie zrobiłam je i wyszło: alkoholik.
Zrobiłam drugi raz, ale kłamiąc na potęgę,że niby jestem abstynent....wyszło:alkoholik.
Wychodzi na to,ze samo powąchanie czyni ze mnie alkoholika.
Usprawiedliwiam się jak pijak? Chyba tak.

Powinnam więc wstąpić do klubu AA. Działa u nas prężnie i chodzi tam wieli gminnych notabli, widać robili te testy co ja.
Z anonimowością u mnie jest dobrze: jak piję nie pokazuję się ludziom. Nie widzą mnie. Jestem anonimowa.

Nieczystość.

2010-10-13T09:36:00.003+02:00

Moje otoczenie jest czyste, codziennie wykąpane,ma czyste włosy i używa dezodorantu oraz pasty do zębów.
Otoczenie to zyskałam po zmianie pracy.Tamto było takie samo.
Jednak z nową pracą i nowym takim samym otoczeniem zyskałam jeszcze jedno bliskie otoczenie.Spędzam w nim 3h dziennie i tam już jest różnie.
Statystyki mówią,że Polak śmierdzi. Wydaje na czystość jakieś 10 zł miesięcznie, a kąpie się raz na tydzień.
Teorie są różne: woda szkodzi, wysusza skórę,codziennie należy myć pachy i nogi, resztę niekoniecznie, albo należy się myć raz w tygodniu....

No więc moje nowe środowisko chyba rzadko się myje.
Autobus to świetny przekrój przez ludzkie zapachy: od miłej czystości po zgniłe jaja.
Odór wcale nie rośnie wraz z wiekiem.Nie zależy od płci, statusu czy IQ. Nie jest też zależny od pory roku. Często latem mniej woniało niż teraz, może za sprawą klimy, a może za sprawą otwartych okien?
Nie chcę generalizować,że wszyscy się nie myją i nie piorą ciuchów, bo to było by niesprawiedliwe, jednak jedna taka zaraza z rana potrafi człowiekowi odebrać apetyt na resztę dnia.

Gry.

2010-10-07T09:21:00.000+02:00

Dziecięciem będąc uwielbiałam grać w karty.Ojciec próbował bezskutecznie wyleczyć mnie z tego ohydnego hazardu. Do czasu.
Zapewne moje uwielbienie wynikało z tego,że miałam wiecznego partnera w osobie mojej babci, który dawał mi wygrywać.Ona to dopiero był nałóg!
Nie mogąc zwalczyć nałogu, ojciec wymyślił podstęp.
Przygotował dla mnie specjalne karty. Karty z literkami i liczbami.
Wymyślił też jakąś grę na tych kartach po to by zainteresować swoją latorośl alfabetem i czytaniem w ogóle.
Podstęp był wyśmienity.
Natychmiast przestałam grać w karty.
Jednak czytać nie dałam się nauczyć.Walczyłam z tym ile mogłam. Oczywiście poległam.

Piszę o tym, bo przypomniało mi się,że następny hazardowy etap w moim życiu to były gry planszowe.
Z nimi ojciec nie walczył.
Mówi się,że gry planszowe to najlepsza rzecz jaką człowiek wymyślił.
Popieram.
Gdy już znudziła się nam jakaś gra, na jej planszy wymyślaliśmy nowe gry. Następował i ciągły rozwój.Do głosu dochodziła kreatywność.Kreatywność na miarę naszego wieku i tamtych czasów.

Ogrodzieniec cd.

2010-10-04T14:50:00.003+02:00

,
Jeszcze parę zdjęć z Ogrodzieńca. Właściwie zamek znajduje się we wsi Podzamcze gm.Ogrodzieniec.

Jesienne zwiedzanie.Ogrodzieniec

2010-10-04T14:33:00.002+02:00

Miło spędziliśmy sobotę na zwiedzaniu zamku w Ogrodzieńcu.
Są to ruiny.
Parę lat temu było tam mniej komercji.

Dziś tandetne pamiątki atakują zewsząd.

Niemniej jeśli chcecie miło spędzić weekend, polecam.

Mogłabym się rozpisywać o tym zamku, jego historii i urodzie, ale to sobie każdy znajdzie sam.Ja pokaże parę zdjęć.

Mój dzień mizantropa.

2010-10-01T08:02:00.001+02:00

Siedzi w autobusie.Wygląda jak żołnierz w pełnym rynsztunku wojennym, uszy zakorkowane ipodem, pełen rozkrok, tak że zajmuje 1,5 miejsca choć zapłacił za 1. W okularach słonecznych na nosie odrzuca jakąkolwiek możliwość paktu ze spojrzeniami innych. Udaje ,że nie widzi stojącej obok leciwej Pani.

Kiedy idę na targ (takie Wolbromskie Złote Tarasy) w moje ucho wwierca się niczym nagły ból głośny krzyk handlarzy. Czym mniejszy tym głosniejszy. Odwracam się i widzę młodą kobietkę w długiej sukience dżinsowej. Na nogach ma japonki ze świetlistymi plastikowymi ozdobami. Szybko ją lustruję od stóp do głów. Jak zwykle: taka laska a pięty ohydnie zaskorupiałe…

Młoda dziewczyna skrzeczy coś do komórki. Jej głos jest donośny i skrzekliwy. Cały autobus musi wiedzieć, że była w Galerii na zakupach a Aśka jest głupia . Przyznaję, to moje ucho jest winne, uformowało się w środowisku, gdzie wszyscy mówią spokojnym tonem. Tak, moje ucho jest wstrętnym szowinistą.

Kiedy w kawiarence z widokiem na góry czekam na kawę, moje spojrzenie zahacza o parę siedzącą przy sąsiednim stole. Młoda kobieta z długimi blond włosami rozluźniona położyła gołe nogi na stole, dokładnie obok talerza z zupą. Młody mężczyzna jedną ręką delikatnie masuje palce stóp kobiety, a drugą kończy rytuał jedzenia zupy. Kobieta chichocze i próbuje palcem przewrócić jego talerz. Spojrzenie na te gołe nogi kobiety na stole wywołuje u mnie lekkie mdłości. Moje oko jest wyjątkowe, wciąż coś ocenia, raz to mu nie pasuje, raz tamto.

Idąc główną ulicą mojego miasta z daleka widzę ciężarówkę z napisem Saria. To one wywożą odpady z rzeźni . Wokół mnie popłoch. Ludzie uciekają do sklepów. Chowają się przed tym co ma nastąpić. Smród jest nieznośny. Smród rozkładającego się mięsa. Przyznaję, mój nos jest winien, mój nos jest przeklętym elitarystą.

Kiedy już dopadną wolnego siedzenia w autobusie, młode kobiety coraz częściej wyjmują swoje kosmetyczki i robią sobie codzienny makijaż. Wszystko jest pod ręką: ołówek do robienia kresek nad okiem, mascara do rzęs, cążki i lakier do paznokci. Dlaczego młode kobiety wybierają właśnie tramwaje, żeby się malować? Skoro już muszą, czemu nie malują się w publicznej toalecie albo na ławce w parku?

W moim sąsiedztwie jest kaplica cmentarna wraz z zapleczem (cmentarz). Ludziska na tę okoliczność przyjeżdżają autami i stawiają je gdzie popadnie. W Walce z tymi żelaznymi potworami i ich właścicielami piesi przegrywają. Zmuszeni są chodzić szosą, bo na chodnikach stoją samochody.

Przestrzeń publiczna, która zawsze była sferą czy to zapisanych, czy to domniemanych zasad zachowania, dzisiaj w miastach staje się przestrzenią wolności osobistej, ale też walki wedle zasady silniejsi górą. Staroświecki bon ton już nie obowiązuje a tabliczki z napisem: "Wzbronione plucie na podłogę", które śmieszyły swoją absurdalną treścią, dawno już zniknęły. W efekcie dzisiaj wielu pluje, zaznacza swoją przestrzeń śliną, moczem, ciałem, głosem, jakby nikt już nie chciał pozostać niezauważonym. W tramwajach i autobusach siedzące miejsca okupują na ogół nastolatki, chłopcy. Starsze osoby pokornie stoją. Przestrzeń publiczna stałą się przestrzenią egzorcyzmowania ukrytego sadomasochizmu. Silniejsi przeforsowują swoje prawa, słabsi milczą.

Niektórzy mieszkańcy mojego bloku zabawiają się, wyrzucając jedzenie przez okno na ulicę. W ten sposób karmią ptaki. Ptaki, głównie wrony, kruki i wróble, w przelocie znaczą odchodami szyby naszych okien i maski naszych samochodów. To, czego nie zjedzą ptaki, dokańczą szczury. Szczury bez przeszkód korzystają z przestrzeni publicznej, zwłaszcza nocą. Bojownicy o prawa zwierząt triumfują.

Zauważam , że nie kocham już bliźniego swego. Kochanie bliźniego swego wymaga nadludzkiego wysiłku. To miłość bez wzajemności, a ja jestem tylko zwykłym i słabym osobnikiem rodzaju ludzkiego. Po powrocie z Bieszczad, próbowałam. Próbowałam być miła i dobra dla bliźnich. Patrzyli na mnie jak na idiotkę.Dłużej już nie dam rady. To Bóg odpowiada za ten resort, on stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo, więc niech on go kocha.

Kryzys wieku średniego.

2010-09-13T07:33:00.003+02:00

Wydaje mi się, ze dopada mnie kryzys wieku średniego...

Czym jest kryzys wieku średniego? Najogólniej rzecz ujmując to uczucie pustki, którego człowiek doświadcza po - mniej więcej - czterdziestych z rzędu urodzinach. Żeby ową pustkę zapełnić, wrzucamy doń drogi sprzęt audio, karnety na siłownię, rachunki za kolacje z kochankami i buteleczki farb do włosów. Jednak wszystko to, to wciąż za mało… tak przynajmniej głosi stereotyp, a jak jest w rzeczywistości?

"Wiek średni" to bardzo umowny termin. U niektórych rozpoczyna się wraz z przekroczeniem trzydziestki, u innych dopiero po czterdziestce i trwa zwykle do około 55. roku życia.
Kryzys wieku średniego to okres, kiedy musimy zmierzyć się z brutalną prawdą, moment, w którym zakończyliśmy naszą „pierwszą dorosłość”. Stajemy wtedy przed obliczem tego, że już prawdopodobnie nigdy nie spełnimy naszych marzeń o zostaniu piosenkarką, albo ułożeniu sobie życia całkiem od nowa na drugim końcu świata.

Uświadamiamy sobie, że nie będziemy wiecznie młode, bo upływający czas zostawia na naszym ciele ślady, które coraz trudniej zatuszować.Często jest też tak, że nasze życie wydaje się nam smutne, bo tracimy pracę na rzecz osób młodszych, nasze dzieci poszły na studia, a między nami a mężem nie ma już namiętności.
Właśnie takie momenty warto zamienić na coś pozytywnego. Choć wiele osób tak na to nie patrzy, wiek średni to jednak czas, w którym zaczynamy nowe życie.

Dlatego podziwiam Panie, które wracają do swoich dawnych pasji, na których realizację nie miały wcześniej czasu.
Wiele z nas oddaje się flirtowaniu i romansom. Dla jakiegoś procenta kobiet jest to nie do pomyślenia, jednak te, które skorzystały, czują się odmłodzone i szczęśliwe.

Trzeba jednak uważać na negatywne skutki gonienia za szczęściem.Niektóre panie szukają szczęścia w sklepach. Kupują wiele i za duże pieniądze tylko po to, aby w domu stwierdzić, że w żadnym nowym ubraniu nie wyglądają tak dobrze, jak by chciały. Nie dajmy się zwariować nowej sytuacji. Zamiast tracić energię i smucić się, że tak wiele już za nami, musimy wejść w nową fazę i wykorzystać, to co nam pozostało.
Należy przestawić się na inne myślenie, pogodzić z tym, co zastajemy dziś, zapytać siebie „Kim jestem? Co lubię?” i robić to.

Jak mówią ludzie uznani za banalnych w swoich wypowiedziach: należy cieszyć się drobnymi sprawami.

Jaka była pierwsza rzecz, jaką zrobiłyście, po uświadomieniu sobie, że przekroczyłyście nieodwołalnie moment dojrzałości? Jak najlepiej sobie z tym radzić? I jak myślicie, dlaczego tak wielu mężczyzn staje się wtedy zmęczonymi marudami, zamiast korzystać z tego, że przed nimi jeszcze wiele lat na spełnianie marzeń i realizację pasji?

A ja....bawiłam się w decoupage a teraz idę....na studia.

Na koniec.

2010-09-10T07:41:00.002+02:00

Na zakończenie powiem jeszcze,że byliśmy w schronisku na końcu świata w Łupkowie.
Czy jest tam koniec świata? Owszem.
Podobno w Polsce są 53 końce świata. Tak mówili w radio.
Schronisko to stara drewniana chata. W środku jest piec kaflowy, brak prądu i bieżącej wody.Wychodek jest na zewnątrz.
To miała być taka atrakcja na zakończenie pobytu w Bieszczadach.I była.

W Bieszczady jeszcze wrócę, bo dla takich zachodów słońca warto.

...bo nie byliśmy w kultowej knajpie SIEKIEREZADA , gdzie zbiera się bohema bieszczadzka.

...bo nie widzieliśmy wypału drewna drzewnego.
Wiele nie widzieliśmy.

O Bieszczadach można by opowiadać godzinami.Pięknie, wspaniali ludzie,piękne trasy.

Bieszczadzka kolejka wąskotorowa.

2010-09-02T13:15:00.001+02:00

Być w Bieszczadach i nie zaliczyć kolejki wąskotorowej?
Chyba trzeba się kawałeczek przejechać.

Turystów było trochę. Jechali na wycieczkę. Dla nas kolejka była środkiem transportu.
Wyruszyliśmy w Cisnej- Majdan by dotrzeć do Smolika.

Wycieczka niezwykle urokliwa.Piękne lasy, cerkwie i wioski mijaliśmy po drodze.

W Smolniku wszyscy pasażerowie udali się do baru na piwo , jedynie my i jeszcze jeden facet poszliśmy w dalszą drogę.
Muszę stwierdzić, że takich wariatów przenoszących się z miejsca na miejsce było niewielu. Podobno jest ich coraz mniej.

Inne...

2010-08-31T07:28:00.001+02:00

Zastanawiałam sie co takiego jest w Bieszczadach...
Niby góry a nie góry.
W porównaniu z Tatrami to pagórki, ale spróbujcie tam wejść....

Bieszczady są inne pod każdym względem.
Nie można ich mierzyć naszą miarą.
Obowiązują tu inne standardy. Kilometr jest tu dłuższy, ludzie milsi i cierpliwsi,życie trudniejsze,standardy WC zupełnie inne.Kwaterunkowe też.

Cenowo jest tu taniej niż na Podhalu. Jest tu mniej turystów.Jest tu mniej autochtonów. Wszystkiego tu jest mniej. Jedynie lasów i górek tu nie brakuje.

Tak...Bieszczady oczarowały mnie i już myślę o kolejnej wyprawie, bo przecież wszystkiego nie zobaczyłam.

Idziemy na Tarnicę.

2010-08-26T10:05:00.006+02:00

Następny poranek przywitał nas mgłami, które błyskawicznie się podniosły i odsłoniły bezchmurne niebo. Wyszliśmy na szlak wcześnie rano.

Wybraliśmy się na Tarnicę (1346 m npm).Najwyższy szczyt Bieszczad.

Momentami było mi ciężko, bo już człowiek stary, brak kondycji.
Przeżyłam 2 zawały i 1 wylew i oczekiwałam na 3 zawał , gdy szlak w końcu wyprowadził nas z lasu na pierwsze połoniny.

Potem wcale lżej nie było. Upał. Dobrze, że na połoninach powiewał wiaterek.
Szlak okazał się długi ale malowniczy. Prowadził nas grzbietami aż po Szeroki Wierch i dalej na Tarnicę.

Samo zdobycie Tarnicy nie jest wyczynem wielkim ale dostarcza miłego uczucia lekkiej ekscytacji...

Z Tarnicy zeszliśmy do Wołosatego. Zejście jest dosyć strome i niebezpieczne. Łatwo potknąć się o kamienie i zjechać na dół na twarzy. Niestety takie zdarzenie widzieliśmy.

Widzieliśmy też ludzi bez wyobraźni, zabierających małe dzieci na Tarnicę bez odpowiednich nosidełek i wody przy upale 35 stopniowym. Ludzi idących w klapeczkach i sandałkach.
O wypadek nie trudno.

Potem GOPR-owcy mają co robić.

Zaczynamy z Bieszczadami.

2010-08-26T07:12:00.005+02:00

Z Krakowa wyjechalimy o 8,00. Podróż trwała 7,5 h.
Jechaliśmy autobusem relacji Poznań-Wołosate.
Ponieważ wszystko co związane z Polską wschodnią należy mierzyć inną miarą, powiem tylko, że autobus był kiepski a upał okropny.

Zauważyłam zależność: czym dalej na wschód tym gorsze WC, im dalej na wschód tym droższe WC.

Wysiedliśmy w Ustrzykach Górnych. Głowy nam pękały.Szybki rzut oka na góry i ogarnęła mnie lekka panika.

Jakieś to wysokie i wszystko tak daleko....

Ustrzyki Górne to dziś niewielka osada w samym sercu Bieszczad. Ma swoją burzliwą historię. Kiedyś była to spora wieś. Dziś jest tu 140 autochtonów.
Znakomite miejsce wypadowa na bieszczadzkie szlaki i ścieżki.
Warto zobaczyć również pobliskie Wołosate (5km), skąd prowadzą szlaki na Tarnicę i dalej: » Wołosate - Tarnica.
Po drodze do Wołosatego ciekawe torfowisko a w samym Wołosatem stary cmentarz i miejsce po cerkwi.

Byliśmy tam w środku sezonu, bo od 11-13 sierpnia 2010r. Czy dużo tam turystów? Owszem są. Jednak w naszym pojęciu, to turystów w samych Ustrzykach G. tyle co w weekend w Pieskowej Skale.

Ustrzyki posiadają 2 sklepy spożywcze, 6 barów (różnego rodzaju),pole namiotowe, schronisko,hotel a nawet muzeum.Wszystko to w okolicach Centrum, które znajduje się na skrzyżowaniu dróg.

Pamiątek z Bieszczad żadnych nie przywiozłam, bo takie same są w Zakopanem lub w sklepie "po 4 zł".

Szybko odszukaliśmy swoją kwaterę, wzięliśmy prysznic i poszliśmy obejrzeć Ustrzyki i wyjścia na trasy: co i gdzie?
Zajęło nam to jakieś 15 minut, wiec poszliśmy szukać regionalne piwko. Bardzo szybko i je odnaleźliśmy. To "PERŁA".
Pokosztowaliśmy jej i poszliśmy spać.

Odliczanie.

2010-08-04T07:26:00.003+02:00

Zaczęło się odliczanie. Nie tyle do urlopu co do wyjazdu.
W środę 11.08.2010 wyruszamy na podbój Bieszczadów. Wszystko pozałatwiane, bilety w dłoni.
Nasza trasa nie będzie szalenie długa ale kawałek zobaczymy.
Zaczynamy w Ustrzykach G.(wypad na Tarnicę, do Wołosatego), potem Chata Puchatka (najwyżej w Bieszczadach położone schronisko na Połoninie Wetlińskiej (1232 m), zwane popularnie Chatką lub Tawerną).Potem idziemy do Przysłupa ( to maleńka osada, gdzie w sezonie trwa nieustanny piknik)i tam wsiadamy w kolejkę wąskotorową i sobie jedziemy i jedziemy aż do Smolnika. Tam ruszamy do schroniska na końcu świata w Łupkowie.Tu zamierzamy pobyć parę dni (2-3).Właściciel pisze na stronie,ze należy rezerwować więcej czasu na to schronisko, bo każdy przychodzi tu na dzień, dwa a zostaje tydzień.Zobaczymy.

Relacje fotograficzną zdam po powrocie.
Przeglądając internet,muszę stwierdzić,ze Bieszczady są piękne .Dziwne,że mnie jeszcze tam nie było.:-)

Ciekawe.

2010-07-29T09:21:00.004+02:00

Dziwny jest ten świat.
Świat bardzo się zmienił za mojego życia a przecież aż tak stara nie jestem.
Edukacje matematyki zaczynałam od liczydła.Dziś .....
Świat poszedł do przodu.Złodzieje też.

www.se.pl/technologie/gry/krakow-okradl-postac-z-gry-internet-moze-posiedzie_147869.html

22 lipca

2010-07-21T14:37:00.002+02:00

Kiedyś było to wielkie narodowe święto.
Dziś to tylko moje święto.
Moje urodziny.

Czekam na życzenia :-)

Paradoks szklanki wody

2010-07-16T07:58:00.004+02:00

Powiedzenie mówi, że optymiści widzą zawsze szklankę do połowy pełną w przeciwieństwie do pesymistów, którzy zawsze widzą ją do połowy pustą. Uważam, że rozwiązanie tego dylematu nie jest wcale takie trudne.

Stoi przede mną szklanka z wodą nalaną do połowy.Co widzę? Szklankę w połowie pełną czy w połowie pustą?

Występuje tu pozorna sprzeczność dwóch zdań orzekających, z których każde z osobna wydaje się prawdziwe, a dotyczących szklanki wody napełnionej do połowy swojej objętości.

O tak napełnionej szklance możemy z całą pewnością stwierdzić, że:
(1) Szklanka jest w połowie pełna.
(2) Szklanka jest w połowie pusta.

Jednocześnie możemy stwierdzić, że:

(3) Pusty jest przeciwieństwem pełnego.

Zarówno zdanie (1) jak i (2) wydają się w oczywisty sposób prawdziwe. Zdanie (3) również nie budzi wątpliwości. Jednocześnie wnioskiem, jaki możemy wysnuć z tych trzech zdań jest stwierdzenie, że zdania (1) i (2) są ze sobą sprzeczne, przypisują bowiem temu samemu przedmiotowi przeciwstawne atrybuty, różnią je bowiem wyłącznie słowa o przeciwstawnych znaczeniach.
W jaki zatem sposób mogą istnieć dwa zdania prawdziwe, będące jednocześnie ze sobą sprzeczne?

Rozwiązanie :

Paradoks ten ma charakter językowy i jego rozwiązanie zależy od zrozumienia podstawowego sensu jaki kryje się za zdaniami (1) oraz (2). Pozornie orzekają one o tym samym przedmiocie - o szklance, która jest podmiotem obydwu zdań. W rzeczywistości jednak stwierdzenie, że szklanka jest w połowie pusta orzeka nie tyle o szklance, lecz o połowie tej szklanki. Zdanie to jest równoznaczne ze zdaniem: Połowa szklanki jest pusta. Jeżeli przeciwstawimy temu stwierdzeniu zdanie Połowa szklanki jest pełna, wówczas łatwo zrozumieć, że oba zdania odnoszą się do różnych połówek szklanki - pierwsze do połówki górnej, która jest pusta, drugie - do połówki dolnej, która jest pełna.

Zatem kluczem do rozwiązania pozornej sprzeczności obu zdań jest zauważenie, że faktyczny przedmiot o którym każde ze zdań orzeka jest w istocie dwoma różnymi przedmiotami, zatem bez trudu możemy zaakceptować sytuację w której jeden z przedmiotów posiada atrybut przeciwstawny atrybutowi drugiego przedmiotu.

Podejście procesualne:

Stan w którym szklanka jest pełna/pusta do połowy może powstać tylko na dwa sposoby, przez proces nalewania do niej wody lub wylewania. Albo do pustej szklanki nalewamy do połowy wody, albo z pełnej szklanki połowę wody odlewamy, co daje nam stan pełności/pustości szklanki do połowy. Tak więc liczy się zmiana, akcja, poruszenie.
Ten kto do pustego nalał wody ma „zyskał” szklankę wody do połowy pełną. Było „nic” a teraz jest tam „coś”. Ten kto miał pełna szklankę a połowę wody odlał, ten wodę „stracił” i ma obecnie szklankę do połowy pustą.

Przy 35 stopniowym upale gdy wpadam do domu i widzę taką szklankę to jest ona w połowie pełna.

I wypijam jednym haustem.

Piwo jest dowodem na to, że Bóg nas kocha i chce, byśmy byli szczęśliwi.

2010-07-13T10:28:00.005+02:00

Latem lubię piwo.Zimą ten nektar dla mnie nie istnieje.
Latem smak piwa jest jedwabisty a zapach niczym morska bryza.

Ostatnio zastanawiałam się czym jest piwo, ile ma kalorii...

Piwo dla wielu to najważniejszy posiłek w ciągu dnia. To napój z gatunku ślino- i moczopędnych. Piwo w Polsce można kupić w prawie każdym sklepie spożywczym, monopolowym, a nawet w niektórych kioskach. Główny napój wśród dresiarzy. Ludzie zaczynają go pić już w wieku 12 lat. Chleją piwo litrami, potem przychodzą do domu i mówią, że grali w szachy. Fama głosi, że jest lepsze od kobiety. Czasem występuje w stadach, zwanych skrzynkami.

Piwo samo w sobie nie tuczy, lecz pobudza apetyt. Piwo poprawia przyswajalność pokarmów stałych, co jest korzystne, lecz tym samym dopinguje do większego spożycia tych pokarmów, co może być przyczyną nadwagi.

W 100 gramach piwa są 44 kalorie. Taka sama ilość chipsów to 552 kalorie.

Piwo pobudza apetyt. Spada on jednak po... szóstym piwie.
Dlatego specjaliści radzą, że jeżeli po piwie chce ci się jeść, powinieneś... wypić jeszcze jedno piwo.

Ogolnie rzecz biorac 30-40 kcal/100ml piwa czyli jedno piwo (0.5l) 150-200kcal ;]. Dalej idac na 1kg ciala przypada 25 kcal. Na wszystkich produktach gdzie podane jest GDA -dzienne zapotrzebowanie na kalorie w procentach, domyślna waga dorosłego człowieka to 80kg-2000kcal. Przypuścmy że osobnik ma te 80kg idzie na impreze i wypija tam 6 piw =1200kcal(niech bedzie ta gorna granica z podanego zakresu-200kcal ;]) wczesniej teoretycznie zjadl 3 posilki kazdy powiedzmy po 400kcal=kolejne 1200kcal czyli calkowicie przyswoil 2400kcal, o 400 ponad zapotrzebowanie. Dodajmy do tego jedzenie ktore zjadl pod wplywem wzrostu laknienia wywolanego przez piwo i mamy calkiem pokazne przekroczenie gornego dziennego zapotrzebowania na kalorie co wywoluje w miare szybkie(zalezy tez wiele od metabolizmu) ksztaltowanie sie owego miesnia piwnego ;)
Wniosek: pij, aż się porzygasz i wtedy jest sprawa rozwiązana. Nie masz ochoty ani na nic do jedzenia tego dnia, ani przez pierwsza cześc następnego. Ale czy o to chodzi?

Kataklizm.

2010-06-10T15:12:00.002+02:00

Biedny ten nasz kraj. Bóg go bardzo doświadcza w tym roku.
Może my faktycznie jesteśmy narodem wybranym...do doświadczania zła?
Albo to nasze grzechy się skumulowały i teraz ciężka pokuta na nas spada....

Najpierw ciężka i długa zima, potem powódź a teraz wybory.

Same kataklizmy.

Plany.

2010-06-08T15:17:00.003+02:00

Jestem ostatnio bardzo zakręcona.Mój mąż rzucił hasło: jedziemy w Bieszczady? I teraz nie mogę się uwolnić od myśli natrętnych.
Zaczęłam zbierać mapki, przewodniki,czytać i planować trasę.Mam zamiar ją rozpisać niemal na każdy krok.Jestem jak opętana.
Obejrzałam mnóstwo zdjęć. Znalazłam narzędzie do tworzenia mapki topograficznej danego terenu (bym mogła zobaczyć czy się zmęczę).

W opętanie wciągnęłam rodzinę: siostrę, która pożycza plecak, menażkę,kompas ; córkę która szuka najlepszych połączeń.
Jeszcze trochę to potrwa, potem wrócę do żywych.

Wyjątki z pewnego listu....(znajoma znajomej).

2010-05-27T09:18:00.004+02:00

Moi Kochani Parafianie : )

W związku z zaistniałą sytuacją i kompletnym zalaniem czterech domostw mojej rodziny (dwojga moich wujków, cioci i kuzynki) w okolicach Sandomierza zwracam się do Waszych serc i głów o pomoc.

Na domy poszła fala 6metrowa. Do tej pory woda opadła do ok. 4m. Nie zmienia to jednak faktu że absolutnie wszystko, co tam było, nadaje się na śmieci.

Wszystko jest obrośnięte mułem i zaczyna pleśnieć (materace, łóżka, firanki, ubrania, itd.). Woda z pięter już schodzi, utrzymuje się na parterach domów.

(Jeden wujek ma parterowy budynek, więc na razie widać dach. Tam do domu dostępu jeszcze nie ma).

A wiem o tym stąd, że kuzyn pływa i rozdaje chleb i konserwy tym, którzy mimo wszystko zostali w domach i zabierając tych, którzy się na to zdecydują.

Podpływają pod domy i widzą, co się dzieje w środku.

Poza tym ludzie są na tyle beznadziejni że jak straż lub policja nie pilnuje (nie da się upilnować 90 km2 zalanego terenu)

to podpływają do obcych domów i zabierają z nich wszystko, co się nadaje do użytku. Dlatego sporo ludzi zdecydowało się wrócić i pilnować tego, co zostało…
...............

Moja ciocia z wujkiem opuścili dom tak, jak ich woda zastała i nie są jedynymi takimi osobami.

Obydwoje w bieliźnie i koszulach nocnych. + wujek miał gumiaki, żeby przejść do okna i wpakować się do łódki.

Sytuacja jest naprawdę bardzo ciężka.

Jeszcze przedwczoraj moi rodzice mieli pod swoim dachem 17 ludzi. Woda zatrzymała się jakieś 700m od naszego domu, więc mamy suchą przystań : )

Bieliznę i skarpetki kupiliśmy. To, co na kogo pasowało to się poubierali.

A biorąc pod uwagę nasze rodzinne skromne budżety – szaleństw nie ma. Zwłaszcza, że zalało też firmę mojego taty i jest teraz bezrobotny i stratny.

Z kolei Ci, co zalani, nie pobrali nawet portfeli, żeby choćby kasę z bankomatu wypłacić i sobie coś kupić. Ratowali życie.

Żywicielem jest teraz moja mama, kuzyn i troszkę ja ; )

Dowód ma tylko kuzyn, bo jak się ubierał w gacie to miał w nich portfel. Szczęście w nieszczęściu. A biurokracja nie pozwala na szybkie wydanie nowych dokumentów, żeby móc pobrać kasę.

Zapomogi miały być ekspresowe, a tymczasem zaświadczenia o tym, że kogoś zalała woda, można uzyskać w jednym miejscu i o określonej porze dnia.

No i oczywiście kolejki są i wiecie jak biurokracja wygląda. Nie ma żadnej doraźnej i natychmiastowej pomocy.

O, przepraszam. Jest chleb i konserwy : )

Wytłuściłam to, na co chciałam zwrócić uwagę.
Ja rozumie, porządek musi być...

Nasze weekendy.

2010-05-24T13:51:00.002+02:00

No i minął kolejny weekend.U mnie jak zwykle bezpłciowy. Zawsze w weekendy choruję, pada deszcz, mam wizytacje teściowej.Zawsze dosięga mnie jakiś kataklizm.

Co to takiego ten weekend i dlaczego nie ma na to polskiego określenia?

Dla mnie to obiekt tygodniowego pożądania. To mityczny czas, szczególnie w poniedziałek.
Pozaziemskie cywilizacje, badając życie na Ziemi, mogłyby stwierdzić, że życie Ziemian zaczyna się w piątek wieczorem, a kończy w poniedziałek rano. I ten okres nazywa się weekendem.

Dlaczego po angielsku?

Cierpiący na wieczny niedobór słów i określeń język polski po erze zapożyczeń z języka czeskiego, łaciny i niemieckiego postanowił otworzyć szeroko swoje podwoje dla angielskiego. Co tylko się da zastępuje się angielskim słowem , bo po polsku to nie jest cool.
„Weekend” oznacza oczywiście koniec tygodnia, z połączenia słów „week” i „end”. Czysta łopatologia, ale spróbuj połączyć polskie odpowiedniki. Mogłoby wypalić, gdybyś odjął „c” z wyrazu „koniec” (Konietygodnia).

Można tu stworzyć wiele jakże interesujących potworków.

Co to wszystko znaczy?

W tym okresie ożywiają się zielone od pracy biurowej mózgi zjadaczy chleba.
To wtedy odżywają pasje, hobby, zainteresowania.
To wtedy emo idą na skateparki bez krzyków matki za nieodrobione lekcje.
To wtedy przeklęci gotyccy grafomani piszą swoje kolejne grafomańskie wiersze.
To wtedy dresiarze jadą na impry, balety i balangi, wyrywać lachony.
To wtedy trawa rośnie,bo zawsze pada deszcz, odbywają się imprezy sportowe, festyny, w telewizji lecą najlepsze filmy.

Nawet PKB wzrasta, bo przecież w weekend:

Masowo kupuje się w galeriach handlowych.
Masowo kupuje się w monopolowych.
Masowo kupuje się w fast-foodach.
Masowo kupuje się bilety do kina i na sportowe eventy.
Masowo ogląda się telewizję, prowokując zyski z reklam.
Masowo siedzi się po necie, zamulając go.
Masowo wyrusza się do lasów na wycieczki, niszcząc cenną ściółkę leśną (wg Greenpeace).
Można w spokoju pomyśleć o pracy i szkole (dla pracoholików i kujonów).
Można się kochać do nocy lub chociaż próbować nagabywać (zyski dla przemysłu kwiatowego, czekoladowego, alkoholowego i wreszcie gumiarskiego).

No i po co pracować, skoro cały zysk generowany jest w weekendy?

Wanna czy prysznic.

2010-05-19T08:11:00.004+02:00

Ostatnio zastanawiałam się nad wyższością wanny nad prysznicem i na odwrót.
Wg moich ocen wyższość wanny nie podlega żadnym dyskusjom.

Wanna to urządzenie służące do kąpania, w porywach do zabaw wodnych, tudzież podwodnych.Czasem służy do prania, płukania.Dobrze się sprawdza do mycia dużych ilości ogórków przed kiszeniem. Świetnie też nadaje się też do sesji zdjęciowych na NK.
Obecnie na rynku mamy duży wybór wanien: od miedzianych przez porcelanowe,blaszane,żeliwne po szklane czy marmurowe.
Występują w różnych rozmiarach i kształtach.Do tego w pakiecie możemy zamówić różne masaże , hydromasaże i inne bajery.

Dlaczego wolimy wannę?

1. Większość osób lubi od czasu do czasu wziąć długą, relaksującą kąpiel w wannie , wypełnionej pianą, olejkami do kąpieli. Są tacy, którzy są wstanie zrobić wszystko aby zmieścić wannę w łazience: wybiorą mniejszą umywalkę, przeniosą pralkę do kuchni itd.

2. Wanna przydaje się jeżeli w domu są małe dzieci.

3. Pod obudowaną wanną można wygospodarować dodatkowe miejsce na przechowywanie różnych rzeczy, np. środków chemicznych, misek, szczotek itp.

4. Wannę łatwiej utrzymać w czystości niż kabinę, na której łatwiej osadza się kamień.

Prysznic to urządzenie służące do polewania się wodą i udawania,że się jest umytym.
Początki prysznica zapewne znajdziemy jeszcze w czasach kamienia łupanego jeśli ludziska wtedy się myli.
Do urządzenia kącika z prysznicem wystarczy prosty sprzęt ogrodniczy typu konewka czy wąż ogrodniczy.
Na rynku mamy też wersje wypasione z masażami, drzwiami, miskami. Wszystko po to by wyciągnąć nam kasę z kieszeni.

Dlaczego niektórzy lubią prysznic?

1. Kabina zajmuje mniej miejsca.

2. Korzystanie z prysznica jest tańsze niż kąpiel w wannie.

3. Zazwyczaj umycie się pod prysznicem zajmuje mniej czasu niż kąpiel w wannie . Jest to zbawienne, gdy w kolejce do jednej łazienki czeka kilku domowników.

4. Korzystanie z kabiny jest wygodniejsze dla osób starszych, dla których wejście do wanny może być trudne, albo nawet niemożliwe.

Czy możliwy jest kompromis?

Można zakupić kabinę prysznicową z głębokim brodzikiem, który będzie spełniał funkcję wanny ale wtedy siedząc w niej będziemy sięgać kolanami do uszu.

Można też zainstalować parawan "nawannowy" i możemy mieć 2 w 1: wannę i prysznic.

Osobiście kocham długie, pachnące i gorące kąpiele. Dlatego wanny nigdy bym się nie wyrzekła jednak uważam ostatnie rozwiązanie za najbardziej optymalne.

Ser.

2010-05-14T08:17:00.004+02:00

Znalazłam rzeczowe uzasadnienie dla mojego umiłowania serów.

Fińscy naukowcy stwierdzili, że będący nośnikiem bakterii probiotycznych ser może zwiększyć sprawność układu odpornościowego starszych ludzi.
Akademicy z Uniwersytetu w Turku zaobserwowali, że uwzględnianie w codziennym menu probiotycznego sera pozwala zwalczyć związane z wiekiem zmiany dotyczące układu odpornościowego.
Szef projektu dr Fandi Ibrahim podkreśla, że społeczeństwa na całym świecie się starzeją, dlatego tak ważne stało się eliminowanie czy opóźnianie degeneracji układu immunologicznego. Wcześniej donoszono, iż spożycie bakterii probiotycznych w postaci innych produktów wzmacniało odpowiedź układu odpornościowego, teraz odkryliśmy, że ser również może skutecznie pełnić rolę ich nośnika.

Badacze obrali na cel przewód pokarmowy, ponieważ to w dużej mierze tędy do organizmu dostają się bakterie i to tutaj powstaje 70% przeciwciał.
Zespoł Ibrahima poprosił zdrowych ludzi w wieku 72-103 lat, którzy mieszkali w tym samym domu opieki, o jedzenie przez miesiąc na śniadanie jednego plasterka sera. Części ochotników podawano probiotyczną goudę, a części placebo. Po zakończeniu eksperymentu przeprowadzono badania krwi. Okazało się, że w grupie probiotycznej nastąpiła znaczna poprawa wrodzonej i nabytej odporności: zwiększyła się aktywność komórek NK (od ang. Natural Killers) i fagocytów, czyli komórek żernych.

Źródło:Kopalnia Wiedzy

A to przepis na własny ser "żółty" albo topiony...

1.5 kg sera białego
1.5 l mleka
2 jajka (całe ale bez skorupek)
1 łyżka soli
1 łyżka octu (to jest to czego brakuje innym przepisom)
1 łyżka sody oczyszczonej
0.5 kg margaryny (kupcie inną niż Kasia - ponieważ pachnie "waniliowo")
kminek (jeśli ktoś lubi)

Do dzieła:
Zagotować mleko, wkruszyć do niego cały ser i jeszcze chwilę pogotować. Ser zrobi się gumiasty - warto wtedy rozgniatać grudki. Po przegotowaniu przelać całą "maź" na tetrową pieluchę albo na jakieś gęste sito (pielucha lepsza), mieszać żeby odcedzić jak najwięcej płynu.
Teraz wrzucić do robota kuchennego (np.Kasia) margarynę dodać sól, jajka, i ocet. Zmalaksować na maxa Pamiętajmy, że im gładsza będzie masa a składniki wymieszane - tym lepszy ser.
Teraz do zmalaksowanej margaryny dorzucić cały odciśnięty ser, można dodać kminku i znowu na maxa zmalaksować (zróbcie to naprawdę dobrze). Teraz przerzucić całą masę do garnka i podgrzać (można zagotować - jeśli to dobry termin dla masy) wsypać łyżkę sody i energisznie mieszać dobrych parę sekund. Cały ser stanie się jak Bakuś dla dzieci - puszysty. Przelać ser do poprzecinanych butelek po wodzie mineralnej. Dość szybko zastyga i niestety klei się do łyżki ale nic to! po godzinie stygnięcia nadaje się do krojenia a na następny dzień - trzymany w lodówce jest EXTRA!!!!

Trzepak.

2010-05-10T11:05:00.000+02:00

Trzepak - przyrząd lub urządzenie pomagające w zasadniczy sposób w trzepaniu dywanów, szczególnie popularne przed upowszechnieniem się odkurzaczy. Zbudowane jako usztywniona rama, najczęściej z rur stalowych, mocowana do podłoża na stałe.
Trzepak najczęściej wyposażony jest w dwie równoległe, poziome poprzeczki, umieszczone na różnej wysokości, górna zazwyczaj w okolicach 2 m nad powierzchnią ziemi. Na osiedlach bloków wielorodzinnych trzepakom towarzyszą zazwyczaj ławeczki do układania wytrzepanych dywanów.

Niegdyś trzepak był obowiązkowym elementem wyposażenia każdego podwórka.

Ze względu na wytrzymałą budowę i nieraz ciekawą konstrukcję, często wykorzystywany przez dzieci jako element zabaw podwórkowych. Do ulubionych zabaw dzieci na trzepaku należały wszelkie ewolucje akrobatyczne. Uprawiano jednak i bardziej wymyślne zabawy, szczególnie na większych podwórkach dużych osiedli mieszkaniowych budowanych z wielkiej płyty, gdzie trzepaki miały nieraz dużą, łamaną, wielomodułową konstrukcję. Taką zabawą była np. gra "w ślepca", polegająca na tym, że po odpowiednio dużej konstrukcji poruszali się uczestnicy gry starający się uniknąć kontaktu dotykowego z głównym graczem mającym zasłonięte oczy. Nowym "ślepcem" zostawała ta osoba, którą dotychczasowy "ślepiec" dotknął, lub która dotknęła ziemi.

Trzepak to kolejny etap w moim życiu.
To miejsce spotkań społeczności blokowej, miejsce zabaw, zwisów wszelkiego typu, fikołków i dzikich pomysłów.
Trzepak był punktem zbornym. Tu wszystko się zaczynało. Tu rodziły się pomysły na zabawy na ten dzień,tu nasza "banda" się naradzała. W późniejszym życiu trzepak też odgrywał dużą rolę, ale o tym kiedyś.
Teraz mam 5-6 lat.Codziennie ćwiczę na trzepaku fikołki, kiełbaski,zwisy. Gdy zaczyna być zbyt mało ekstremalnie, to samo wykonuje się na górnej poprzeczce.
Trzepak często potrafił być też koleżanką do trzymania gumy. Gdy akurat nie było trzeciego do grania w gumę, zatrudniało się trzepak.
Tuż obok trzepaka mieliśmy fajne gliniane klepisko.Szybko zostało zaadaptowane jako placyk do gry w "noża".

Czym była ta gra?
Tak, tak.Grało się nożem. Doskonaliliśmy nasze umiejętności rzucania nożem. Na ziemi rysowało się koło.Przeważnie niewielkie (kwestia umowna) i dzieliło na tyle części ilu było graczy.Kawałek tej pizzy to było moje terytorium. Wic polegał na tym by rzucając nożem w terytorium kolegów, trafić i odkroić część dla siebie.I tak okrawało się kawałek po kawałku, tak długo aż wszyscy odpadli. Oczywiście gra trwała godzinami i wcale nie jest możliwe wykończenie całkowite ostatniego przeciwnika.
To nie miało znaczenia. Ważna była gra.
Nóż. Nóż musiał być ostry i mieć szpic.
To niebezpieczne narzędzie. Sama swoim dzieciom nie dałabym do zabawy.
Jednak nie pamiętam, by ktoś kogoś dźgnął, trafił w kolano czy oko.
Nie pamiętam by ktoś nadział się na nóż biegnąc.Nie pamiętam by ktoś komuś wydłubał oko.

Na wielu podwórkach, zarówno dużych blokowisk, jak i typowych kamienic, trzepak był nie tylko jedyną atrakcją dla dzieci, ale i ważnym elementem integrującym społeczności lokalne. Często to właśnie wokół niego koncentrowało się całe życie towarzyskie mieszkańców. Młodzież często przeżywała właśnie pod trzepakiem swoje pierwsze miłości, randki i pocałunki. Również dla dorosłych trzepak był często głównym miejscem spotkań, ot choćby dlatego, że znajdowała się przy nim jedyna na podwórku ławeczka, na której można było przysiąść lub postawić siatki z zakupami i porozmawiać z sąsiadami.

Socjologiczna rola trzepaka stała się również źródłosłowem nazwy osiedlowych sieci komputerowych, budowanych przez amatorów - zwanych sieciami trzepakowymi, bądź po prostu trzepakami.
Trzepak znalazł miejsce w wielu polskich (i nie tylko) filmach. Czołowym przykładem w polskiej kinematografii jest serial "Czterdziestolatek", gdzie praktycznie w każdym odcinku pojawia się epizod z tym elementem tzw. małej architektury.

Początki.

2010-05-10T07:49:00.003+02:00

W moim dzieciństwie nieznane były pojęcia: szpan, lans czy komputer...bo po prostu nie istniały.Z gier powszechne i dostępne były te planszowe oraz wszelkie podwórkowe.
Czy przez to dzieciństwo dzisiejszych 40-latków było straszne? Nie.
Dzieciaki na podwórkach nigdy się nie nudziły.Pomysłowość i kreatywność to były nasze imiona.
Moje dzieciństwo to socjalizm realny.Czy przez to było straszne? Nie.
Zapewne dlatego,że jako dziecko niewiele mnie to interesowało.

Piaskownica to pierwsze zderzenie ze społecznością podwórkową. Niewiele pamiętam z piaskownicy.Może i słusznie.Jednak uczęszczałam do niej na pewno, bo do dziś lubię budować zamki z piasku, lepić babki.
Wyjście z piaskownicy zapewne było przełomowym wydarzeniem w moim życiu.Przecież to kolejny krok ku dorosłości.
Kroków tych może było 4, bo tyle dzieliło piaskownicę od trzepaka....

Marzenia.

2010-05-05T15:33:00.002+02:00

-Masz jakieś marzenia? Musisz mieć, każdy ma.
-Nie mam.
-Niemożliwe , każdy ma.
-Ja nie.
-To jest chore , to co mówisz....
-Wiem.
-Dlaczego nie masz marzeń?
-Bo marzenia sprawiają ból, gdy się nie spełniają, a moje zazwyczaj się nie spełniały.
-A jak zmieniałaś pracę, to nie marzyłaś o tym?
-Nie.Ja tego chciałam, ale nie miałam marzeń.
-To jest chore, nie rozumie tego.
-Zrozum, nie marzę, by nie cierpieć....

Tak to ze mną jest.

Żałoba.

2010-04-19T08:25:00.003+02:00

Zagadali nas na śmierć podczas tej żałoby.
Oczywiście było niedowierzanie,szok,żal ale....tv doprowadziła mnie do depresji.W pewnym momencie chciałam sobie żyły pociąć...

Wiem, nikt tak pięknie nie umiera jak Polacy.

Nasza tv jest żałosna, a z politykierów lada dzień wyjdzie ich prawdziwe JA.

Refleksja.

2010-04-16T15:34:00.003+02:00

Często gdy patrzę na światła miast (czy to Kraków, Katowice czy Neapol)i wiosek nachodzą mnie takie myśli....że każde to światło, to jakiś człowiek.Są w swoich mieszkaniach, domach czy w pracy.
Za każdym światłem kryje się więc jakaś ludzka historia.
Rano widzę tych ludzi w autobusie.I każdy z nich ma jakąś historię...
Ileż by książek napisał...

Otyłość-luźne myśli.

2010-04-02T08:00:00.001+02:00

Moja otyłość to słoniowatość wrodzona.Tak mi się wydaje, bo ciągle z nią walczę.

Kiedyś kolega pyta:

-ale to jest zaraźliwe?
Ja:
-nie
On:
-no nie wiem,zanim Cię poznałem byłem szczuplutki,a teraz?
To nie wiem.....
Ja:
-no to jest dowód.Niepodważalny.
On:
-właśnie.

Uwierzyłam,że wielkie dupsko jest zaraźliwe.Teraz szukam tej zarazy co mnie zainfekowała.

Poranne durne myśli.

2010-04-01T07:40:00.002+02:00

Czy tyłek (odbyt,jelito grube, zwieracz) jest częścią układu pokarmowego czy może oddechowego?
Wydaje mi się,że to drugie....bo skąd tam tyle powietrza?

Bogaty ojciec, biedy ojciec.

2010-03-31T08:37:00.002+02:00

Właśnie zaczęłam czytać książkę "Bogaty ojciec, biedny ojciec" Roberta Kiyosaki.
Czy ktoś to czytał i podyskutuje ze mną?

Ogólnie z gościem się zgadzam. Już sklasyfikowałam się jako osobę biedną, bez szans na polepszenie.
Zdobycie lepszej pracy nie poprawi mojej sytuacji a na własny biznes nie mam szans.

Facet formułuje takie stwierdzenia :

- kiedy mówisz “nie stać mnie na to” mózg przestaje pracować. Kiedy mówisz “jak mogę to osiągnąć?” zaprzęgasz go do pracy.
- mózg staje się silniejszy każdego dnia, kiedy ćwiczysz.
- Naucz się kontrolować ryzyko.
- Polegaj przede wszystkim na sobie.
- Twoje życie kształtują twoje myśli.
- Mów że jesteś bogaty, bez względu na stan portfela.
- Pieniądze to potęga.
- Uczysz się dla wiedzy i umiejętności, nie dla papierów.
- “Nie pracuję dla pieniędzy. To pieniądze pracują dla mnie!”
- Ucz się poprzez pracę.
- Okazje przychodzą i odchodzą. Naucz się szybko podejmować decyzje.
- Jak chcesz zmieniać ludzi, zacznij od siebie.
- “Biedni i średnia klasa pracują za pieniądze. U bogatych pieniądze pracują dla nich”
- Problemy napędzają umysł do szukania rozwiązań.
- Wzorzec rannego wstawiania, chodzenia do pracy, płacenia rachunków itp. jest napędzany poprzez dwie emocje: strach i chciwość.
- Negatywne emocje sprawiają, że ludzie są bierni.
- Przywiązanie do pieniędzy prowadzi do strachu przed ich utratą.
- Emocje inspirują myślenie.
- Wyższa pensja nie rozwiązuje problemów finansowych.
- Pieniądze są iluzją.
- Edukacja zaczyna się po szkole.
- Chciwość prowadzi do strachu przed stratą.
- Brak poczucia bezpieczeństwa zmusza do kreatywnego myślenia.

Jest tego więcej.Jednak nie będę zanudzała. Przeczytajcie.

No i z gościem się zgadzam....ma rację.

Tylko co z tego ,że ma rację?

Rzucamy nałogi.

2010-03-30T07:47:00.002+02:00

Sporo ostatnio słyszeliśmy o kontrowersyjnym pomyśle zakazu palenia w kawiarniach i restauracjach i o ewentualnych dramatycznych skutkach tego pomysłu dla restauracji i pubów.
Nie lubię zakopconych knajp choć sama palę, jednak pomysł uważam za jeden z kolejnych poronionych.

Wyobraźmy sobie, że wszyscy w Polsce przestają palić tytoń – z dnia na dzień.

Obywatele i obywatelki, przejęci dramatycznymi apelami posłów o niepalenie, wygłaszanymi w trakcie sejmowych bojów o kształt ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych, podejmują jedyną słuszną i zbawienną dla ich zdrowia (i kieszeni)decyzję – rzucają palenie.

A jak człowiek rzuci palenie, to i picie sprawia jakby mniej przyjemności – więc odstawienie piwka czy winka nie sprawi większego kłopotu (chyba,że to nasz nałóg), tym bardziej że i walkę z piciem posłowie mają we krwi (toż pozbyli się alkoholu ze swojego baru). Czyż nie byłoby pięknie?

Otóż nie byłoby. A może by było? Ocenę pozostawiam innym.

Zaplanowane na 2010 rok wpływy z akcyzy to nieco ponad 53 mld złotych. Z tego palacze papierosów zapłacą około 15 mld. Pijący dorzucą jeszcze kilka. A ponieważ całkowite planowane przychody budżetu w 2010 roku to 249 mld złotych, okazuje się, że palacze, piwosze i inni amatorzy większych lub mniejszych ilości alkoholu finansują około 10% całorocznych przychodów budżetowych – tylko z akcyzy. Parę procent dorzucą jeszcze w postaci podatku dochodowego i VAT. Co by się stało, gdyby wszyscy przestali palić i pić?
To wbrew pozorom niewielki problem – budżet tę dziurę jakoś by załatał, nakładając akcyzę na inne dobra „luksusowe”. Jednak prawdziwa katastrofa nadeszłaby już wkrótce.

Otóż wzorowo prowadzący się obywatele zaczęliby żyć średnio 80, 90 a nawet i więcej lat – a tego żaden ZUS, nawet tak wzorowo prowadzony jak nasz, by nie udźwignął.
Tego, jako odpowiedzialni podatnicy, naszemu budżetowi zrobić nie możemy.

Amerykańscy naukowcy...

2010-03-25T12:07:00.004+01:00

Amerykańscy naukowcy udowodnili, że czas gotowania szparagów ma wpływ na długość palców u nóg!
Typowa informacja w typowym piśmie popularnonaukowym

Amerykańscy naukowcy odkryli, że człowiek jednak nie pochodzi od małpy.
Maciej Giertych
Amerykańscy naukowcy dowiedli, że amerykańscy naukowcy nie istnieją!
Święta prawda!

Amerykańscy naukowcy – rzekomo wiarygodne źródło informacji, na które często powołuje się prasa.
Charakterystyczny wstęp „amerykańscy naukowcy udowodnili, że...” oznacza tyle, że dana informacja jest zmyślona i wysłana do druku tylko po to, by nieco wydłużyć tekst, uwiarygodnić jakąś zmyśloną informację i przekonać czytelników do swoich poglądów.

Niektórzy twierdzą, że osobiście widzieli amerykańskiego naukowca, jednak najczęściej okazuje się że był to myszołów zwyczajny lub rzadziej – wiewiórka.

Za komuny rolę amerykańskich naukowców pełnili radzieccy uczeni.

Tak naprawdę nie istnieje coś takiego, jak amerykańscy naukowcy, bo jak dowiedli amerykańscy naukowcy, Amerykanie są zbyt głupi, grubi i leniwi, by prowadzić jakiekolwiek badania.
Mimo to na badania amerykańskich naukowców idą grube miliony. Jest to oczywiście medialna próba usprawiedliwienia kryzysu, jednak jak przewidują amerykańscy naukowcy badania muszą być prowadzone, aby dokonać skoku ekonomicznego i postępu gospodarczego.

Oto lista odkryć amerykańskich naukowców:

Amerykańscy naukowcy odkryli, że po wódce kac jest mniejszy.
Amerykańscy naukowcy odkryli, że SMS potrafi zabić.
Amerykańscy naukowcy odkryli, że Szatan nie istnieje.
Amerykańscy naukowcy odkryli, że długość palców wpływa na czas oglądania telewizji.

Najsłynniejsi amerykańscy naukowcy:

John Kowalski
Martin Nowak

żródło;Wikipedia.

Dzień Kobiet, Mężczyzn....

2010-03-12T09:55:00.002+01:00

Mój kolega się oflagował i zażądał parytetów dla mężczyzn w Dniu Kobiet.

Uzasadnienie: Dnia mężczyzn nikt nie zauważa.Został przyćmiony przez nasze święto.

Dzień Kobiet to durne święto......jednak miło dostawać kwiatuszki.

Ironia losu.

2010-03-11T08:51:00.003+01:00

Poranna rozmowa z moją córką na gg :

E:
mojemu koledze się wysypało auto, bo kierowca popełnił samobójstwo w Belgii. Jak pech to pech - i dostanie za to obciążenie, że nie podjął ładunku.
Co najlepsze, kierowca mial wieźć leki przeciwdepresyjne.

Ironia losu, prawda?

To jest smutne i przykre bardzo, ale z drugiej strony tak zajebiście ironicznie.

Uściślę: mowa o spedycji międzynarodowej.

Nowe prawo Murphy'ego?

2010-03-10T10:36:00.002+01:00

Słuchawki do telefonu pozostają zawsze splątane bez względu na to jak pieczołowicie je składasz.

Śnieg.

2010-03-05T07:31:00.002+01:00

Poranek przywitał mnie zupełnie świeżym ,białym puchem.Pomyślałam,że to aniołki robią porządki i wymiatają resztki...a tu gucio. Mróz siarczysty i upragnionej wiosny nie widać. Szybko przejrzałam portale pogodowe i na nich też milczą o wiośnie. Jedyna nadzieja w wiośnie kalendarzowej.Ona przyjdzie.
Kiedyś ,drzewiej, dawno temu taka pogoda była dla mnie frajdą, ale to było w zamierzchłej epoce.Uprawiałam wtedy sporty zimowe ekstremalne i zima to był raj.
dziś jestem zwierzęciem ciepłolubnym i zima mnie męczy.
Pamiętam jak dawno, dawno temu po srogiej zimie przychodziła wiosna.Ciekło z dachów, kra na rzece pękała (i to było w miasteczku słychać),spod śniegu wychodziły przebiśniegi.Było mokro ale słonko dawało nadzieję.
Teraz nie bardzo wiadomo kiedy która pora roku się zaczyna a która kończy.

Winklowce.

2010-03-04T08:01:00.006+01:00

Miasteczko składa się z rynku i otoczenia. Rynek składa się z placu i kamieniczek, często ustawionych w kwadrat.Ma każdym rogu kwadratu znajduje się uliczka,odprowadzająca ludzi z rynku na peryferie.
Tak samo jest w moim mieście. Zdjęcie poniżej.

Na jednym rogu owego kwadratu jest kościół, na drugim OSP, na trzecim Magistrat, a na czwartym był kiedyś bar zwany "mordownią", ale w ramach odchamiania, znikł.
Obecnie jest tam sklep motoryzacyjny.
Reszta kamienic na rynku to sklepy różnej maści, w których i tak nigdy nie ma tego czego akurat potrzebuję.

Nie o tym chciałam jednak pisać, a o specyficznych ludziach często przebywających na rynku. Są to tzw. "winklowce".

Winklowce to faceci co stoją na winklach rynku, często grupkami i prowadzą poważne dysputy nt. tego , kto umarł w tym tygodniu, kto kogo pobił, kto wyjechał, kogo Policja zwinęła. W zasadzie znają wszystkie plotki z naszego miasta, znają wszystkich do piątego pokolenia wstecz.
Winklowce charakteryzują się ładnie przyczesaną grzywką,czystym ubraniem (a jakże),nieświeżym oddechem i czerwoną lub fioletową twarzą.

Winklowce to ludzie pobożni, często stoją pod kościołem i organizują zbiórkę pieniędzy....na wino marki WINO.
Nie żebrzą , nie są żebrakami.Podchodzą do znajomych osób i proszą: dołóż do wina 50 groszy....
I jak tu nie dołożyć? Wszak 50 groszy, przy sprawie tak jasno postawionej to nic.
Pożyczysz raz...i już się nie opędzisz.

Mój mąż raz dołożył znajomemu do wina i gość zyskał odwagę, by zaś poprosić.
-Jeszcze mi poprzednich pieniędzy nie oddałeś- powiedział.
I tak odzyskał spokój.

Winklowce to niestety alkoholicy.Specyficzni.Nie zataczają się, nie zobaczysz jak sączą swoje wino, nie zaczepiają nikogo oprócz znajomych.Można powiedzieć ,że to osobna grupa społeczna naszego miasta.

Mózgi.

2010-02-26T08:33:00.000+01:00

Link.

Posłuchajcie, poczytajcie. To bardzo dobre.

Dziury.

2010-02-23T12:56:00.002+01:00

Moje miasteczko chyba nawiedziła wyjątkowo niszczycielska zima.A może wiosna?
Tak wygląda jedna z główniejszych dróg w naszym mieście.
wcale nie jak ser szwajcarski a jak ....leje po bombach...

Torebka.

2010-02-19T07:57:00.002+01:00

Jadąc busem do pracy mam godzinę na różne durne przemyślenia.I tak sobie siedzę i myślę.
Kobieca torebka i jej portfel to najbardziej pomiestne i przepastne urządzenie.
Czasem się zastanawiam dlaczego ona taka ciężka, dlaczego szukam na Allegro kolejnej ale większej niż dotychczasowa?
Moja torebka mieści wiele potrzebnych rzeczy:5 długopisów, ołówek z gumką,notatnik,scyzoryk nr 1, scyzoryk szwajcarski z pilniczkiem i nożyczkami,kosmetyczka,2 przepustki do pracy,karty plastikowe(płatnicze,IKEA,Macro,Nokia), rozkład jazdy busów, dokumenty, podpaska, zapasowe rajstopy,kanapka do pracy,okulary,legitymacja ubezpieczeniowa,klucze do pracy, klucze od domu,telefon, jakieś wizytówki,chusteczki higieniczne,tik taki,mapa Krakowa.

Pod Budą

Damska torebka

Torebka kobiety - tajemnica której wciąż
nie mogę zgłębić to jest coś jakby warkocz u komety
do ramienia przywiązany księżyc
W torebce kobiety
klucz do domu tramwajowe są bilety
kłębek planów gotowych do snucia
papierosy albo guma do żucia
portmonetka z maleńkim kasztanem
jakiś kwit zapomniany na amen
dwie pigułki przeciwko migrenie
w buteleczce perfumy "Marzenie"
Torebka kobiety pozostanie dla mnie zawsze tajemnicą
to jest coś jakby warkocz u komety
która właśnie przelatuje nad ulicą
W kobiecej torebce
Jest długopis i pomięte są przylepce
czyjś telefon pisany w pośpiechu
I pomadka czerwona od grzechu
Jest chusteczka bo czasem się płacze
list do nikąd bo zgubił się znaczek
I maskotka od kogoś na szczęście
A mnie tak przeczucie szepce ,
że czasami w tej torebce
gdzieś tam na dnie jest schowane
moje zdjęcie

Emerytura moja.

2010-02-03T15:15:00.009+01:00

Nie lubię i nie chcę pisać o polityce i politykach.
W tych tematch milczałam.Jednak miara się przebrała.

Otórz rząd chce dokonać zamachu na moją emeryturę.
Na razie temat obszczekuje ze wszystkich stron jak pies jeża.
A to zrobią skok na OFE.
Nie , nie zrobią.
To może skok na mundurowe emerytury.
Nie, nie podskoczą.
Może wiek emerytalny podniosą kobietom.Nie.A może wszystkim?
Bo przecież im dłuzej społeczeństwo pracuje , tym zdrowsze.Jak taki emeryt przechodzi na emeryturę to zaczyna chorować.
A tak to oszczędnoć i dla ZUSu i dla NFZu.
A moze taki gosć to od razu umrze w wieku 67 lat i kłopot z głowy?
Poza tym wyczytałam,że taki emeryt to nie jest konsumentem.
Konsumentem natomiast pozostaje ten 67 latek pracujący i on to przyczynia sie do budowania nowych miejsc pracy dla młodych.Oczywicie swoją konsumpcją.

A do tej pory wysylało się ludzi na wczeniejsze emerytury, by młodzi mieli gdzie pracować.
Cos chyba się jednak zmienia...retoryka.

Ten rząd był swietny w tym co robił,czyli NIC.
Parę razy nawet mu to wyszło na zdrowie: a to z kryzysem, a to ze szczepionkami.

Ogólnie jest zasada: jak rządzący nic nie robią to jest dobrze, bo nic nie zepsują.

Tak trzymać.

Roztargnienie.

2010-01-26T12:30:00.012+01:00

Wiem,ze to juz było na różnych blogach,ale i ja muszę,bo to czego dokonałam dzi rano, przerosło mnie...
Star pisała niedawno o roztargnieniu...
zastanawiam się czy takie roztargnienie to wynik amnezji starczej, dziur w mózgu, czy może co gorszego...
Ostatnio roztargnienie, zakręcenie a moze gapostwo atakuje, jest w natarciu.
Cóż to dla mnie przejechać swój przystanek,bo akurat się zagapiłam na jaki budynek.Coż to dla mnie wpać pod busa, bo się polizgnęłam.Cóż to dla mnie rozsypać drobne na chodniku i Pan kierowca czeka aż pozbieram je i wsadzę swój zad do busa.
Czuję sie przez te sytuacje taka niesforna.
Dzi rano...o 5,00 rano wstałam i ubieram się...w pełnym rynsztunku już...zastanawiam się dlaczego przydeptuję sobie nogawki, przecież dopiero co podwijałam spodnie.
Ja patrze, a ja ubrałam spodnie mojego męża.To nic ,że przydługie,że w pasie odstają,że dziwne jakies...o mało w nich nie wyszłam.
Całą drogę do pracy myslałam o tym.
Nic tylko mam dziury w mózgu.

Podatki w chorym kraju.

2010-01-21T08:03:00.000+01:00

Musialam to zacytować.Kolejny dowód jak chory to kraj. Niestety póki co muszę tu mieszkać.
W ramach marzeń o wyprowadzce, poszukuje kraju przyjaznego do zycia.Może jakie sugestie?

Gruby ma lęki (skarbowe)

- Marnie wyglądasz Gruby – powiedział Siwy.

- Kiepsko śpię ostatnio – poskarżył się Gruby. – Mam lęki skarbowe.

- Chyba stany lękowe – poprawił Siwy.

- Wiem, co mówię. Mam lęki skarbowe. Lękam się, że urząd skarbowy każe mi płacić podatek – wyjaśnił Gruby.

- Wszyscy płacimy podatki. Nie ma co się lękać – machnął ręką Siwy. – Lepiej wypić kufelek puszczańskiego, którego cena powiększona jest o podatek akcyzowy.

- Bagatelizujesz, bo nie masz świadomości, a ja świadomość powziąłem i teraz mam lęki – Gruby minę miał niewesołą – Czy wiesz na przykład, że taki Maciej Damięcki, który podarował swojego merolka na aukcję WOŚP będzie musiał zapłacić podatek? Nie tylko on zresztą.

- Poważnie? Przecież dał auto za friko. Sam czytałem.

- Wcale nie za friko. Sprzedał auto na aukcji, więc wykonał czynność cywilnoprawną i zarobił kasę. A skoro zarobił, to musi zapłacić podatek i to nie od wartości mercedesa, tylko ostatecznej kwoty wylicytowanej – powiedział Gruby.

- Co zarobił, jak wszystko poszło do Owsiaka? – zaprotestował Siwy.

- Zarobił i zrobił z pieniądzem, co uważał za stosowne, czyli przekazał fundacji, ale podatek musi zapłacić.

- Brzmi strasznie bez sensu – pokiwał głową Siwy.

- Pomyśl tylko stary, że za serduszko z numerem jeden, sprzedane za milion z kawałkiem, też ktoś musi zapłacić podatek – dodał Gruby.

- O matko jedyna – przeraził się Siwy.

- A teraz sobie wyobraź, ile fantów ludzie przekazali na różne licytacje. Od wszystkiego powinno się zapłacić podatek.

- O matko jedyna – powtórzył Siwy.

- A widzisz! Do tego wszystkiego powziąłem wiedzę z zupełnie innej beczki. Jak ci firma zafunduje szczepionkę przeciw grypie, to osiągnąłeś przychód i musisz zapłacić podatek – kontynuował Gruby.

- No co ty, podatek za szczepionkę? – oniemiał Siwy.

- Legalnie, bo to dodatkowa korzyść, kawałek pensji, tylko w płynie – obrazowo wytłumaczył Gruby.

- O Boże, a myśmy tydzień temu byli całym wydziałem z jaskini solnej – złapał się za głowę Siwy. – Czyli to też kawałek pensji, tylko w kryształku?

- Kumasz, bracie, kumasz – przytaknął Gruby – Jak sobie wyobraziłem, ile okazji na niezapłacenie podatku na mnie czyha, to mi się lęki skarbowe pojawiły. No, popatrz sam. Oddam krew, dostanę cztery czekolady. Mam zapłacić czy nie? Umyjesz mi samochód, jestem dwie dychy do przodu, płacę czy nie? Luśka pójdzie na mammografię fundowaną przez miasto. Dochód czy nie dochód? Mówię ci, stary, koszmar – zwiesił głowę Gruby. – Wszędzie widzę podatek i pracowników urzędu skarbowego.

- Eeee tam. Za dużo po prostu czytasz – pocieszył kumpla Siwy.

- Tak? To zobacz tylko, kto siedzi przy stoliku pod oknem?

- Kto? Nie poznajesz to mój sąsiad Aleksander Bo….. – Siwy się zawahał.

- Borzeczko, kierownik działu podatku dochodowego w tutejszym urzędzie skarbowym – dokończył Gruby teatralnym szeptem.

- Witam sąsiada – krzyknął radośnie w stronę Siwego Borzeczko. – Słyszeliście panowie nowinę? Podobno ktoś z naszego miasta przekazał na owsiakową licytację obraz Kossaka. Poszedł za pół miliona. Super. Ciekawe, kto to? Chętnie bym go poznał, uścisnął dłoń, pogratulował. Na kawę zaprosił. Taki gest.

- Zapewniam sąsiedzie, że to nie ja – błyskawicznie odpowiedział Siwy.

- Ani ja – dodał Gruby. A Aleksander Borzeczko do dziś zastanawia się nad ich gwałtowna ewakuacją.

Paweł Ławicki

Strefa mroku.

2010-01-20T07:53:00.008+01:00

U mnie w Wolbromiu prąd jest.Wszystkie okoliczne wsie go nie mają już 11 dobę i brak nadziei.Komunikaty naszego Sztabu Kryzysowego nie napawają nadzieją.
Gdy jadę do pracy w polach widzę połamane słupy i nic się nie dzieje.Podobno energetycy non stop starają się przywrócić prąd.Chyba powinniśmy im wytoczyć procesy o straty moralne i jakies tam jeszcze.Oni chętnie naliczają nam odsetki choćby za jeden dzień opóźnienia w zapłacie rachunku.
Mało tego, podobno nasz pomysłowy Urząd Skarbowy wyruszył na łowy do wiosek bez prądu, bo jeśli nie ma prądu to i kasy fiskalne nie działają...więc jak sklepikarze po pipidówkach mogą chleb sprzedawać? A fe!Nie ładnie.Po lapach ich.Oszuci jedni!

Powiedzcie czy to nie chory kraj?

Armagedon.

2010-01-12T09:39:00.013+01:00

Zamrugało i wcale nie zalotnie.Potem zgasło. I tak od soboty w nocy.Nie ma prądu, nie ma wody, nie ma ogrzewania.Czasem znika też zasięg z telefonów.Lodówka już się rozmrozila, w zlewie sterta garów czeka na lepsze czasy, gdy woda znów stanie się dostępna.Potrzeby należy zalatwiać w pracy i w szkole.W domu tylko lekki kaliber.

Odcięci od swiata żyjemy sobie w tym zapizdowie. No bo i sniegu u nas nie brak. Armagedon.

Jak łatwo załatwić nas i nasz cywilizowany swiat.
Siedzimy więc w ciemnosciach i pielęgnujemy życie rodzinne.Siedzimy i planujemy przyszłosć: za dwa dni to będzie TAK, za trzy dni to TAK, a za cztery nasze zdemoralizowanie sięgnie szczytu i zaczniemy się zjadać nawzajem. Potem następuje głębokie westchnienie: jak mało jestemy samowystarczalni, jak bardzo uzależnieni od prądu,od techniki,od wody w kranie, od elektrociepłownii.

Jestem swieżo po filmie 2012, więc katastroficznych mysli mam więcej.

Strach się bać.

2010-01-08T14:49:00.009+01:00

Zdarza mi się siadać na kanapie i tępym wzrokiem patrzeć w telewizor.Wczoraj jednak cos się wydarzyło.
Siedzę sobie, wiadomoci wieczorne wpadają mi jednym uchem , wypadają drugim.Nagle zadrżałam,żołądek mi scisnąl strach.Ewidentnie zaczęłam się czego bać.Tym razem wbiłam tępy wzrok scianę, zastanawiając się co to było.

Dzis juz wiem.Zacytuję więc Lady Pank:

Strach się bać
Ta demokracja to piękny stan
Bo w niej się każdy czuje jak pan
Bo w niej się każdy czuje jak gość
Póki go hołotą nie nazwie ktoś
A wolność słowa też piękna rzecz
I możesz krzyczeć, co zechcesz lecz
Lecz jest poza tym dobro i zło
Prokurator wytłumaczy ci to
Prokurator wytłumaczy ci to

Ref.
Strach się bać
Normalnie strach się bać
Nie ma jak
Przed demokracją zwiać

Ta demokracja to tęcza barw
Coś dla motyli nigdy dla larw
I deko mały kryje się cierń
W tej palecie dominuje czerń
Wolne wybory chyba to znasz
Co cztery lata do urny gnasz
Aż ze zdziwienia mięknie ci dziób
Wrzucasz kartkę i wybierasz …….
Wrzucasz kartkę i wybierasz …….

Ref.
Strach się bać
Normalnie strach się bać
Nie ma jak
Przed demokracją zwiać (x2)

Prokurator wytłumaczy ci to
Prokurator wytłumaczy ci to

Ref.
Strach się bać
Normalnie strach się bać
Nie ma jak
Przed demokracją zwiać (x2) Ta demokracja to piękny stan
Bo w niej się każdy czuje jak pan
Bo w niej się każdy czuje jak gość
Póki go hołotą nie nazwie ktoś
A wolność słowa też piękna rzecz
I możesz krzyczeć, co zechcesz lecz
Lecz jest poza tym dobro i zło
Prokurator wytłumaczy ci to
Prokurator wytłumaczy ci to

Ref.
Strach się bać
Normalnie strach się bać
Nie ma jak
Przed demokracją zwiać

Ta demokracja to tęcza barw
Coś dla motyli nigdy dla larw
I deko mały kryje się cierń
W tej palecie dominuje czerń
Wolne wybory chyba to znasz
Co cztery lata do urny gnasz
Aż ze zdziwienia mięknie ci dziób
Wrzucasz kartkę i wybierasz …….
Wrzucasz kartkę i wybierasz …….

Ref.
Strach się bać
Normalnie strach się bać
Nie ma jak
Przed demokracją zwiać (x2)

Prokurator wytłumaczy ci to
Prokurator wytłumaczy ci to

Ref.
Strach się bać
Normalnie strach się bać
Nie ma jak
Przed demokracją zwiać (x2)

Zabawa u Aty.

2010-01-08T07:59:00.002+01:00

Ata na swoim blogu: http://hobbyata.blogspot.com/ chce na swoje urodziny (paradoks)dać nam prezencik. Zapraszam do zabawy.

Witam w Nowym Roku.

2010-01-04T09:07:00.005+01:00

Witam.
Dziękuje za życzenia i liczne komentarze.
Wracam do żywych.W nowej pracy powoli dochodzę do siebie choć ciagle mam ogromnego stresa.:-)
Może uda mi się częsciej pisać na blogu i odwiedzać moich znajomych i przyjaciól.

Zmiany z Nowym Rokiem.

2009-12-22T07:17:00.002+01:00

No i skończyło się. Na własne życzenie. Miałam sobie w pracy caffe internet a teraz....od Nowego Roku zmieniam pracę. Nie będzie juz tak leniwie. Nowe miejsce, nowi ludzie, nowa praca.Stres.
Po 13 latach w końcu uciekam stąd. Jakby mi dobrze płacili to pewnie bym dalej tu siedziała, bo mi dobrze było...:-) Oni mi nie płacili, ja nie robiłam. Teraz to się zmieni.No i będę dojeżdżała...Tak więc będę poza domem 12h. Wracam nareszcie do zawodu księgowej. Mam nadzieję,że będzie dobrze. Nowy Roki-idzie nowe. Życzcie mi szczęścia.

Wesołych Świąt.

2009-12-20T08:02:00.000+01:00

Magia świąt to dziecięca wiara w Świętego Mikołaja, spokojna rozmowa z bliskimi przy kominku, rozleniwiony telefon, zaspany budzik i śnieg, który nie jest utrapieniem.

Magicznych Świąt Bożego Narodzenia wszystkim znajomym i nieznajomym, którzy zaszczycają mnie swoją obecnością życzę ja.

Zima.

2009-12-19T11:25:00.000+01:00

Dziś rano (godz. 5.10) śnieg posypany był diamentami. Skrzyły się pięknie na śniegu w świetle latarni. Prosiły się by je pozbierać.

Jednak nie mam czym. Wczoraj poszłam na targ (Wolbromskie Złote Tarasy) i najpierw zamarzły a potem odpadły mi wszystkie członki. Mój wielki nos też. Tym sposobem minęła mnie jedna operacja plastyczna.

Tragiczny to widok jak członki odpadają.Stałam w kącie i tajałam a one pstryk, pstryk...i odpadły.

Muszę stwierdzić,że jestem nieodporna na zimno. Człowiek już odwykł od zimna a i odzież ( w tym buty) też są inne. Gorsze.
Kiedyś przy 25 stopniowym mrozie darłam na Babią Górę a dziś...
Jeszcze trochę, byle do emerytury a potem Kanary jak obiecywały OFE.

Praca uszlachetnia, lenistwo uszczęśliwia.

2009-12-18T11:46:00.000+01:00

Udają,że mi płacą, ja udaję,że pracuję.

I tak:

6.00 - 6,45 Kawa. W międzyczasie przegląd zaprzyjaźnionych blogów, przegląd poczty.
6.45 - 7.30 Mycie szklanki. Przeglądanie zaprzyjaźnionych blogów,przegląd prasy.
7.30 - 8.30 Telefon.Zbycie ew.petentów i ludzi roszczących sobie prawo do nacisków
na mnie.
8.30 - 8.45 Śniadanie.
8.45 -10.30 Przegląd prasy i portali.Próba podjęcia pracy skończona niepowodzeniem.
10.30-11.30 Kawa.
11.30-12.30 Kolejna próba podjęcia pracy. Tym razem zakończona sukcesem.
12.30-14.00 Oczekiwanie na fajrant.Zbywanie ew.petentów.Plotki z koleżanką, kolegą,
szefową.

Oświadczam,że nie pracuję w Caffe internet. :-)

W ramach akcji szefostwa przeprowadzonej pod kątem zwolnień mieliśmy wypisać co robimy, czym się zajmujemy.Uzbierało się tego 2 strony A4.Nieprawdopodobne?

Ja to nazywam dobrą organizacją pracy.

Odruch Pawłowa.

2009-12-17T11:19:00.002+01:00

Niedawno córka wspomniała, że mój widok wywołuje u niej odruch Pawłowa.Zaczyna się ślinić.
Kojarzę się jej z jedzeniem.

Jeszcze o manipulacji.

2009-12-16T13:12:00.000+01:00

Jeszcze o manipulacji, by temat był wyczerpany.
Obiecuję,że to już ostatni raz.

Wszyscy niestety znamy różne formy manipulacji, posługujemy się nimi i spotykamy je przez cały czas, czasem nie zdając sobie z tego sprawy. Czasem robimy to bez słów, bardzo dobrze znamy znaczące westchnienia i wymowne spojrzenia. Zwykły foch, zarzucenie kitą to już manipulacja.

Manipulacja przekształca się w szantaż emocjonalny, kiedy jest stosowana wielokrotnie, by zmusić nas do poddania się żądaniom szantażysty kosztem naszych pragnień i naszego dobra.

A teraz typy szantażystów:

"Prokurator"
Każdy przejaw oporu natychmiast wywołuje w nim złość. Może wyrażać ją agresywnie, poprzez bezpośrednie groźby - to tzw. "aktywny prokurator", natomiast "prokurator bierny" - uparcie milczy. Gotowi jesteśmy zrobić wszystko, by przerwać to milczenie. "Powiedz coś!", "Krzycz na mnie, wszystko jest lepsze niż ta cisza!" - im bardziej się staramy, tym bardziej on się wycofuje i zacina.

"Prokurator" pragnie związku, w którym to on rządzi. Cokolwiek czujesz, jakiekolwiek są twoje potrzeby, on je lekceważy. Szczerze wierzy w słuszność tego, co robi, oraz w to, że ma prawo do realizowania swoich pragnień.

"Jeśli spróbujesz się ze mną rozwieść, to nigdy już nie zobaczysz dzieci!"
"Jeśli nie przyjmiesz tych godzin nadliczbowych, to możesz zapomnieć o awansie!"

Szantażysta grozi: porzuceniem, emocjonalnym odcięciem się, odmową dostarczania pieniędzy, rosnącą złością,groźbą uczynienia nam fizycznej krzywdy.
Staramy się manewrować tak, aby uniknąć kary, którą chcą nam wymierzyć, zaczynamy kłamać, ukrywamy pewne fakty, oszukujemy - by zachować pozory posłuszeństwa.

"Biczownik"
Przypomina trochę małe dziecko, które awanturując się mówi: "Jeśli nie pozwolisz mi obejrzeć filmu, to przestanę oddychać i umrę".
Informują nas, że jeśli nie zrobimy tego, czego chcą, to będą smutni i może nawet nie będą mogli normalnie funkcjonować. Podkreślają, co sobie zrobią, jeśli nie uda im się dopiąć swego.
Jesteśmy tymi, którzy mają biec do nich, kiedy płaczą - aby ich uspokoić. Gdy są smutni - mamy dowiedzieć się, co jest przyczyną ich niezadowolenia, i naprawić wyrządzone zło.
Ostateczną groźbą, jaką mogą wysunąć, jest sugerowanie, że popełnią samobójstwo. Groźba ta może być stosowana regularnie (ale nigdy nie można jej lekceważyć) przez szantażystę, który orientuje się, że odnosi ona najlepszy skutek.

"Cierpiętnik"
Oni wychodzą z założenia, że jeśli źle się czują, są chorzy, nieszczęśliwi, to jest tylko jedno rozwiązanie: my mamy dać im to, czego chcą - nawet jeśli nie mówią nam, co to jest. Dają nam wyraźnie do zrozumienia, że jeśli nie zrobimy tego, czego od nas oczekują, to będą cierpieć i to z naszej winy.
"Cierpiętnicy" są niezwykle zaabsorbowani swoim samopoczuciem, a naszą nieumiejętność czytania w ich myślach uważają za dowód, że nie dość nam na nich zależy. Bo gdybyś naprawdę ich kochał, potrafiłbyś bez słów odgadnąć, co ich martwi. Opanowali do perfekcji grę "Zgadnij, co mi zrobiłeś". Przygnębieni, milczący, często ze łzami w oczach wycofują się, kiedy nie realizujemy ich pragnień.
Znasz taką sytuację? Głębokie westchnienie, a kiedy pytasz: "co się stało?", rzuca ci przepełnione bólem spojrzenie i mówi: "Nic".
"Cierpiętnicy" mogą z pozoru wydawać się słabi, ale tak naprawdę są "skromniejszą" odmianą tyranów. Może nie krzyczą i nie robią scen, ale ich zachowanie rani, zaskakuje i złości. Skutecznie odwołują się do naszych uczuć opiekuńczych. Problem polega na tym, że jeśli pomożemy im "ten jeden jedyny raz", to z pewnością wrócą po więcej.

"Kusiciel"
Ci są najbardziej subtelni. Obiecują miłość, pieniądze, karierę i dają do zrozumienia, że jeśli nie będziemy zachowywać się zgodnie z ich wolą, to nie otrzymamy nagrody. Nasze pragnienie otrzymania tego, co zostało obiecane, może być tak silne, że wielokrotnie musi spotkać nas rozczarowanie, zanim zdamy sobie sprawę, że jesteśmy emocjonalnie szantażowani. Watro pamiętać, że "kusiciele" nigdy nie dają nic za darmo.

Rozpoznawanie szantażystów emocjonalnych może być bolesne i przykre. Są to na ogół ludzie, którzy zajmują ważne miejsce w naszym życiu.
Ciekawa jestem, czy potrafisz już skojarzyć osobę ze swojego otoczenia uprawiającą określony typ szantażu. A może wiesz już, jakim typem szantażysty ty jesteś?

Ja osobiście mam coś z każdego typu. :-)

Szantaż emocjonalny.

2009-12-15T13:15:00.004+01:00

Dlaczego niektórzy ludzie są mniej odporni na emocjonalny szantaż, a inni potrafią bez trudu go odeprzeć?

Ja należę, niestety do tych co ulegają.
A podobno odpowiedź leży w nas samych, w naszych wrażliwych miejscach. Te wrażliwe miejsca to nasze nie dokończone psychologiczne sprawy- nagromadzone żale, poczucie winy, niepewność, podatność na zranienia. To nasze czułe miejsca.

Dlaczego o tym piszę, bo ostatnio padłam ofiarą takiego szantażu.Bardzo bolesnego.Trafił w samo serce.
Dopuściłam szantażystę do siebie i pozwoliłam na zadanie ciosu.

Czy kiedy spotykasz się z presja wywierana przez szantażystę:

Nieustannie wyrzucasz sobie ze ulegasz jego zadaniom?
Często jesteś sfrustrowany i rozżalony?
Czujesz się winny i uważasz ze będziesz złym człowiekiem, jeśli nie ustąpisz?
Boisz się ze związek się rozpadnie, jeśli nie ustąpisz?
Stajesz się jedyna osoba, do której szantażysta się zwraca, gdy przezywa kryzys, chociaż są inni, którzy mogliby mu pomoc?
Uważasz ze zobowiązania, jakie masz wobec niego, są większe niż te, które masz wobec siebie?

Jeśli odpowiedziałeś (odpowiedziałaś)TAK choćby na jedno z tych pytań to znaczy ze Twoja reakcja na presje pomaga wytworzyć idealny klimat dla szantażysty.
Odpowiedziałam TAK na co najmniej dwa punkty.I padłam ofiarą. I czuję się źle.

Cechy osoby podatnej:

Nadmierna potrzeba aprobaty
Głęboki lęk przed złością
Potrzeba spokoju za wszelka cenę
Tendencja do przyjmowania zbyt wielkiej odpowiedzialności za życie innych ludzi
Duże wątpliwości do własnej osoby

To tak jakby o mnie.

Najgorsze jest to,że jako ofiara czuję się źle, nie potrafię temu przeciwdziałać.
Czy potępiam osobę, która mnie zaatakowała?
Tak.Czuję złość a właśnie złości chciałam unikać. Nie potrzebuję jej, nie potrzebuję niezgody.

Uważam się odpowiedzialną za każdy problem, który się zdarza w moim życiu czy w życiu innych osób, nawet, jeśli nie miało to nic wspólnego z powstaniem tego problemu.
Szantażyści,podtrzymują w nas to przekonanie. Tak naprawdę, to żądają byśmy, czuli się odpowiedzialni za wszystko, co się dzieje. Jeśli oni są niezadowoleni to my mamy problem.

Szantażyści przedstawiają ofiarom oskarżenia, obwiniając ich o wszystko.

Niekiedy ofiara sama zmierza do sytuacji zbiorowej odpowiedzialności. Jest to tzw. Syndrom Atlasa. Ludzie z tym syndromem wierzą, że sami musza rozwiązać każdy problem, stawiając własne potrzeby na samym końcu. Podobnie jak Atlas, który dźwigał ziemie na ramionach, obciążając się odpowiedzialnością za to, co czują i robią wszyscy ludzie, maja nadzieje, że w ten sposób odpokutują za własne i cudze grzechy z przeszłości i przyszłości.

Myśli swobodne. O niczym.

2009-12-11T11:19:00.002+01:00

Nie posiadam takiego daru jak asertywność.Wywiązała się więc na ten temat rozmowa między mną a moją córką. A że rozmowa jak to rozmowa lubi płynąć swoim tokiem, to i nam się popłynęło w meandry kłamstwa.
Tak to wyglądało:

Ja: Jak odmawiać nie urażając przy tym danej osoby?
Ona: Ja odmawiam, ale daje wskazówki jak daną rzecz zrobić samemu. Wiesz: "nie zrobie tego, bo niestety nie mam czasu, ale wystarczy że zrobisz tak i tak, i bedzie dobrze".
Ja: A jak Ci idzie szukanie wymówek?
Ona: Ja mam cala ksiazkę wymówek pt."1000 wymówek na każdą okazję"- od pogrzebu, przez lekarza, utrate glosu, wypadek, skręcenie kostki, brak internetu, uszkodzona komórka...
Ja: Ale one są naiwne, jak u uczniaka!
Ona: wszystko zalezy od tego jak to komuś wmówisz. Ja już tak doskonale kłamię, że ludzie mi wierzą, np. że bliznę na rece mam od urgyzienia małego przybrzeżnego rekina (do wiadomości: blizna pooperacyjna,po złamaniu ręki z przemieszczeniem). Jak byłam na wakacjach to mnie ugryzł.
Kiedyś na poczekaniu to wymyśliłam, bo mi sie nudziło i pomyslalam sobie, że opowiem o rekinie.I uwierzyli. Do tej pory tak myślą.
Jak się dobrze kłamie to można najbardziej nienormalną bajkę wcisnąć.Rekin to bylo najbardziej nieprawodpodobne zwierzę, a i tak uwierzyli.
Ja: A gdzie byłaś na wakacjach?
Ona: Jak to gdzie, przecież mamy rodzine na Florydzie (do wiadomości: nie mamy). Nie wiedziałaś?
Ja: Nie.
Ona: Wiem, że tam nie ma rekinów, ale się wtedy pojawiły.Taki mały przybrzeżny.Wiesz na płyciznach pływają takie. Przyczepił się do mojego łokcia jak się bawiłam w wodzie, wgryzł w skórę i nie dalo się go odciagnąć.Od razu szpital, uwalnianie.
Ja: A komu te bzdury opowiadałaś?
Ona: Kolegom ze studiów. A wiesz jak złamałam nos? bo mam krzywy(do wiadomości: krzywa przegroda). Ktoś się mnie pytał.
Otórz jeździłam sobie na nartach, i była choinka, jedna sztuka i zaraz ogrodzenie stoku i chciałam pomiedzy tym przejechać i nie udało się.
Ja: Nie mów że opowiadasz takie bzdury.
Ona: Uderzyłam w choinkę z cała siłą, twarzą i złamałam nos i mam nawet blizne na brodzie (blizna zdobyta podczas walki z drzwiami)
Ja: I nie zabiłaś się?
Ona: Nie, ale był helikopter i co najlepsze, to na Gubałówce było.Helikopter później dołożyłam, bo chcialam żeby to było absurdalnie wręcz. A ludziska i tak wierzą.
Ja: A może mają Cię za wariatkę?
Ona: Chyba nie.Słuchają z zapartym tchem. Dobra jestem w opowiadaniu głupich historii, bo wiesz że ja głośno mówię i intonuje zdania. Historia jest szybka, krótka, zwięzła i jest akcja.Ludzie to lubią.

Wnioski: Moja córka ma bujną fantazję. Moja córka jest notorycznym kłamcą.Moja córka jest socjopatą. Źle wychowałam? Odziedziczyła? Łatwiej zwalić na dziedziczenie.

Ja zawsze w opowiastach koloryzowałam, mam to do dziś i jak coś opowiadam i dodaję opowiadaniu barw . Mój mąż często szeroko otwiera oczy , słuchając jak coś opowiadam znajomym ( zna przeważnie z autopsji owo zdarzenie przed ubarwieniem) ,ale się nie odzywa. A ja opowiadam historyjkę, lekko ubarwiam by było ciekawej a potem już ta moja wersja jest jedyną, słuszną i obowiazującą. Nudnych historii nikt nie chce słuchać.

Odziedziczyła!

Myśli świąteczne.

2009-12-10T08:38:00.003+01:00

Od kilku miesięcy (lat?) chodzę głębokimi dolinami. Ostatnio bardzo głębokimi. Postanowiłam dziś trochę podrapać się w górę. Jak daleko się wdrapie , nie wiem. Może nie za wysoko (coby mania mnie nie dopadła), bo potem upadek jest bolesny.
Wiele zależy od mojego Osobistego wspieracza, czy poda mi dziś dłoń.

Zły czas nadszedł,bo w złym klimacie mieszkamy i ludzisków dookoła mnie też dopadają doły. Tymczasowe doły. Ze mną to jest tak,że mam je ciągle tylko czasem słońce świeci. Dlatego wyjadę kiedyś do ciepłych i słonecznych krajów na zawsze. Postanowione.

Przygotowujemy się do Świąt w stopniu większym lub mniejszym. Ja w mniejszym.
I tak sobie zaczęłam wspominać Mikołaja i Święta z zamierzchłych czasów gdy byłam mała lub średnio mała.

Mikołaj z tamtych czasów (lata 70-te)nie miał wielkiego brzucha jak na butelkach znanego napoju, był podobny do wujka i nawet nosił pod kiecką podobne ubrania do wujkowych a czasem do tatowych.

Wcale nie przyjeżdżał saniami zaprzężonymi w renifery tylko Syreną (wynik prywatnego śledztwa) a w jednym roku na motorze.Wtedy to bardzo zmarzł i tata musiał go rozgrzewać jakąś wódeczką.
Przynosił nam-dzieciom prezenty i wręczał uroczyście wypytując przy tym, czy byliśmy grzeczni, czy znamy pacierz, czy potrafimy śpiewać.

Prezenty wręczone, Mikołaj pokrzepiony. Teraz się zaczynało. Rozpakowywanie i zabawa do nocy nowymi nabytkami.

Nasze wymagania co do prezentów były dużo niższe niż dzisiejszych dzieciaków ale to pewnie znak czasów w jakich żyjemy.Wtedy nie było komputerów a i kalkulator nie był jeszcze w powszechnym użyciu.

Był to jakiś zaczarowany czas. Na choince wisiały cukierki, orzechy i jabłka (oprócz ozdóbek). Większość ozdóbek robiły dzieci bądź w szkole bądź w domu.
Choinka mieniła się kolorami i zapachami, za oknem pełno śniegu i wciąż dosypywał nowy.Śnieg tłumił wszelkie ewentualne hałasy. Dookoła panowała cisza.
Nadobna,świąteczna cisza.

Pierniczenie.

2009-12-09T10:45:00.002+01:00

Wzięło mnie na świąteczne pierniki, takie na choinkę. Naoglądałam się tego na blogach i dałam się zarazić.
Samo pieczenie to pestka.Mąż się śmiał,że bawię się foremkami jak dziecko. Miałam radochę.

Przy malowaniu zaczęły się schody.
Z córką miałyśmy ubaw. Umalowałyśmy się po pachy, do tego kuchnię a ciastka wyszły kijowo.
Okazuje się,że nie takie łatwe ozdobić ciacha.A to ręka drży (brak alkoholu?), a to talentu brak i wyobraźni

Paradoksem jest to,że nie lubimy pierników.

Adwent.

2009-12-08T08:35:00.004+01:00

Nadszedł czas Adwentu czyli czas wyciszenia, radosnego oczekiwania (a nie wolno balować?) i niejako zadumy.
No i ja sie zadumałam.

Oglądając film MC2 naszły mnie wspomnienia. Wspomnienia dyskotek lat 80-tych. Nie wiem w którym roku była moja pierwsza, ale pamiętam klimat...
Dyskoteka to zawsze było wydarzenie.
Organizowane w OSP w mojej mieścinie lub ościennych wioskach, czasem w MDK.

Dyskoteka lat 80-ych to przede wszystkim klimat i ceremonia. W domu już przygotowania od popołudnia . Stawianie włosów na cukier, czyste ciuchy i lustro. Na dyskotekę trzeba było być wyglanzowanym. Nawet punki przychodziły czyściutkie, w świeżych fryzurach.

Sprzęt d-dżeja to czasem był tylko magnetofon szpulowy i nie zawsze czterościeżkowy marki Aria - Stereo czasem Kasprzak (juz kasetowy) .

W przerwie paliliśmy, szpanując papierosy marki Dumont ( takie brązowe , długie - kupione za bony w Pewexie) czy Dunhil, robiąc dobre wrażenie na innych. Do dziś pamiętam ekskluzywny zapach tych papierosów.

Muzyka nie odbiegała od tego co było grane w radio, a do rzadkości należały nowości z maxi - singli:
Kylie Minogue, Jason Donovan, London Boys, Sandra, Samantha Fox,Budka Suflera, Republika,Perfekt, Lombard,Oddział Zamknięty,Rezerwat, Maanam, Dżem...Nie sposób wszystkich wymienić...To były przeboje:)

Sprzęt oświetlający to zawsze jakieś 3 kolorowe światła błyskające, lampa taka rozbierająca ludzi w białych ubraniach no i lustrzana kula.

Czasem w to wszystko wpadło jakieś winko marki Sangria lub marki Rubinowe (a'la szampan), ale nie miało charakteru totalnego chlejstwa. Tańce? trudno opisać - mało kontaktowe, ale zawsze po trzech szybkich był wolny...

Tak jakoś mi się wspomniało....

Grudniowe doły.

2009-12-04T11:13:00.001+01:00

I nastał grudzień...Miesiąc doprowadzający mnie, jak co roku na sam dół dołów.
To czas oczekiwania na najpopularniejsze święto katolickie.
Jedni nazywają je ``Gwiazdką``, inni ``Bożym Narodzeniem``.
Grudniowy czas, to czas prezentów...

Dookoła mnóstwo przytłaczających wystaw sklepowych,świecące girlandy oplatające co się tylko da, dołujące reklamy o wspaniałych prezentach mikołajkowych, które kosztują tak niewiele...
Reklamy kawy, na którą nigdy nie będzie mnie stać i innych dupereli.

Presja jaka jest wywierana na mnie, doprowadza mnie na wielkie pola rozpaczy. Jestem bombardowana tysiącem informacji, reklam i sugestii,ze muszę TO kupić.

Wiem,ze Święta się skomercjalizowały i powoli mało kto będzie wiedział o co w nich chodzi, wiem a jednak czuję się źle.

Wiem,że nie kupię mojej rodzinie prezentów, wiem,że nie będzie na stole 12 potraw (może 3),wiem,że nie upiekę żadnego ciasta...
Z całej świąteczniej aury pozostanie mi jedynie sztuczna choinka wywleczona na tę okazję z piwnicy.

Jak ja nie lubię Świąt!

Myśli natrętne.

2009-12-02T08:40:00.000+01:00

Pod chlebakiem w kuchni leżą dwa małe okruszki. Takie niepozorne, malutkie, nikomu nie wadzące.
Spoglądam na nie. Okruszki chleba zaczynaja wwiercać się w mój mózg. Najpierw cichutko mówią:
-Musisz wstać i uprzątnąć nas.

W sprzątaniu ich nie było by nic dziwnego , gdyby nie fakt, że walczę z przymusem posprzątania.

Dzis wiem,ze latanie za każdym okruszkiem osobno wykończy mnie fizycznie. Do tego te obrazki na ścianie. Ciagle ktoś je przekrzywia...

Spoglądam na nie kolejny raz, konwersując w miedzyczasie z mężem. Okruszki jakby trochę urosły. Spogladają spod chlebaka. Chyba zakończę te katusze i je sprzątne. Walczę z tym przymusem. Piję kawę. Wiem,ze one tam są. Starają się przyciągnąć moją uwagę. Odwracam głowę. Nie dam się. Łyk kawy.

Spoglądam na podłogę. Dostrzegam 3 kolejne okruszki chleba. No przeginają! Uwzięły się na mnie! Walczę ze sobą. Nie zmiatam ich. Potem i tak będę odkurzała. Wtedy dam im w kość.

Kolejny łyk kawy. Kątem oka spoglądam na okruchy spod chlebaka. Widzę,że jakby znów podrosły. Tego nie ścierpię! Wstaję, łapię za ścierkę i je ścieram z blatu kuchennego.

I tak jest często. Historia zwykle się na tym nie kończy, bo za chwilę dostrzegam kolejne, które plątają się gdzieś koło deski do krojenia. Nigdy nie da się zetrzeć ich wszystkich na raz. Ukrywają sie gdzieś a potem wyłażą...

Wiem, ze to nerwica natręctw.Wiem też ,że w jakimś stopniu dotyka wielu ludzi. Są to uporczywe nawracające myśli oraz przymus wykonania jakiejś czynności .

Jest to męczące. Fizycznie, bo tym sposobem potrafie ciagle coś robić, nmiekoniecznie konstruktywnego.

U mnie to nie jest patologiczne. Potrafię usnąć ze świadomością, że obrazek krzywo wisi albo, że kolejna armia okruchów atakuje.

Podobno najczęstszą jest obsesyjna obawa i konieczność mycia rąk.
Osoby ogarnięte tym rodzajem natręctw myją ręce kilkanaście, kilkadziesiąt, a nawet kilkaset razy dziennie. Często są tak zajęte tą czynnością, że nie są już w stanie nic innego robić. W krańcowych przypadkach myją ręce tak, że skóra na nich jest zniszczona a resztę ciała pozostawiają w brudzie.

Czasem człowiek musi wykonać jakiś gest lub czynność. Zdaje sobie sprawę z bezsensowności takiego postępowania, często się go wstydzi, ale nie może się opanować, ponieważ narastający lękzmusza go do wykonania rytuałów.

Czasem natręctwa polegają na konieczności wypowiedzenia jakiegoś słowa lub zwrotu, kiedy indziej polegają na gwałtownej chęci wymówienia jakiegoś bluźnierstwa .

Natręctwa pojawiają się wbrew woli , budzą sprzeciw a jednocześnie są uznawane za własne. Myślom tym najczęściej towarzyszy uczucie obniżonego nastroju, często ludzie , których nękają już patologiczne natręctwa w celu zmniejszenia lęku uzależnia się od substancji zmniejszających lęk a także od alkoholu.

Często czynności natrętne wiążą się z pewnego rodzaju ceremonią, której przerwanie związane jest z powstaniem silnego lęku i niepokoju.

Tak więc uważajmy na nasze codzienne zwyczaje, przyzwyczajenai i rytuały, by nie stały się przymusem.

Luźne myśli.

2009-11-30T12:25:00.001+01:00

Samo mi sie coś zrobiło....

-Coś mi tu się zrobiło. Chodź zobacz.
Wstaję i patrzę.
-Nie trzebabyło gołych dup oglądać- komentuję.

-Jak dodać wiersz do tabelki?
-Kliknij prawym przyciskiem myszy.....-tłumaczę.
Wiem,że za tydzień będę tłumaczyła od nowa.

-O! A w tabelce nie da się pisać! Piszę a tu mi głupoty wyskakują.
-Sformatuj komórkę.
-??????
-Kliknij prawym przyciskiem myszy....
Tym razem zapisał sobie w zeszyciku.

Nie jestem znawcą pakietu biurowego, nie czuję się więc upoważniona do udzielania korepetycji.
Do szału doprowadza mnie kolega, który pracuje na komputerze od 10 lat a wciąż pyta o podstawy w typie: Jak skopiować ten plik? A wydrukujesz mi coś z płyty CD bo ja nie umię?

No ja też wszystkiego nie umię. Tak naprawdę mało umię jednak staram się jakoś radzić, kombinować, szukać...
Mój kolega-Informatyk zawsze najpierw odsyła mnie do googla:
-Bo jak sama znajdziesz i postarasz się to się nauczysz.
Jak już było dramatycznie źle-pomagał.

Inny kolega namiętnie wertował strony pornograficzne.
W domu był użytkownikiem internetu przez TP S.A. i jakoś tak było wtedy ,że płacił za transfer.
No i ogladał babeczki w negliżu , a jemu same sie otwierały coraz to nowe strony .Pozmieniały mu ustawienia,że domyślnie startował z tych stron i jeszcze dowaliło mu mnóstwo panienek na kompa,łącznie z pulpitem. Nabiło tez niezły rachunek z TP. S.A.
Oczywiście usuwalność tego jest bardzo skomplikowana i musiał mu zaprzyjaźniony informatyk TO usuwać.

Jego żona swoje uwagi na ten temat też wyraziła .

Jednak to nie uleczyło jego zapędów i kiedyś coś podobnego uczynił w pracy. Nie były to dialery ale popodłaczane stronki i wszędobylskie zdjęcia. Pech chciał, Szefowa zasiadła do jego kompa...włos jej sie zjeżył na głowie.

To skutki (i tak małe) włażnenia na strony dla dorosłych i klikanie wszędzie : yes,yes,yes.....

Dzieci , nawet te 45 letnie powinny mieć założony filtr rodzicielski.

P.S. Z ostatniej chwili:
-Chce kupić piłkarzyki w internecie na Mikołaja dzieciom.
-To kup.
-Ale jak?
-Czytaj dokładnie, słowo po słowie, inaczej się nie da.
-Ale Ty to zrób.
-Nie , ja też muszę czytać jako i Ty, więc czytaj....

Przeczytał , napisał....
-A jak wypisać przelew?

Myśli chaotyczne.Bezmózgowie.

2009-11-27T06:20:00.002+01:00

Wątpliwości i zniechęcenie każdego "łapie". To cecha ludzi myślących ;-) - to słowa Aty.
Ona natchnęła mnie do napisania tej notki.

Jako ,że żgadzam się z Tobą Moniko...

Fajnie by było przestać myśleć. Byłoby cudownie. Nie chodzi mi jednak o "warzywko" co wogóle nie kuma świata tylko takie wyłaczenie myślenia o przyszłości i przeszłości.

Nie jest to łatwe. W zasadzie, jak w wielu innych przypadkach, odpowiednie urodzenie bardzo pomaga. Urodzenie wśród ludzi nie myślących, ograniczonych, no i jeszcze przydałoby się nie mieć marzeń (albo przyziemne) i nie mieć ambicji.
Z obserwacji świata wnoszę, że ludzie nie myślacy mają lepiej. Żyją chwilą. Nie umartwiają się. Zazdroszczę im.

Może stworzymy poradnik: Jak wyłączyć myślenie"?

Oto co zdołałam wymyślić:

1.Zrobić twardy reset. Wiem, że wiele ludzi robi go upijając sie do nieprzytomności. Może są jakieś inne sposoby?Mniej obciążające wątrobę?

2. Prowadząc samochód daj się ponieść potokowi samochodów, losowo sygnalizuj swój zamiar skrętu. Inni uczestnicy ruchu szybko dostrzegą Twój brak myślenia.Zawsze to jakiś sukces.

3. W sklepie, stojąc w kolejce, patrz w okno, albo w bliżej nieokreślony punkt przed sobą, tak abyś była autentycznie zaskoczona kiedy przyjdzie twoja kolej i absolutnie nie mogła sobie przypomnieć, po co przyszłaś do sklepu i czy w ogóle masz zamiar coś kupić.Kasjerka zapewne uzna Cię za bezmyślną babę.Kolejny sukces.

4. Kiedy mąż pyta cię, czy będziesz jadła jajka na śniadanie, powiedz,że wolisz kawior.

5. Kiedy poruszasz się w tłumie, znajdź miejsce, gdzie panuje największy tłok i przepychaj się pod prąd, potrącając wszystkich torebką.Sukces murowany.Usłyszysz pod swoim adresem wiele komplementów.

6. Jeśli ktoś na ulicy zagadnie cię o godzinę, odpowiedz, że z nieznajomymi nie rozmawiasz.

7. Na wystawie sztuki wyszukaj kogoś autentycznie zainteresowanego jakimś dziełem i stań przed nim. Uwaga - to nie działa w przypadku osób o wzroście wyższym, niż nasz !

8. W zatłoczonym środku komunikacji miejskiej zawsze stawaj tuż przy drzwiach, tak aby ludzie wchodzący za tobą nie mieli możliwości dostać się do środka.Ten numer uwielbiam.Sama nie stosowałam, ale ludziska są w tym świetni.

Myśli natrętne.

2009-11-26T08:33:00.002+01:00

Piękny poranek, rozświetlony promieniami słońca. Leżę na łóżku i patrzę w okno. Widzę gałązki brzózki, potrącane lekkim i podmuchami wiatru. Widzę kawałek błękitnego nieba, po którym ów wiatr przegania delikatnie białe obłoki.Trzeba wstać zacząć kolejny dzień.
Tylko po co? Po co wstawać, po co zaczynać dzień? Zamykam oczy i w zakamarkach mózgu szukam "powodu", który gdzieś mi się zagubił. Powodu, żeby wstać, wykonać rutynowe poranne czynności, zaplanować dzień. Trzeba wstać ,by żyć.
Brak motywacji . Nie ma. Gdzieś sie zapodziała.
Kiedyś pod równo przyciętą grzywką na swoich miejscach były umieszczone moje cele, plany życiowe, obowiązki, marzenia. Rano szybko wyskakiwałam z łóżka, bo szkoda było mi marnować dnia na leżenie. Nie miałam czasu zastanawiać się nad różnymi rzeczami . Żyłam dniem dzisiejszymi. Moja refleksyjna natura podrzucała mi czasami jakieś dziwne pytanie, wątpliwości, ale nie skupiałam się na tym. Biegłam przed siebie. Dzień za dniem przemijał, aż dotarłam TU i TERAZ.

Nastąpiło zmęczenie materiału, refleksyjna natura dała znać o sobie.
Mądry człowiek powiedział: "myślę, więc jestem". To myślenie gorzko mi smakuje. Moje myśli . Przepływają przez moją głowę jak ciężkie gradowe chmury po niebie.
Wcześniej moje myśli były niczym motyle, barwne, wirujące, nadlatywały z różnych stron. Na skrzydłach przynosiły zapach morza i gór, przynosiły marzenia.
Dziś moje chmurne mysli przynoszą rozczarowanie życiem, brak marzeń. Krążą monotonie wokół mojej głowy. Nie sposób ich pominąć w rozważaniach o życiu. Przyglądam się im z uwagą i wiem,ze powoli mnie zabijają. Tylko dlaczego POWOLI ?

Myśli ulotne.

2009-11-25T08:21:00.000+01:00

Wstęp: Z racji rozmiarów sumoka, moja bielizna jest odpowiednich rozmiarów. Nie jakieś tam stringi czy biodrówki.Moje majciochy muszą utrzymywać w odpowiedniej pozycji zad, brzuch i co tam tylko trzeba.+

Akcja: Wspaniały zbiera pranie ze sznurka.Zatrzymuje się przy mojej bieliźnie i mruczy pod nosem:
-Antygwałtki.
-Co?
-Musiałby być zdesperowany...(w domyśle KTOŚ, facet; w domyśle:żeby się dobrać).

Wniosek 1: dużo trzeba się domyślać.
Wniosek 2: ale dowcipny!

Mężczyzna -dziwne zwierze.

2009-11-23T12:12:00.000+01:00

Tak mnie natknęło po smsie od siostry, w którym zawarła parę refleksji nt. facetów.I choć to temat rzeka, napomknę tylko,że problem istnieje. Tym problemem jest mężczyzna. Nie rozumie jak to się stało,że niby ten sam gatunek co my a tak zupełnie inny.Jakby zatrzymał się w ewolucji jakiś czas temu...

Do mężczyzny powinien być dołączony tłumacz, który by nam tłumaczył, co mężczyzna ma na myśli. Do każdego w dodatku osobny, niepowtarzalny, żadne tam ogólniki, który by objaśniał, na przykład, co to znaczy, kiedy on milczy, bo milczy dwuznacznie....

Definicja :
Mężczyzna – jeden z dwóch modeli człowieka (♂),choć K.Wojewódzki odkrył ostatnio trzecią płeć w "Mam talent" w postaci Madoxa.

Facet charakteryzuje się ogólną nieprzytulnością, niechęcią do kooperacji oraz nadmierną sennością. Mężczyzna odżywia się piwem i chipsami . Jego okres godowy trwa przez cały rok i składa się z licznych ultrakrótkich incydentów. Ożywia się na bardzo krótko, przerywając letarg, jeżeli zaobserwuje drugi model człowieka –kobietę w wieku rębnym, z którym jest w pełni kompatybilny, dzięki wykorzystaniu przeciwstawnych części kontaktujących się.
Chęć zbliżenia manifestuje obleśnym uśmiechem. Aby zwiekszyć szansę na zbliżenie, dokonuje wcześniej pewnego ciekawego i traumatycznego dla siebie obrzędumycia całego ciała. Paradoks mycia się jest najciekawszym zwyczajem mężczyzny – myje się, chociaż w wyniku tego zabiegu przez najbliższy tydzień czuje się bardzo nieswojo.
Atrakcyjny mężczyzna sięga głową powały, a barami od framugi do framugi, klnie jak krasnolud, ryczy jak bawół i na trzydzieści kroków śmierdzi koniem, potem i piwem, bez względu na porę dnia i nocy. Mężczyźni, którzy temu opisowi nie odpowiadają nie są uznawani za godnych westchnień i plotek.
Mężczyzna nie wstydzi się swojej fizjologii, w końcu w większości nie ma czego. Większość mężczyzn nie wie jednak, że kobieta także takową posiada. Wbrew plotkom, mężczyzna nie posiada paranormalnej zdolności oddawania moczu w linii prostej pod wiatr.

Tyle definicja.
Ja dodam, że faceci mają świetny system odpornościowy.

Są odporni na :

-mydło, maszynkę do golenia
-larwalne stadia człowieka - zwykle wytwarzana jest struktura obronna oddalająca prawdziwego mężczyznę od zagrożenia jakim jest dziecko, najczęściej ma formę konsoli do gier
-lustra - reakcja automatyczna - omija. Przy spojrzeniu w lustro doznaje halucynacji, najczęściej mających postać obrazu samego siebie z okresu studiów, w wyidealizowanej formie.
-babskie sugestie,
-wiosenne porządki, bo dla mężczyzny robienie porządków w domu to podniesienie nogi tak, aby kobieta mogła poodkurzać.

Kobiety marzą najpierw o księciu z bajki, a gdy ten się nie zjawia, pragną już tylko idealnego mężczyzny.

Mężczyzna ideał... takie coś jednej kobiecie się kiedyś przyśniło i obudziwszy się wybuchnęła gorzkim i żałosnym szlochem. Opowiedziała sen przyjaciółkom. Też się popłakały.( Joanna Chmielewska, Jak wytrzymać z mężczyzną)

Wady facetów:
1.Ślepota. Często kobiety skarżą się, że choćby zmieniły kolor włosów na płomienno-rudy, to często pozostaje to niezauważone przez mężczyzn. Jest to nie wada nastawienia, ale wada wzroku. Pewna część mężczyzn NAPRAWDĘ NIE WIDZI wyników kobiecych starań. No cóż, mężczyźni to gatunek dotknięty półślepotą wrodzoną.

2.Stara się ale mu nie wychodzi.
Ten problem ma dwa oblicza. Jedno to np. mężczyzna, który zabrał się na prośbę żony za zmywanie. Mało tego że coś udało mu się stłuc, to jeszcze tak nachlapał, że trzeba wycierać całą kuchnię. Na niezbyt pochlebny ton żony, tłumaczy się, że nie potrafi, że mu nie wyszło. Czasem jest to niestety wyrafinowane oszustwo, choć nie do końca świadome. Ta nieporadność i nieudolność to poza, która panom się opłaca.

3.Obiecanki cacanki. Mężczyźni znacznie częściej niż kobiety w przypływie szlachetności albo ciepłych uczuć zadeklarują coś, zaproponują, obiecają, a potem cała ta obietnica rozpływa się gdzieś nie zostawiając w męskich głowach nawet śladu. Kobieta czuje się zlekceważona, wystawiona do wiatru, a on nie ma nawet cienia wyrzutów sumienia, bo nic nie pamięta! Dotyczy to zarówno drobnych spraw bieżących jak i planów na całe życie. Jedne i drugie budzą taką samą rozpacz i rozgoryczenie.

3.Samotność choć we dwoje. Mężczyzn od małego uczono, że mają być twardzi, nie rozczulać się nad sobą i nie przyznawać, że są jakieś trudności. Weszło im to w krew tak mocno, że przestali zauważać, kiedy kobieta potrzebuje się z kimś podzielić swoim zmartwieniem. Po prostu nie dostrzegają takiej potrzeby ani u siebie, ani u innych. Niestety rzadkością ze strony mężczyzn, jest przytulenie swojej drugiej połowy, pozwolenie jej na ponarzekanie czy pochlipanie w swój mankiet. A gdyby jeszcze dodał otuchy, to chyba każda kobieta poczułaby się znacznie lepiej.

4.Wielu twierdzi,że w małżeństwie cenią partnerstwo i równouprawnienie. Gorzej z praktyką. Ilu znacie ojców, którzy - mając małe dzieci - po pracy mogą bez kłopotu wyjść, bo przecież w domu zostaje żona? A ile matek sobie na to pozwoli? I jak często? Prawie nie widać mężczyzn w poczekalni u pediatry,na wywiadówkach w szkole, itd. A jeśli już wybiorą się w któreś z tych miejsc albo zostaną z dziećmi w domu, to takie zdarzenie odbywa się zwykle w atmosferze wyjątkowego poświęcenia niemal ofiary. Mało jest mężczyzn, którzy w prosty naturalny sposób biorą na siebie poważną część domowych i rodzicielskich obowiązków - większość, kiedy w nich uczestniczy, ma poczucie, że odciąża żonę czy też jej pomaga - a przecież są to SPRAWY WSPÓLNE i ODPOWIEDZIALNOŚĆ OBYDWOJGA.

A żyć bez nich trudno....

Nadchodzi starość.

2009-11-20T07:54:00.000+01:00

4,30. Dzwoni budzik. Siadam na brzegu łóżka i myślę :co za idiota włączył budzik?! Ja?
Siedzę tak na brzegu łóżka i czekam aż mój błędnik pozwoli mi na dalsze czynności. Poduszka przyciąga.Na tym etapie przyznam się do schizofrenii.Poduszka mówi do mnie:połóż swoją głowę.Jestem jeszcze ciepła.
Wraz z kołdrą zawiązały spisek.Szeptają mi do ucha: cieplutko, milutko tu u nas...
-Idźcie precz!
Powstaję z łóżka jak Feniks z popiołów i ...coś w biodrze strzyknęło, w krzyżu łupnęło,plecy bolą i chyba reumatyzm daje znać o sobie...
Powłócząc nogami zbliżam się do łazienki.Zapalam światło, rzut oka w lustro a tam potwór. Jakaś obca gęba patrzy na mnie mętnym wzrokiem. Jeszcze jedno szybkie spojrzenie w lustro a tam twarz pomarszczona, oczy podkrążone,włosy sterczą we wszystkie strony i mienią się czasem srebrem pomieszanym z burgundem, który nałożyłam w zeszłym tygodniu.
Tak wyglądają początki starości.Dopada mnie codziennie rano.

Starość – z punktu biologicznego to schyłkowa część życia, w której owo schylanie następuje w wyniku przygniecenia przez ciężkie życie.

Po czym ją poznać:
1. zmarszczki - mam
2. siwe włosy - mam
3. okulary - mam
4. laska -nie mam, dokupię.

Starcy są najbardziej niedocenianą grupą społeczną ze względu na to, że mimo, że częstokroć są dość mądrzy, są dodatkowo brzydcy.
Czy dlatego moje poszukiwania pracy są tak mało skuteczne?

Opinia publiczna lubi młode laski po 20-tce, 5 języków (do seksu oralnego?), 20 lat doświadczenia, długie nogi...

Mogłam pomyśleć wcześniej zamiast dziś jęczęć i zamiast płacić ZUS, zbierać na rozmaite zabiegi medycyny estetycznej, które zabezpieczyłyby mnie przed byciem starą, brzydką i obrzydliwą.

Wiem, wiem...miały być wczasy na emeryturze (reklamy II filaru) i to mnie skusiło.

Chciałam być jak zadowolony z życia emeryt niemiecki (rozpoznawany po niepasującej do powagi jego wieku radości życia i aparacie fotograficznym, na który długo mnie jeszcze nie będzie stać.)

Staruszek polski:
1. babcia w moherowym berecie,
2. były żołnierz AK lub AL, dość związany z Polską, ale splamiony komunistyczną przeszłością,
na pewno ma bohaterską przeszłość. Wszyscy Polacy mają bohaterską przeszłość. Te opowieści
o szmalcownikach to neożydowsko-masońsko-komunistyczno-marksistowski spisek.
3. moje pokolenie, pokolenie kolumbów rocznik 60, pokolenie bogatych emerytur z II filara.

Będziemy babciami ezoterycznymi. Jesteśmy największa ofiara New Age.
W młodości hippiski, z tym, że było to dość dawno temu i ideały free love są już, delikatnie mówiąc, nie do osiągnięcia.
Siejemy zioła (myślę o marihuanie zamiast choinki), nosimy rozpuszczone włosy, chodzimy w szpilkach, zmuszamy wnuki do jedzenia zdrowej żywności,ćwiczymy reiki, tai chi i Bóg wie co jeszcze.

W średniowieczu by nas spalono na stosie.

Nadopiekuńczość.

2009-11-17T10:05:00.004+01:00

Takie wywody poczyniłam ostatnio, bo zastanawiam się czy jestem troskliwą matką czy nadopiekuńczą...
Moja latorośl zarzuciła mi, że traktuję ją jak dziecko(ma 16 lat), że ona sama potrafi to czy tamto.

Nadopiekuńczość charakteryzuje się uczuciową koncentracją na dziecku, roztaczaniem nad nim nadmiernej opieki („parasol ochronny”) i częstym wyręczaniem dziecka w jego obowiązkach.

Z tymi obowiązkami to się zgodzę. Tyle,że pewnie jej tak wygodnie i tę cześć mojej nadopiekuńczości chętnie akceptuje.

Nadopiekuńczość wyraża się ponadto okazywaniem dziecku przesadnej miłości i czułości.Rodzice pozwalają na wszystko, na co ono ma ochotę, ulegają jego najbardziej dziwnym żądaniom, rezygnując często ze swoich potrzeb. Tolerują niedopuszczalne czyny, jak bicie innych dzieci, pisanie po budynkach czy niszczenie przedmiotów. Rodzice nadopiekuńczy są słabi w ustalaniu zasad i ograniczeń postępowania, a jeżeli takie są od czasu do czasu ustalane, to rzadko egzekwowane.
Ta część jak najbardziej mi się nie podoba, może więc nie jest ze mną tak źle...choć przecież macierzyństwo nie obywa się bez poświęceń. Często matka rezygnuje z pracy, przestaje chodzić na dyskoteki,imprezy, swój cały czas poświęca dziecku.Czy da się wychowywać dziecko zupełnie bez wyrzeczeń, bez poświęceń?
Moja starsza córka mówi,że dziecko to taka inwestycja...bezzwrotna.

Kiedy dwulatek próbuje wybiec na ulicę - zapobiegliwy rodzic powstrzymuje go i przyciąga z powrotem do siebie - jest to wyraz kontroli i rozsądnej opieki.
Jeśli jednak 12-letnie dziecko strofujemy wciąż by uważało jak przechodzi przez jezdnię - stajemy się nadopiekuńczym rodzicem, gdyż zdrowy nastolatek posiadł już dawno sztukę poruszania się po ulicach.

I ja dzieciom często mówię, jak wychodzą z domu, by uważały na siebie,a podobno jest to jeden z przykładów zbytniej przezorności i nadkontroli.

Nadopiekuńcza matka to taka....
która nie uczy swojego dorastającego dziecka obsługi pralki automatycznej, załatwiając za nie wszystko co z praniem się wiąże. Będzie więc zbierać ubrania dziecka do prania, segregować, prać, wywieszać, układać na półkach, często jeszcze nawet wobec dorosłego syna.
No i piorę, wieszam czasem składam.Ubrań nie zbieram i nie prasuję.

Z niepokojem przyjmuje wiadomość o wyjeździe, jeśli się zgodzi - będzie pakować dziecko, decydować za nie, co powinno wziąć a co nie.
Nie czynię tego.Doradzam zrobić listę i pakować się wg niej.

Za punkt honoru przyjmie sprawę "prawidłowego" żywienia dziecka, co często w praktyce oznacza przekarmianie, narzucenie się z jedzeniem, decydowanie za dziecko co powinno mu smakować i ile powinno jeść, bez uwzględnienia jego gustów, jego własnych sygnałów o głodzie i sytości. Dziecko nie nauczy się w domu rodzinnym gotować - to pozostanie domeną rodzica, który tym samym chce zachować pewną władzę.
Cholera...gotuję obiad...reszta wg uznania...

Sposób ubierania się dziecka postawi jako jeden z ważniejszych problemów, a więc będzie się domagać często cieplejszego ubrania, czy też bardziej dostosowanego do okazji - w poczuciu rodzica nie dziecka.
Zdarza się...przyznaję...

Kiedy na drodze potomka pojawią się jakieś trudności będzie starać się usuwać je swoim wysiłkiem, pozbawiając dziecka możliwości odkrycia własnych zasobów zaradczych. Czasem zrobi więc coś za młodego człowieka (np. zadanie domowe, porządek w pokoju, przeprosiny wobec nauczyciela czy krewnego, sprawę w urzędzie, itp.).
Mea culpa, mea culpa...zdarzało mi się zadanko zrobić...Wyrosłam z tego.

Niekiedy zarzuci dziecko "dobrymi radami" narzucającymi sposób rozwiązania. Nie są też rzadkością rodzice już dorosłych dzieci, którzy uruchomią się w sytuacji konfliktu małżeńskiego ich dorosłego już dziecka - ruszą ze swoiście pojętą odsieczą, pomimo braku zaproszenia do pomocy.
Zobaczymy....

Jednym z najbardziej charakterystycznych zachowań jest "zamartwianie się", manifestowane zarówno werbalnie: "jak ty sobie poradzisz?", "boję się o ciebie?", "no a jeśli coś się stanie, to co ty synku zrobisz?", "ja chyba zawału dostanę, tak będę się o ciebie martwić", jak i niewerbalnie: płacz, demonstrowanie objawów stresu, częste telefony do dziecka sprawdzające "czy wszystko w porządku", łykanie tabletek uspokajających, bezsenne noce, itp.
Spoko, bez histerii....

Czy dziecko obdarowane w nadmiarze taką nad-opieką jest szczęśliwe? Z pewnością nie. Męczeńska, pełna poświęceń postawa rodzica jest bardzo uszkadzająca dla dziecka. Dlaczego?

bo przywiązuje dziecko do rodzica, nierzadko na całe życie; niektóre dzieci czują się w obowiązku zrezygnować z całości lub części swoich potrzeb i planów by towarzyszyć rodzicom; czasem żyją z nimi pod jednym dachem nie wyobrażając sobie by mogło być inaczej, czasem próbują uciec jak najdalej w odruchu buntu, jednak rodzic ma swoje sposoby na przywoływanie "dorosłych pociech" z powrotem;

bo podcina skrzydła pozbawiając pewności siebie, opierającej się u zdrowych ludzi na wielokrotnym doświadczaniu pokonywania różnych trudności; jeśli dziecko nie miało możliwości pokonywać przeszkód życiowych samodzielnie i wg własnych reguł - nie miało szans wykształcić ani odnaleźć w sobie różnych zasobów;

bo tłamsi poczucie własnej wartości dziecka, jest bowiem nieustannym komunikatem: "beze mnie nie dałbyś sobie rady", "jesteś za słaby", "niemądry", "nic nie umiesz", to przekonanie wdziera się na stałe w psychikę dziecka i staje się trwałym sądem na swój temat;

bo wzbudza w dziecku poczucie winy i przekonanie, że jest złym człowiekiem za każdym razem, gdy próbuje zdobyć się na samodzielne działanie i niezależne życie.

bo wzbudza złość i niechęć wobec nadopiekuńczego rodzica, które jednak, z obawy przed odrzuceniem, zostają stłumione i wyrzucone często poza obręb świadomości; pozostają więc poza kontrolą dziecka, znajdując od czasu do czasu ujście w niekontrolowanej agresji, autoagresji lub depresji.

No i nadal nie wiem czy jestem nadopiekuńczą matką...

Troskliwość.

2009-11-17T09:19:00.007+01:00

Co to znaczy troszczyć się o kogoś? To martwić się, czy kochaną osobę brzuch czasem nie boli, smarować komuś bułki grubo masłem, przynieść do łóżka choremu gorącą herbatę, po nocach dziergać rękawiczki by łapki nie marzły.To troska czy służalczość?
Granice mi się zacierają...

Prawdziwa troska wyklucza obojętność i jest przeciwieństwem apatii.
Troszczenie się to postawa silnych w stosunku do słabych, potężnych wobec bezradnych, tych, którzy coś posiadają, wobec tych, którzy nie mają nic. W rzeczywistości czujemy się bardzo niezręcznie, jeśli w zetknięciu z czyimś bólem nie podejmujemy wysiłku, aby mu zaradzić.

A przecież kiedy zadamy sobie szczere pytanie o to, którzy ludzie w naszym życiu byli dla nas najważniejsi, okaże się, że to ci, którzy zamiast dawać dobre rady, podsuwać rozwiązania czy metody uzdrawiania zdecydowali się raczej towarzyszyć nam w bólu i koić go swoją łagodną i czułą obecnością.

Czy więc czynne działanie na rzecz kogoś nie jest troszczeniem się?
Czy tylko ten, który w chwili rozpaczy i zamętu potrafi trwać przy nas w ciszy, pozostawać z nami w godzinie żalu i żałoby, umie znieść niemoc, niemożność uleczenia i uzdrowienia oraz stawić czoło naszej bezradności jest tym , który się o nas troszczy?

Czy troska to tylko "wirtualne" odczucie? To tylko wzajemna obecność ? To tylko nieme wsparcie?

Niby z własnego doświadczenia wiemy, że ci, którzy się troszczą, są obecni przy nas. Gdy słuchają, to słuchają naprawdę. Kiedy mówią, to wiemy, że mówią do nas. Gdy zadają pytania, to wiemy, że to dla naszego dobra, a nie z myślą o sobie. Ich obecność jest uzdrawiająca, ponieważ akceptują nas takimi, jakimi jesteśmy.

Mamy skłonność do tego, aby uciekać od bolesnej rzeczywistości lub chcieć jak najszybciej ją zmienić. Jednak uzdrawianie odarte z troski przemienia nas w urzędników czy lekarzy i nie pozwala na wykształcenie prawdziwej więzi.

Uzdrawianie pozbawione troski sprawia, że interesują nas szybkie zmiany i nie mamy cierpliwości ani ochoty, aby wzajemnie nosić swój ciężar. W ten sposób uzdrawianie, zamiast nieść wyzwolenie, może często obrażać.

Nic więc dziwnego, że nierzadko ludzie w potrzebie odrzucają pomoc.

Troska może być obciążona błędem nadopiekuńczości? Granice są takie cienkie...

cdn.