środa, 6 maja 2009

Niezłomny upór/trudne przypadki.




Urodziłam się, bo nie miałam innego wyjścia. Urodziłam się nomen omen 22 lipca do tego w Oświęcimiu.Już sama data chyba była złą wróżbą dla moich rodziców.
Chyba dosyć szybko zostałam mianowana dziecięciem ruchliwym i nieokiełznanym.
Pierwsze przypadki, które pamiętam, w których zaznaczałam swoje JA, pochodzą z czasów gdy nosiłam jeszcze pieluchę. Był to upadek w jedyną kałużę w okolicy. Mam wcześniej ostrzegała, prosiła "daj rękę". Nie. "Ja sama". W najśliczniejszym płaszczyku (białym, z darów amerykańskich), w ślicznych trzewiczkach, wylądowałam w tym błotku. Już wtedy było wiadomo,że ja to JA.A miałam może z 1,5 roku.
Mieszkaliśmy w Suchej Beskidzkiej. Tata często w niedzielę zabierał mnie do kawiarni "Mimoza" na roladę z czerwonym oczkiem.Pamiętam desery ustawione w ladzie chłodniczej.Mogłam wybierać. Ja jednak zawsze zamawiałam roladę. Pieczołowicie wydłubywałam czerwone oczko i zjadałam je. Tata dostawał szału.
-Mogłem zamówić Ci galaretkę, miałabyś pucharek galaretki.
-Nie, ja lubię roladę.
Zawsze było tak samo.
Chyba już to powinno było zaniepokoić moich rodziców, ale ich to tylko denerwowało.Próbowali mnie złamać.

Przez Suchą Besk. przepływają dwie rzeki :Skawa i Stryszawka. Na tej drugiej porobione były progi, pewnie w celu regulacji. Nazywaliśmy taki próg wodospadem. Dla mnie to był wodospad.
Pewnego niedzielnego popołudnia moi rodzice, ja, babcia i znajoma wybraliśmy się nad rzekę, nad wodospad by urządzić piknik.Było lato,ciepło, słonko pięknie świeciło.
Byłam wówczas bąkiem może 4 letnim.
Koce rozłożone,wszyscy rozbierają się do strojów plażowych, dzieciarnia bryka w wodzie a ja NIC.
Mama namawia mnie bym rozebrała się i poszła do dzieci, do wody. Ja NIC.
Tata się zaangażował w rozebranie mnie.I tu spotkał gwałtowny opór.
-Nie!
-Rozbierz się,idź do dzieci.
-Nie!
-To chociaż się rozbierz, bo jest gorąco.
-Nie!
-Dlaczego?
-Bo nie mam stanika i będzie mi cycki widać!

Zobaczyć twarz ojca-bezcenne.
Gdyby nie wstawiennictwo babci,swoje mordercze myśli, ojciec by wdrożył w czyn.

Mama chyba poczuła się winna. Ona miała stanik a ja nie. Po tym incydencie uszyła mi dwuczęściowy strój kąpielowy.
I kto postawił na swoim? Ojciec mógł mnie zlać a i tak by mojego uporu nie złamał.

W Suchej Besk. mieszkałam do 5 roku życia.
Był to w miarę bezpieczny okres mojego życia, choć jako mały śpik znałam wszystkie okoliczne góry,lasy,mosty(łącznie z wiszącym) no i bunkry poniemieckie.Bawiliśmy się w nich w chowanego.Gdy w szkole średniej wróciłam do Suchej i spojrzałam na bunkry, struchlałam, a przejście przez most wiszący przyprawiło mnie o zawrót głowy.

To w Suchej B. moi rodzice hodowali pikną palmę z takimi liściami harmonijkowymi. Była siumna, urodna. Ja z tej palmy uczyniłam formę strzępiastą.Tak fajnie się targało te liście.
No i znów bliskie spotkanie trzeciego stopnia z paskiem.Ojciec zeźlił sie nie na zarty.
-Kto to zrobił?
-Nie ja.
-Kto to zrobił?
-Niuńka (moja koleżanka)
-Kto to zrobił.
-Niuńka.

Trochę to trwało, aż ojciec przestał i oświadczył,że dostałam lanie nie za palmę, ale za kłamstwo.
A juści uwierzę.

wtorek, 5 maja 2009

Chwast.


Oglądałam wczoraj na Discovery program o marihuanie w USA i na świecie. Pomyślałam,że może to było by świetne lekarstwo na moje "bóle".Proponowałam Mojemu uprawę na balkonie, ale coś nosem kręcił i stwierdził,że jeden krzaczek to by było za mało, nawet na potrzeby własne.Rozpędził się i już przyłączył do spółki. Ja walę takich wspólników,co chcą mieć udziały w liściach a nie chcą ręki przyłożyć do sadzonek.
Dziś znalazłam nawet nasionka na necie (wysyłkowo).
Poczytałam, poczytałam i okazuje się,że maryha u szczęśliwych potęguje szczęście, a zdołowanych ciągnie na dno piekieł. Pal licho jakieś tam uzależnienia, pal licho dziury w mózgu ale od razu do piekła? Czyli maryha nie jest wyjściem?
No więc rozpoczynam poszukiwania dróg wyjścia z doła.
Wiem, wiem, lekarz. Ile można się leczyć? Długo? Do końca życia?
Marta pisze, że na doła najlepsza jest praca fizyczna.
Powiedzmy,że wedle jej wytycznych ten etap mam zaliczony: znalazłam sobie zajęcie - decoupage.

Anioł stróż zasługuje na uznanie.

Miałam pisać o sobie i dziwnych wypadkach i przypadkach. A tu znalazłam coś takiego:

http://forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=384&w=94149592&v=2&s=0

To jakby o mnie pisano.To jakby opisano moje dzieciństwo pełne wyzwań i niebezpiecznych przygód.Nic dodać nic ująć.
Sama byłam dzieckiem-poszukiwaczem, dzieckiem-naukowcem (poszukującym nowych rozwiązań), inwidualistą czy głupkiem?
Na wspomnienie moich osobistych doświadczeń włos mi się jeży na głowie.Byłam durna. A może niedopilnowana?

Polecam lekturę.

poniedziałek, 4 maja 2009

Majowy wekend.





Wekend upłynął pod znakiem chleba, bułek z serem, ciastek serowych oraz sałatki z kurczakiem i ananasem.
Coś mnie napadło z tym chlebem. Ciągle gniotę jakieś ciasto: a to na chleb, a to drożdżowe i piekę. Już mówię sobie: dosyć. A tu znów kuszą mnie bułeczki znalezione w necie.To jakieś drożdżowe szaleństwo mnie dopadło.
Piekłam bułeczki z serem wg przepisu Waniliowej Arabeski (niestety komp mi krzyczy,że jej blog jest uszkodzony lub posiada złośliwe oprogramowanie).

Oto przepis:

50 dkg maki pszennej
1 jajko
2,5 dkg drożdży
260 ml mleka
15 dkg cukru
szczypta soli
5 dkg masła (rozpuscić)

Zaczyn:

Mleko wlać do miski, dodać trochę cukru i soli, drożdże i mąkę i wymieszać.Ciasto ma mieć konsystencję gęstej śmietany. Pozostawić, by drożdże zaczęły pracować.

Dodać resztę mąki, cukier, jajko.Wyrobić ciasto. Gdy będzie wyrobione dodać masło i wrobić w ciasto.
Ciasto jest błyszczące, ma jednolitą konsystencję. Pozostawić do wyrośnięcia.Odgazować. Przełożyć na stolnicę i podzielić na kulki (ok. 15 szt). Pozostawić do wyrośnięcia (przykryć ściereczką).
Formować bułeczki, nadziewać serem przyprawionym cukrem, cukrem waniliowym lub powidłami i pozostawić do wyrośnięcia. Piec w temp. 200 st.C.
Po wierzchu polewam delikatnie lukrem.


Bułeczki są puszyste,nie czerstwieją zbyt szybko, rozpływają się w ustach i brzuchach mojej rodziny.


Zdjęcia powyżej to fotki (telefonem niestety) z wypadu niedzielnego do Pilicy nad zalew. Słonko smagało nasze lica, kiełbasa grilowana pieściła podniebienia, a widok....

środa, 29 kwietnia 2009

Makaron zapiekany/Pasta forno con carne.


Natchniona tartą wykonaną przez Ezietę chciałam dziś zaproponować włoskie danie, które w mojej rodzinie (szeroko pojętej) jest znane i uwielbiane.
Wczoraj dokonałam odkrycia,które mnie zaskoczyło. Otóż od 4 lat mam ojczyma-Włocha.Nigdy nie docierało do mnie ,że to mój ojczym, nie postrzegałam go w ten sposób, bo czy baba 40 letnia może mieć ojczyma?
Stąd w naszej rodzinie znajomość włoskich dań i umiejętność przystosowania do polskiej rzeczywistości (problemy z produktami).
Potoczna nazwa: sugo zapiekane (sugo-pochodzi chyba od włoskiego succo=sok, sos).

Pojedzą porządnie 4-5 osób.


30 dkg mięsa mielonego wieprzowego
1 l soku pomidorowego+ 2 łyżeczki koncentratu pomidorowego lub 2-3 puszki pomidorów w puszce
cebula, czosnek
1 puszka fasoli konserwowej (moze być groszek)
sol, pieprz, chili, bazylia, ziele, liść laurowy
olej

Na dno garnka wlać trochę oleju i zeszklić cebule i czosnek pokrojone w kostkę.Wrzucić mięso mielone i podsmażyć. Zalać to sokiem pomidorowym+koncentrat lub pomidorami, przyprawić i dusić na małym ogniu ok.1-2 h. Sos ma zgęstnieć (odparuje płyn) i ma być pikantny.Na koniec gotowania wsypać fasolkę.

Taki sos już nadaje się do polania np. spagetti czy innego makaronu.W wersji bez mięsa często robię go do gołąbków.

Cd.
0,5 kg makaronu (włoski, grecki ostatecznie Lubella) rurki ugotować al'dente
4 jajka ugotowane na twardo pokroić w kostkę
20-30 dkg sera żółtego, utartego do posypania

Na dno brytwanny do zapiekania wlewamy 2 nalewki sosu, na to wsypujemy makaron,sos, jajka, ser żółty. Zapiekamy ok.30 min.

Włosi używają swoich przecierów pomidorowych w butelkach (do kupienia u nas) i sera mozarella. A spagetti o którym mówiłam wcześniej posypują serem parmezan (śmierdzi ale jest pyszny).

wtorek, 21 kwietnia 2009

Chleb pszenno-żytni na zakwasie.Pierwszy mój.



I stało się. Upiekłam swój pierwszy chleb na zakwasie, bez użycia drożdży. Chlebek jest pszenno-żytni. Stosowałamn się do poleceń Mirabelki.
Rósł powoli ale wyrósł. Upiekłam i wreszcie osiągnęłam smak, którego tyle wyglądałam.
Próbowałam rożnych chlebów: na maślance, na drożdżach bez zakwasu, z mąką kukurydzianą ale dopiero ten mi smakuje.Pięknie pachnie, ma leciutko kwaskowy posmak (to jego mi brakowało w innych chlebach),przestrzenie między drobelkowe w jego strukturze są akuratnie i jest bardzo syty.
Przepis wzięłam z www.chleb.info.pl.

poniedziałek, 20 kwietnia 2009

Zakwas do chleba.


Wzięło mnie na pieczenie chleba.Żeby mi nie było łatwo to ma być chleb pszenno-żytni na zakwasie.Zakwas mnie przeraził.Próbowałam już chleba na maślance, ale nie spełnił moich oczekiwań.
Hoduję więc ten zakwas w domu, karmię go , on ucieka,bąbelkuje i nie pachnie.
Zaczęłam od słoika 0,33 już mam 2 słoiki: 1 l i 0,33 l.

Stara metoda mówi, że należy mąkę i wodę dodawać porcjami, co 24 godziny. Garść mąki, mniej więcej 100g mieszamy gruntownie z letnią wodą, aby otrzymać dość gęstą papkę konsystencji ciasta na racuchy, bądź kwaśnej śmietany. To wszystko zostawiamy w cieple . Co 12 godzin dobrze jest tę papkę dokładnie wymieszać, tak, aby powstały pęcherzyki powietrza, znowu przykryć i odstawić w spokoju. Każdego dnia dodajemy garść mąki i trochę wody, do uzyskania konsystencji jak wyżej i tak przez 4-5 dni. Optymalna temperatura do rozwoju zakwasu to między 25⁰ a 30o C. W niższej zakwaszanie trwa dłużej, czasami zupełnie się nie udaje; w wyższej zaś fermentacja jest zazwyczaj wstrzymana.


Wyhodowany zakwas używamy od razu do upieczenia pierwszego chleba, zostawiając małą ilość (50-100g) która będzie naszym „starterem” do następnych wypieków. Należy go przechowywać w lodówce w szklanym słoju, lekko przykrytym.Trzeba go raz na jakiś czas podkarmić.
Używając go, skracamy sobie czas oczekiwania przy następnym pieczeniu o ok. 2 dni.